Γεράσιμος Σκιαδαρέσης στα «ΝΕΑ»: «Εχουμε πολλά να μάθουμε από τα παιδιά»

Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που έχει μάθει να διδάσκει στην ζωή καλείται ξαφνικά να μάθει ο ίδιος ξανά πώς να τη ζει; Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης επιστρέφει στη μικρή οθόνη μ’ έναν ήρωα που δεν αναζητάει την περιπέτεια αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος μαζί της όταν όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους.

Ο έμπειρος ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην «Νταντά της γειτονιάς», τη νέα κωμική σειρά που κάνει πρεμιέρα σήμερα στο Mega. Εκεί, υποδύεται τον Γιάννη, έναν συνταξιούχο δάσκαλο που παλεύει με τη μοναξιά όταν βρίσκεται να αναλαμβάνει χρέη νταντάς δύο μικρών παιδιών στο σπίτι της νεαρής μητέρας τους Χριστίνας (Ρένα Λύκου) κι ανακαλύπτει πως η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο ν’ ανατρέπει τις βεβαιότητές μας. Στην ιστορία της σειράς, η ανάγκη για φροντίδα γίνεται η αφετηρία μιας απρόσμενης συνύπαρξης, όπου το χιούμορ συναντάει τη συγκίνηση κι οι καθημερινές αμηχανίες αποδεικνύονται πολύτιμα μαθήματα ανθρωπιάς. Για όλα αυτά, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μίλησε στο «Νσυν».

Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας.

Ο Γιάννης είναι ένας άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται στη δύση της ζωής του. Εχει χάσει τη γυναίκα του, έχει κλειστεί στον εαυτό του κι απλώς περιμένει να πεθάνει. Οταν τον πείθουν οι φίλοι του να βγει λίγο έξω, να βοηθήσει άλλους ηλικιωμένους, να κοινωνικοποιηθεί, από ένα γραφειοκρατικό λάθος ξαφνικά βρίσκεται να έχει να κάνει με δύο μωρά και μια νέα κοπέλα που είναι η μητέρα τους. Στην αρχή αντιδρά αρνητικά απέναντι σε όλο αυτό, αλλά στην πορεία αρχίζει χωρίς να το καταλαβαίνει να βρίσκει ένα νόημα στην ζωή του και ταυτόχρονα τη χαρά της προσφοράς σε άλλους ανθρώπους. Τον μεταλλάσσει σα χαρακτήρα γιατί στην αρχή εμφανίζεται ως άνθρωπος στρυφνός, αλλά σιγά σιγά βγάζει την καλή του πλευρά. Αυτό είναι ένα στοιχείο το οποίο με ενδιέφερε ως ηθοποιός. Επίσης, μου άρεσε γιατί στις σημερινές συνθήκες που ζούμε, θα πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε και να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους χωρίς να υπάρχει ταύτιση χαρακτήρων και απόψεων. Είναι σημαντικό να είμαστε ανοιχτοί απέναντι σε άλλους και να βρούμε τα κοινά μας σημεία κι αυτά που μας ενώνουν για να πάμε παρακάτω. Επιφανειακά είναι μία κωμωδία αλλά από κάτω έχει πολλές συγκινητικές και τρυφερές στιγμές. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν στο τέλος μια άτυπη οικογένεια που δεν έχει ανάγκη τους δεσμούς αίματος αλλά στηρίζεται στην αγάπη και στην αμοιβαία κατανόηση.

Τον Γιάννη πώς τον αντιμετωπίζετε;

Με πολλή προσοχή, μελέτη και αγάπη. Συνηθίζω ν’ αγαπάω τους ρόλους που παίζω είτε είναι θετικοί είτε αρνητικοί. Προσπαθώ να δικαιολογήσω τις πράξεις τους, να βρω τα πιο βαθιά τους κίνητρα προκειμένου να εξηγήσω τις συμπεριφορές τους. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζω κι αυτό τον ρόλο. Μου άρεσε γιατί είναι μια φρέσκια ιδέα κι είναι κάτι το οποίο δεν το είχα ξανακάνει. Σκέφτομαι ότι πολύ σύντομα ελπίζω να γίνω και παππούς και μου δίνει την ευκαιρία να θέλω να υπάρξω πάλι με μικρά παιδιά και να πάρω λίγη από την φρεσκάδα και την ζωντάνια τους.

Με την «Νταντά της γειτονιάς» επιστρέφετε στην κωμωδία. Σας ενδιαφέρουν πλέον περισσότερο οι χαρακτήρες που κάνουν το κοινό να γελάει ή που μετά το γέλιο μπορεί να συνειδητοποιήσουν πράγματα για τον εαυτό τους;

Δεν σνομπάρω τίποτα. Εκτιμώ το ίδιο και μία κωμωδία η οποία έχει μόνο στόχο το γέλιο. Κάθε φορά δεν σκέφτομαι τι θέλει το κοινό αλλά πώς εγώ νιώθω. Είχα κάνει τα τελευταία χρόνια αρκετά σίριαλ εποχής και δραματικά, οπότε ήθελα φέτος να κάνω κάτι διαφορετικό. Τώρα έχω να κάνω μ’ ένα επιφανειακά κωμικό ρόλο αλλά με περιθώρια για σκέψη, δραματικές και τρυφερές σκηνές και με ενδιέφερε πάρα πολύ αυτό. Ηθελα να περάσω σε άλλη φάση και μου προσφέρθηκε ευτυχώς με την «Νταντά».

Στη σειρά, ένας συνταξιούχος δάσκαλος βρίσκεται ξαφνικά στη θέση του ανθρώπου που πρέπει να φροντίσει δύο μικρά παιδιά. Τι μπορεί να μάθει ένας μεγάλος από ένα παιδί που ίσως δεν θα τον δίδασκε κάποιο σχολείο;

Οπως μαθαίνουν τα παιδιά από εμάς, έτσι κι εμείς έχουμε να μάθουμε. Συνήθως μεγαλώνοντας ξεχνάμε πάρα πολλά πράγματα. Θάβουμε αυτό το παιδί που ήμασταν κάποτε, που όμως δεν έχει σταματήσει να υπάρχει, και με τα παιδιά είναι η ευκαιρία να ξαναβγεί και να θυμηθούμε κάποια πράγματα όπως το να παίξουμε ένα παιχνίδι που είναι κάτι επιφανειακό αλλά και πιο σοβαρά όπως την αθωότητα, την αγνότητα στο βλέμμα, στοιχεία που εμείς τα έχουμε χάσει. Συνήθως ως μεγαλύτεροι έχουμε μια καχυποψία με τους πάντες και τα πάντα, βάζουμε μπροστά περισσότερο αρνητικές σκέψεις παρά θετικές, σε αντίθεση μ’ ένα παιδί. Αν όλα αυτά τα ξαναθυμηθούμε, είναι σίγουρα μαθήματα τα οποία καλό είναι να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές και να εισπράττουμε.

Μιας και ο Γιάννης δεν επιλέγει ο ίδιος αυτή τη νέα περιπέτεια, αλλά τυχαίνει, θεωρείτε ότι οι μεγάλες αλλαγές της ζωής μας ξεκινούν συχνότερα από μια συνειδητή απόφαση ή απλώς συμβαίνουν;

Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που μόνοι μας επιλέγουμε να κάνουμε μια καινούργια αρχή κι άλλες όμως που μας τα φέρνει η ζωή μπροστά μας. Το θέμα είναι εμείς να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές και να το δούμε, ν’ αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία αν παρουσιαστεί, γιατί πολλές φορές περνάει δίπλα μας, φεύγει και τη χάνουμε. Ολοι νομίζω έχουμε παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων που λέμε αν το είχα καταλάβει τότε, μπορεί να είχαν αλλάξει πολλά πράγματα. Αν είσαι εγκλωβισμένος, περιχαρακωμένος στις δικές σου απόψεις, σ’ αυτό που εσύ θεωρείς δεδομένο και δεν έχεις ανοιχτά μάτια να δεις το καινούργιο που έρχεται και τι μπορεί να σημαίνει αυτό, απλά έχασες την ευκαιρία. Οι ευκαιρίες υπάρχουν κάθε μέρα μπροστά μας. Καλό θα είναι όσο μπορούμε να τις αρπάζουμε.

Εκτός από τη σειρά, ετοιμάζετε κάτι στο θέατρο;

Συνεχίζουμε για πέμπτη χρονιά με το «Εκτός Υλης Reloaded» του Κώστα Λεϊμονή. Εχουμε ξεκινήσει μια περιοδεία στην επαρχία και το εξωτερικό. Οσο μου αφήνουν περιθώριο οι τηλεοπτικές υποχρεώσεις, κάποια Παρασκευοσαββατοκύριακα θα ξεκλέβω χρόνο για να συνεχίζουμε αυτή την περιοδεία. Τώρα, έως 1η Νοεμβρίου θα είμαστε στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Αυλαία.