Αλεξία Μουστάκα: Συγκλονίζει για την κατεδάφιση του σπιτιού των γονιών της – «Αυτοί λείπουν περισσότερο»

Μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή έζησε η Αλεξία Μουστάκα, καθώς επέστρεψε στο μέρος όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια, στα Βριλήσσια, για να αντικρίσει το πατρικό της σπίτι να κατεδαφίζεται. Η κόρη του αξέχαστου ηθοποιού Σωτήρη Μουστάκα και της Μαρίας Μπονέλου μίλησε με συγκίνηση για όσα έζησε μέσα σε εκείνους τους τοίχους, τις οικογενειακές στιγμές που εξακολουθεί να θυμάται και το κενό που άφησε στη ζωή της η απώλεια των γονιών της. Η κάμερα της εκπομπής «Πρώτος καφές με τη Ζήνα» και ο δημοσιογράφος Σπύρος Σιγούρος τη συνάντησαν στον χώρο όπου κάποτε βρισκόταν η οικογενειακή κατοικία. Η εικόνα ήταν πλέον εντελώς διαφορετική από εκείνη που είχε χαραχτεί στη μνήμη της. Εκσκαφείς και βαριά μηχανήματα είχαν κατεδαφίσει το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου, με τα χαλάσματα να έχουν αντικαταστήσει τα δωμάτια που άλλοτε φιλοξενούσαν γέλια, γιορτές και αγαπημένα πρόσωπα.

Παρά τη συγκίνηση, η Αλεξία Μουστάκα αντιμετώπισε την κατεδάφιση με μια διαφορετική οπτική. Όπως εξήγησε, δεν είναι οι τοίχοι και τα δωμάτια εκείνα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία, αλλά οι άνθρωποι που έζησαν μέσα στο σπίτι και οι αναμνήσεις που άφησαν πίσω τους. Για την ίδια, το πατρικό της δεν αποτελεί απλώς ένα κτίριο που περνά στην ιστορία. Είναι το μέρος όπου μεγάλωσε δίπλα σε δύο ιδιαίτερα αγαπημένους ανθρώπους, οι οποίοι, πέρα από την καλλιτεχνική τους διαδρομή, υπήρξαν πάνω απ’ όλα οι γονείς της.

Οι αναμνήσεις από τον Σωτήρη Μουστάκα και τα παιδικά της χρόνια

Η Αλεξία Μουστάκα δεν έκρυψε ότι η επιστροφή στο πατρικό της προκάλεσε έντονα συναισθήματα. Ωστόσο, ξεκαθάρισε πως η κατεδάφιση δεν μπορεί να εξαφανίσει όσα έζησε εκεί. «Το γκρέμισμα δεν με δυσκολεύει τόσο. Είναι ένα οίκημα απ’ το οποίο έχω πολλές αναμνήσεις, οι περισσότερες υπέροχες, και αυτές δεν θα γκρεμιστούν ποτέ, βρίσκονται στην καρδιά και στο μυαλό μου. Λίγες είναι οι άσχημες, που επειδή ήμουν παιδί τις έβλεπα σαν πάρτι. Θυμάμαι στον σεισμό του ’81 που είχαμε ανοίξει το σπίτι για όλους τους ανθρώπους, το έβλεπα σαν πάρτι που ήρθαν καλεσμένοι».

Η αναφορά της στον σεισμό του 1981 αποκάλυψε μια ιδιαίτερη πλευρά των παιδικών της αναμνήσεων. Ένα γεγονός που για τους ενήλικες ήταν συνδεδεμένο με φόβο και ανασφάλεια, εκείνη το είχε βιώσει διαφορετικά, μέσα από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Το σπίτι της οικογένειας είχε ανοίξει τότε για να φιλοξενήσει ανθρώπους, με τη μικρή Αλεξία να αντιλαμβάνεται τη συγκέντρωση ως μια μεγάλη γιορτή. Αυτή η ανάμνηση είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο περιγράφει σήμερα την οικογενειακή της ζωή: ένα σπίτι που δεν περιοριζόταν στα μέλη της οικογένειας, αλλά γέμιζε συχνά με ανθρώπους, συζητήσεις και ζωντάνια.

Η ίδια αναφέρθηκε και στις στιγμές που μοιραζόταν με τον πατέρα της, Σωτήρη Μουστάκα, αποκαλύπτοντας μια τρυφερή πλευρά του σπουδαίου κωμικού ηθοποιού. Μακριά από τη σκηνή και τις τηλεοπτικές κάμερες, ο Σωτήρης Μουστάκας διατηρούσε το χιούμορ και την παιχνιδιάρικη διάθεση που τον έκαναν τόσο αγαπητό στο κοινό. Στο σπίτι, σύμφωνα με την κόρη του, συνήθιζε να κάνει αστεία, να φορά περούκες και να δημιουργεί αυθόρμητες στιγμές διασκέδασης. «Προσπαθώ να κρατάω τα καλά. Με το που έφτασα εδώ ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι. Αλλά τα σπίτια έρχονται και φεύγουν, το θέμα είναι να υπάρχουν οι άνθρωποι, αυτοί λείπουν περισσότερο. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να μας κάνει συνέχεια αστεία, να γελάμε, να βάζει περούκες, να τραγουδάμε, να παίρνει βίντεο από εκείνες τις στιγμές. Δεν τα έχω, αλλά είχα μια κασέτα από κασετόφωνο που τραγουδούσα ένα τραγούδι».

Δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες επαγγελματικές επιτυχίες του Σωτήρη Μουστάκα εκείνες που ανακαλεί όταν σκέφτεται το πατρικό της, αλλά οι οικογενειακές στιγμές, τα γέλια και τα τραγούδια. Η κατεδάφιση του πατρικού σπιτιού έφερε αναπόφευκτα στην επιφάνεια και τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε τον θάνατο των γονιών της. Ο Σωτήρης Μουστάκας και η Μαρία Μπονέλου υπήρξαν δύο ξεχωριστές προσωπικότητες του ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου, όμως για την Αλεξία η απώλειά τους είχε μια βαθιά προσωπική διάσταση. Όπως εξήγησε, η αναγνωρισιμότητα των γονιών της δεν έκανε ευκολότερο ή διαφορετικό τον πόνο που βίωσε. «Δεν ήταν καθόλου εύκολο να προχωρήσω. Ήταν ό,τι πιο δύσκολο συμβαίνει στη ζωή του καθενός, όπως για κάθε παιδί πιστεύω, δεν έχει σχέση το ότι οι γονείς μου ήταν διάσημοι».