Τζέιμς Ταλαρίκο: Ένας αντι-Ομπάμα νικητής στο Τέξας

Χαρισματικό δεν τον λες με τίποτα. Βουτυρόφατσα, με χαρακτηριστική όψη ροδομάγουλου καλόπαιδου και χωρίστρα στο καλοχτενισμένο και κοντοκουρεμένο μαλλί του. Φαντάζομαι ότι δεν θα πίνει, δεν θα καπνίζει, δεν θα έχει άλλες κακές συνήθειες, γενικώς δεν δείχνει τύπος που προσφέρεται για αυτό που οι Αμερικανοί λένε «partying». Ούτε είναι ομιλητής που συναρπάζει το ακροατήριο. Διαθέτει όμως την αυτοπεποίθηση, ώστε να είναι ο εαυτός του, δηλαδή να μη χρειάζεται να το παίζει χαρισματικός, όπως έκαναν άλλοι υποψήφιοι των Δημοκρατικών, που προσπαθούσαν να μιμηθούν τους ρυθμούς του Ομπάμα.

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο είναι δύο πράγματα, τα οποία έχουν λείψει από την πολιτική σκηνή στις ΗΠΑ: πρώτον, είναι μετριοπαθής και λογικός στις πολιτικές θέσεις του και, δεύτερον, ως προσωπικότητα, είναι ήρεμος και διαλλακτικός.

Είναι επίσης πιστός Χριστιανός και ιεροκήρυκας στην Εκκλησία των Πρεσβυτεριανών, κάτι που βοήθησε οπωσδήποτε, ώστε να είναι ο πρώτος Δημοκρατικός υποψήφιος που κερδίζει την έδρα της Γερουσίας στο Τέξας από το 1994.

Συνέβαλε στον εκλογικό θρίαμβό του, δεν υπάρχει αμφιβολία, και το «μπλε τσουνάμι» που σάρωσε τα πάντα. Στο Τέξας, δεν έπεσε μόνο το οχυρό της Γερουσίας, που κρατούσαν οι Ρεπουμπλικανοί επί 32 χρόνια· έπεσε και το αξίωμα του κυβερνήτη της Πολιτείας, το οποίο κέρδισε η υποψήφια των Δημοκρατικών, Τζίνα Ινοχόσα. Οι Δημοκρατικοί σάρωσαν επίσης και τις έδρες στην Πολιτειακή Βουλή, όπου κερδίζουν την πλειοψηφία.

Για να εκτιμήσουμε, όμως, στην πλήρη διάστασή της τη σημασία της νίκης των Δημοκρατικών στο Τέξας, πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν ότι η συγκεκριμένη Πολιτεία είναι ή, τέλος πάντων, ήταν το υπόδειγμα της επιτυχίας των Ρεπουμπλικανών και των πολιτικών τους.

Χάρη στη συνετή διακυβέρνηση τριών δεκαετιών από τους Ρεπουμπλικανούς, το Τέξας ήταν η Πολιτεία που αναπτυσσόταν με δυναμισμό και προσέφερε το καλύτερο επίπεδο ζωής στις ΗΠΑ. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε να έχει αναδειχθεί σε προορισμό εσωτερικής μετανάστευσης.

Είναι διακριτή η τάση των μεσαίων στρωμάτων, ιδίως από την Καλιφόρνια, να μετακομίζουν στο Τέξας, όπου και οι συνθήκες διαβίωσης είναι ανώτερες και οι ευκαιρίες περισσότερες. Και μη φαντάζεστε το σύγχρονο Τέξας μέσα από το βλαχαδερό πρίσμα της τηλεοπτικής «Δυναστείας». Το Οστιν, λ.χ., είναι το νέο Σαν Φρανσίσκο, χωρίς τα ζόμπι της φαιντανύλης και τους άστεγους.

Στο Τέξας, με άλλα λόγια, το αμερικανικό όνειρο μένει ακόμη ζωντανό και η επιτυχία του οφείλεται στους Ρεπουμπλικανούς. Γι’ αυτό και ξόδεψαν το ιλιγγιώδες ποσό των 500 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο για τις εκλογές στο Τέξας, ποσό το οποίο αποτελεί ρεκόρ για πολιτειακές εκλογές.

Τα 180 από αυτά τα εκατομμύρια, μάλιστα, τα διέθεσε ο Ιλον Μασκ, που έχει εκεί την έδρα των επιχειρήσεών του – πεταμένα λεφτά όμως, γιατί κανένα φράγμα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο «μπλε τσουνάμι». Το πρόσωπο του θριάμβου των Δημοκρατικών είναι ο Τζέιμς Ταλαρίκο, ένας καθηγητής φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση, με πρώτης τάξεως σπουδές σε κορυφαία πανεπιστήμια, ηλικίας 37 ετών.

Οχι μόνο για τη νίκη του, ίσως περισσότερο επειδή πετυχαίνει έναν συγκερασμό των τάσεων στο Δημοκρατικό Κόμμα. Καταφέρνει να είναι συγχρόνως κοινωνικά συντηρητικός και χριστιανικά προοδευτικός, με έναν τρόπο που προσελκύει και την κρίσιμη μάζα των μετριοπαθών ψηφοφόρων. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο τον πολέμησε λυσσωδώς ο μηχανισμός του Τραμπ, ο ίδιος μάλιστα το αποκαλούσε περιπαικτικά «Ταλαφρίκο», υπονοώντας ότι είναι φρικιό (freak).

Συνέβαλε στη νίκη του και η ποιότητα του αντιπάλου του για τη Γερουσία. Ο Κεν Πάξτον ήταν προσωπική επιλογή του προέδρου Τραμπ. Αυτός τον επέβαλε στο κόμμα, παρά τις αντιρρήσεις, και ήταν η χειρότερη δυνατή επιλογή. Αχαρος και ανήθικος, ο Πάξτον ήταν η προσωποποίηση της διαφθοράς, σε κάθε επίπεδο. Δεν ήταν μόνο κλέφτης με τη βούλα της Δικαιοσύνης, καταδικασμένος για οικονομική απάτη· ήταν και κλεφταράκος. Συγκεκριμένα, υπάρχει βίντεο από τον έλεγχο ασφαλείας κατά την είσοδο σε δικαστικό μέγαρο, στο οποίο βλέπουμε κάποιον να ξεχνάει την πένα του (αξίας 1.000 δολαρίων) στο μηχάνημα που σκανάρει τα αντικείμενα και, αμέσως μετά, βλέπουμε τον Πάξτον να βρίσκει την πένα, να κοιτάζει προς τη μεριά του ανθρώπου που την ξέχασε και μετά να την τσεπώνει. Αυτές τις αρετές εκτίμησε ο Τραμπ και του έδωσε το χρίσμα του υποψηφίου, δεν εκτιμήθηκαν όμως από τους ψηφοφόρους. Εχασε με 44%, έναντι 54% του Ταλαρίκο, σε μια Πολιτεία την οποία ο Τραμπ είχε κερδίσει με 56% το 2024.

Η ευτέλεια του αντιπάλου του, πάντως, δεν μειώνει την αξία της νίκης του Ταλαρίκο, που βασίζεται μάλλον στην ικανότητά του να εξισορροπεί τη λογική με την ιδεολογία. Συγκεκριμένα, είναι υπέρ των αμβλώσεων, αλλά υπό προϋποθέσεις (βιασμός, λόγοι υγείας κ.λπ.) και το τεκμηριώνει μάλιστα επικαλούμενος τη συναίνεση της Παρθένου Μαρίας στη γνωστή σκηνή με τον κρίνο. (Προσωπικά, δεν βλέπω καμία συναίνεση, αυτός όμως τη βλέπει και οι ψηφοφόροι τον πιστεύουν, οπότε οι απόψεις ημών των τρίτων περιττεύουν…). Είναι επίσης υπέρ του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, εντούτοις σφόδρα εναντίον του Νετανιάχου. Στο φλέγον για το Τέξας ζήτημα των data centers, υποστηρίζει την επένδυση, απαιτεί όμως να πληρώσουν οι επενδυτές το υψηλό κόστος των φυσικών πόρων. Είναι υπέρ του ελέγχου των συνόρων και ως μέλος της Πολιτειακής Βουλής υπήρξε επικριτής της πολιτικής των ανοικτών συνόρων. Τέλος, είναι υπέρ της αναδιανομής με φορολόγηση των πλουσίων.

Με λίγα λόγια, ο συγκερασμός θέσεων του Ταλαρίκο μπορεί να είναι η μέση οδός, που θα οδηγήσει τους Δημοκρατικούς στη προεδρία τοι 2028, εφόσον έχουν μια σοβαρή υποψηφιότητα βέβαια. Διόλου απίθανο, όμως, είναι ο Ταλαρίκο να αποδειχθεί ένας άλλος Τζίμι Κάρτερ, δηλαδή ένας ξενέρωτος θρησκευόμενος, ευνοημένος από τις περιστάσεις, πλην άχρηστος στην πολιτική της πράξης. Εδώ είμαστε και θα δούμε.