Όταν το κανονικό γίνεται τέχνη

Μπορεί να γράφτηκε στον απόηχο της οικονομικής κρίσης και να καταπιάνεται (και) με τις συνέπειες που είχε η κρίση σε κάθε ελληνικό σπίτι και σε κάθε οικογένεια: Αλλά το πρώτο θεατρικό της συγγραφέως και σεναριογράφου Κατερίνας Γιαννάκου «Μια κανονική μέρα» πάει πολύ πέρα από αφορμές και γεγονότα, και σίγουρα πολύ πέρα από χρέη και χρεοκοπίες. Αλλωστε αυτή είναι, όπως αποδεικνύεται και με την παράσταση, η διαχρονική δύναμη του μονολόγου που ερμηνεύει στο νέο θέατρο Εργον η Ευαγγελία Μουμούρη, σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια.

Μια γυναίκα, σύζυγος και μητέρα, βρίσκεται αντιμέτωπη με την αυτοκτονία του συζύγου και πατέρα των παιδιών της, λόγω χρεών, ξαφνικά, ένα  απόγευμα μιας κανονικής μέρας – η μεγάλη κόρη τον βρήκε κρεμασμένο… Κι έτσι εκείνη, μαζί με τα δύο κορίτσια της, έχει να διαχειριστεί αυτό που συνέβη, μέσα της και έξω της. Δεν είναι μόνο η απώλεια, το πένθος, η απουσία, αλλά είναι και ο θυμός, που την άφησε κι έφυγε, ενώ είχαν πει ότι θα είναι μαζί. Και αναρωτιέται γιατί η αγάπη δεν ήταν – δεν είναι ποτέ αρκετή, γιατί η αγάπη δεν μπόρεσε να νικήσει τον θάνατο.

Μετά τη συνεργασία τους στην τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί», ο Σωτήρης Τσαφούλιας και η Ευαγγελία Μουμούρη ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους, αυτή τη φορά για τη θεατρική σκηνή. Εκείνος σκηνοθετεί, εκείνη ερμηνεύει τον ρόλο μιας κανονικής γυναίκας, που μια κανονική μέρα ο κόσμος της αλλάζει κι έρχεται πάνω – κάτω, και μαζί, ό,τι η ίδια θεωρούσε δεδομένο. Και μένει μετέωρη. Ή μήπως όχι…

Επάνω στο επικλινές πατάρι που έχει τοποθετηθεί στη σκηνή, η ηρωίδα της Ευαγγελίας Μουμούρη καλείται να ισορροπήσει, όπως ακριβώς και στην ζωή της. Δύο καρέκλες, μία λεκάνη, λίγα ρούχα, πιάτα, και άλλα αντικείμενα μιας κανονικής καθημερινότητας συνθέτουν το σκηνικό. Ενα σκηνικό που κρύβει μικρές εκπλήξεις ή που τις αφήνει να διαφαίνονται. Και, τέλος, παρατεταγμένα, μπροστά στη σκηνή, μια σειρά από γυναικεία παπούτσια, τα παπούτσια της – γόβες, πέδιλα, μπότες, αθλητικά… ενθύμια ίσως μιας ζωής που θα κληθεί να ξαναπερπατήσει.

Το φως μετά το σκοτάδι

Γιατί αυτό που χαρακτηρίζει το κείμενο της Γιαννάκου δεν είναι το σκοτάδι, αλλά το φως που έρχεται μετά το σκοτάδι. Δεν είναι το πένθος και η θλίψη αλλά η δύναμη που έρχεται ως συνέχεια της ζωής. Ολο το έργο ισορροπεί ανάμεσα στις λεπτές αποχρώσεις που αντανακλούν τις διακυμάνσεις της ψυχής και της καρδιάς, ενώ, διακριτικά, η συγγραφέας διασχίζει το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο συνέβησαν όλα αυτά. Από την πλευρά του, ο Σωτήρης Τσαφούλιας σκηνοθετεί το έργο, ακολουθώντας το νήμα του κειμένου και τις διαρκείς εναλλαγές του και δίνει μικρές ανάσες στην παράσταση.

Μία σειρά από ερωτήματα γεννιούνται σε αυτή τη γυναίκα μαζί με δάκρυα και γέλια, συγκίνηση, μνήμες, αναμνήσεις, κι αυτόν τον θυμό, εκεί, να την οδηγεί από τον πόνο σε μια σιωπηλή αποδοχή. Αυτή τη γλυκόπικρη γεύση έχει ενσωματώσει με την ερμηνεία της η Ευαγγελία Μουμούρη στην παράσταση. Με άμεσο και αριστοτεχνικό τρόπο ακολουθεί την ηρωίδα της, ταυτίζεται μαζί της, συγκινεί και συγκινείται. Ηθοποιός που αντλεί από τη δική της αλήθεια, η Μουμούρη παίζει με ρεαλισμό τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, αφήνοντας την ποίηση να μπολιάσει την ερμηνεία της.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει το έργο «Μια κανονική μέρα»: Τον μονόλογο της Κατερίνας Γιαννάκου είχε ερμηνεύσει το 2013 η Ράνια Σχίζα σε σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη (στο θέατρο Olvio).