- Advertisement -
Μια πρωτοφανής θύελλα έχει σαρώσει τον επιχειρηματικό και εργασιακό χάρτη της χώρας, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες ομήρους μιας κατάστασης που εξελίσσεται σε κοινωνικό θρίλερ. Μετά τη σαρωτική αστυνομική επιχείρηση και τις αποκαλύψεις για την υπόθεση φερόμενης φοροδιαφυγής-μαμούθ μέσω παραποιημένου λογισμικού, η αλυσίδα καταστημάτων εστίασης Pizza Fan βρέθηκε στο επίκεντρο μιας θύελλας που γονάτισε τη λειτουργία της. Ωστόσο, το βαρύτερο τίμημα αυτής της υπόθεσης δεν το πληρώνουν τα κεντρικά στελέχη ή οι εμπλεκόμενοι στο κύκλωμα, αλλά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Διανομείς, ψήστες και υπάλληλοι καταστημάτων σε ολόκληρη την επικράτεια βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη αντιμέτωποι με ερμητικά κλειστά ρολά, χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς επίσημη ενημέρωση και με το εργασιακό τους μέλλον να κρέμεται από μια κλωστή. Η αγωνία για την επόμενη ημέρα, την εύρεση άμεσου μεροκάματου και κυρίως την καταβολή των δεδουλευμένων τους συνθέτει ένα σκηνικό απόλυτης απόγνωσης.
Η αιφνιδιαστική ανατροπή και το σοκ της «πρώτης μέρας»
Η εικόνα που μεταφέρουν οι εργαζόμενοι από τα σημεία όπου παρουσιάστηκαν για να πιάσουν δουλειά είναι ενδεικτική του αιφνιδιασμού. Αντί για την κλασική προετοιμασία των καταστημάτων, τους περίμεναν αστυνομικές δυνάμεις και λουκέτα με διοικητική εντολή.
Ο Κώστας, διανομέας με επταετή παρουσία στο κατάστημα της Pizza Fan στον Κεραμεικό, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τη στιγμή που έφτασε στη δουλειά του: «Πήγα για δουλειά, έφτασα εκεί και μου λένε “φύγε”. Δεν υπάρχει άλλη λύση, ψάχνουμε ήδη όλοι για μεροκάματο». Πατέρας τριών παιδιών, ο ίδιος τονίζει ότι η αναγκαστική ακινησία μεταφράζεται σε άμεση οικονομική καταστροφή. «Τα δεδουλευμένα μας πότε θα τα πάρουμε; Ούτε αυτό δεν ξέρουμε. Έχουμε οικογένειες από πίσω, εγώ έχω τρία παιδιά. Και μία μέρα που κάθομαι είναι καθαρή ζημιά για μένα. Οικονομικά δεν με παίρνει».
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η μαρτυρία του Γιάννη, ο οποίος εργάζεται εδώ και έξι χρόνια στην αλυσίδα, αρχικά στην περιοχή του Ζωγράφου και έπειτα στον Υμηττό. Όπως εξηγεί, η ενημέρωση από τα κεντρικά ήταν ανύπαρκτη. «Τίποτα, καμία ενημέρωση, απολύτως καμία. Την Πέμπτη που άνοιξε το μαγαζί, τους συναδέλφους τους περίμεναν αστυνομικοί απ’ έξω. Άνοιξαν δύο άτομα που πάνε για προετοιμασία δύο ώρες νωρίτερα. Τους πήρανε μέσα, κάνανε έλεγχο, κατάσχεσαν κάποια πράγματα». Για τον ίδιο, η συγκεκριμένη θέση αποτελούσε τη μοναδική πηγή βιοπορισμού: «Το πρόβλημά μας είναι ότι αυτή τη στιγμή είμαστε ξεκρέμαστοι. Δεν ξέρουμε πού και πώς θα καταλήξει το θέμα και μας οφείλονται τα δουλεμένα. Αυτή τη στιγμή δεν έχω δουλειά. Ήταν η μοναδική μου απασχόληση. Αν ξανανοίξει η Pizza Fan, δουλεύουμε στην Pizza Fan. Αν δεν ανοίξει, ψάχνουμε για δουλειά».
Η ίδια αίσθηση του αιφνιδιασμού επικράτησε και στους Αμπελοκήπους. Ο Μαγκντί, διανομέας στο συγκεκριμένο κατάστημα, θυμάται χαρακτηριστικά: «Την τελευταία μέρα που πήγα, βρήκα έλεγχο στο μαγαζί. Μπήκα μέσα κανονικά με το κουτί, είπα καλημέρα και κατέγραψαν τα στοιχεία μου. Μετά ο υπεύθυνος μου είπε: “Σήμερα ρεπό, έχουμε έλεγχο στο μαγαζί, δεν θα δουλέψουμε σήμερα”». Η επόμενη μέρα, όμως, τον βρήκε ανέργους: «Και από την επόμενη μέρα βρεθήκαμε χωρίς δουλειά. Τι να κάνω; Δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο».
Η άγνοια των εργαζομένων και ο ρόλος των «κεντρικών»
Ένα από τα κοινά σημεία σε όλες τις μαρτυρίες των εργαζομένων είναι η πλήρης άγνοια σχετικά με τον μηχανισμό φοροδιαφυγής που ερευνούν οι αρχές. Όπως υποστηρίζουν με έμφαση, οι ίδιοι δεν είχαν αντιληφθεί την παραμικρή παρατυπία στην καθημερινή λειτουργία των καταστημάτων όπου απασχολούνταν.
Η Τάνια, ψήστρια στο κατάστημα του Κεραμεικού, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι πληροφορήθηκαν τα γεγονότα κυρίως μέσα από τα δελτία ειδήσεων. «Πήγαμε εκεί και μαθαίναμε από την τηλεόραση τα περισσότερα νέα. Τώρα είμαστε σε απόλυτη αβεβαιότητα και θέλουμε να μάθουμε τι μας γίνεται». Ερωτηθείσα για το αν υπήρχαν ενδείξεις παρανομίας, είναι κατηγορηματική: «Εμείς δεν είχαμε δει τίποτα απολύτως. Δουλεύαμε κανονικά όπως όλοι οι άνθρωποι».
Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο Μάνος, διανομέας επίσης στον Κεραμεικό, ο οποίος επισημαίνει ότι οι συναλλαγές που διαχειρίζονταν οι ίδιοι έδειχναν απόλυτα νόμιμες: «Δεν είχε πέσει κάτι στην αντίληψή μου. Σε ό,τι αφορά τις παραγγελίες, στο δικό μας κατάστημα τουλάχιστον, όλες είχαν κανονικά αποδείξεις». Ξεκαθαρίζει μάλιστα ότι οι διανομείς δεν είχαν καμία πρόσβαση ή γνώση τυχόν παρεμβάσεων στα ψηφιακά συστήματα: «Αυτό δεν μπορούσαμε να το ξέρουμε εμείς. Ίσως οι ιδιοκτήτες του franchise ή οι προϊστάμενοι. Εμείς είμαστε εργαζόμενοι».
Ο Γιάννης προσθέτει ότι η συνεργασία με τους άμεσους υπευθύνους των καταστημάτων ήταν άψογη, υπογραμμίζοντας ότι οι όποιες αποφάσεις ή πρακτικές λάμβαναν χώρα σε ανώτερο επίπεδο: «Δεν είχαμε αντιληφθεί τίποτα περίεργο. Και ειδικά από τη συμπεριφορά των υπευθύνων του καταστημάτων δεν είχαμε κανένα παράπονο, κανένα πρόβλημα. Το τι γινόταν, αν γινόταν, ήταν από τα κεντρικά».
Η αγωνία για τα δεδουλευμένα και η έλλειψη στήριξης
Πέρα από το σοκ της αιφνίδιας ανεργίας, το μεγαλύτερο άγχος για τους εργαζομένους αφορά την άμεση οικονομική τους επιβίωση, δεδομένου ότι το ξαφνικό κλείσιμο των καταστημάτων συνέπεσε χρονικά προς το τέλος του μήνα, μια περίοδο κατά την οποία όλοι ανέμεναν την καταβολή του μισθού τους για την εργασία που είχαν ήδη προσφέρει.
«Πληρωνόμαστε μία φορά τον μήνα. Μέχρι τις 21-22 του μηνός που έκλεισε η εταιρεία, όλοι μας έχουμε κάνει δεδουλευμένα. Αυτά πρέπει να πληρωθούν», σημειώνει με αγανάκτηση ο Κώστας, θέτοντας τα κρίσιμα ερωτήματα που απασχολούν χιλιάδες οικογένειες: «Πώς θα τα πάρουμε; Το ΙΚΑ μας θα το πάρουμε; Κι αν μας απολύσουν, τι αποζημιώσεις θα πάρουμε; Είναι τόσο δύσκολες οι καταστάσεις έξω στον δρόμο. Έχουμε υποχρεώσεις, έξοδα που τρέχουν».
Ο Αζίμ, διανομέας στους Αμπελοκήπους, έλαβε απλώς ένα τηλεφώνημα το πρωί που του άλλαξε τη ζωή: «Μου τηλεφώνησαν το πρωί και μου είπαν απλώς: “Μην έρθετε σήμερα, είναι κλειστά τα μαγαζιά”. Μόνο εκεί δούλευα, δεν έχω άλλη δουλειά. Τώρα κάθομαι σπίτι, άνεργος». Ο ίδιος απευθύνει έκκληση για κρατική μέριμνα και οικονομική ενίσχυση: «Πρέπει να μας δοθεί επίδομα ή ενίσχυση, γιατί τι να κάνουμε; Πώς θα ζήσουμε; Ψάχνουμε πού να βρούμε δουλειά».
Η γενικευμένη ανασφάλεια αποτυπώνεται καθαρά στα λόγια του Μάνου: «Υπάρχει τεράστια ανασφάλεια. Τα έξοδα και οι υποχρεώσεις τρέχουν, όπως σε όλα τα σπίτια, και αγωνιούμε για το αύριο. Θα αναζητήσω κι εγώ αμέσως δουλειά, γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε έτσι. Είμαστε εργαζόμενοι και πρέπει να επιβιώσουμε».
Καθώς η ποινική και οικονομική έρευνα των αρχών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη για να φωτιστούν όλες οι πτυχές του σκανδάλου, η επόμενη μέρα για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής παραμένει αβέβαιη, με ζητούμενο την άμεση προστασία των δικαιωμάτων τους και τη διασφάλιση των δεδουλευμένων τους.
Comments are closed.