«Ξύπνησα μπερδεμένη και με πόνους»: Οι πρώτες δηλώσεις της Κρίστα Πάικ μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί

Για πρώτη φορά μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση, η Κρίστα Πάικ μίλησε δημόσια για την περιπέτεια που έζησε, περιγράφοντας τον συνεχή σωματικό και ψυχικό πόνο που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει.

Η 50χρονη θανατοποινίτισσα επρόκειτο να εκτελεστεί στις 30 Σεπτεμβρίου στην πολιτεία του Τενεσί των ΗΠΑ, ωστόσο επέζησε έπειτα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες χορήγησης της θανατηφόρας ουσίας. Στην περίπτωσή της χρησιμοποιήθηκε πεντοβαρβιτάλη, το φάρμακο που εφαρμόζει η πολιτεία για τις εκτελέσεις με θανατηφόρα ένεση.

Οι πρώτες δηλώσεις της περιλαμβάνονται σε ανακοίνωση που υπαγόρευσε στους δικηγόρους της, έναν μήνα μετά το περιστατικό.

«Είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου»

«Πριν από έναν μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στον θάλαμο εκτελέσεων της φυλακής Riverbend, έχοντας προετοιμαστεί να πεθάνω», ανέφερε η Πάικ.

Όπως περιέγραψε, είχε ήδη αποχαιρετήσει τους ανθρώπους που την αγαπούσαν και τη στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια, ενώ είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου της.

«Είχα κάνει την ειρήνη μου με αυτό. Είχα πει στους ανθρώπους που με αγαπούσαν, με στήριξαν και στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια πόσο ευγνώμων τους ήμουν», ανέφερε.

Ωστόσο, λίγες ημέρες αργότερα ξύπνησε μόνη σε ένα νοσοκομείο, χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί και υποφέροντας από έντονους πόνους.

«Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή από εκείνη τη νύχτα που να μην πονάω. Πονάει το σώμα μου, τα χέρια μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό και στην ψυχή μου», δήλωσε.

Η ίδια εξέφρασε επίσης την οργή και την απογοήτευσή της για όσα συνέβησαν, κάνοντας λόγο για ανικανότητα που έφερε πολλούς ανθρώπους σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι εξακολουθεί να σκέφτεται την οικογένεια του θύματός της και τον πόνο που έχει υποστεί.

«Η ανάρρωση δεν σημαίνει ότι είμαι καλά»

Η Πάικ ανέφερε ότι βρίσκεται σε διαδικασία ανάρρωσης και αισθάνεται πως σταδιακά δυναμώνει, ωστόσο η ψυχολογική και σωματική αποκατάστασή της παραμένει δύσκολη.

«Η ανάρρωση δεν σημαίνει ότι είμαι καλά», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Όπως αποκάλυψε, μετά το περιστατικό παραμένει σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη στο ιατρικό τμήμα της φυλακής, μακριά από άλλους ανθρώπους και τις κοινωνικές επαφές που έχουν ιδιαίτερη σημασία για εκείνη.

Η απομόνωση, όπως εξήγησε, ξυπνά μνήμες από τα 28 χρόνια που πέρασε σε καθεστώς απομόνωσης κατά τη διάρκεια της κράτησής της.

Παρά τις δυσκολίες, η 50χρονη ευχαρίστησε τους ανθρώπους από όλο τον κόσμο που της έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης, καθώς και τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους διασώστες και το προσωπικό του νοσοκομείου που τη φρόντισαν.

«Δεν ξέρω γιατί επέζησα εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει. Κάποιες ημέρες είναι δυσκολότερο να βρω την ελπίδα. Προς το παρόν, προσπαθώ να αναρρώσω, μία ημέρα τη φορά», κατέληξε.