- Advertisement -
Με κοίταξε και μου είπε: «Ξέρω ότι είσαι αδελφή μου. Δεν χρειάζομαι καν τεστ DNA για να το ξέρω». Στην άλλη άκρη της βιντεοκλήσης, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, βρισκόταν η βιολογική αδελφή της Δέσποινας Κάρσον, μια γυναίκα την ύπαρξη της οποίας είχε πληροφορηθεί μόλις δύο ώρες νωρίτερα.
Στην Ελλάδα, οι συγγενείς της δεν γνώριζαν καν ότι υπήρχε. Και η ίδια, μεγαλωμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ερχόταν για πρώτη φορά αντιμέτωπη με ένα κομμάτι της ιστορίας της που παρέμενε στο σκοτάδι επί σχεδόν έξι δεκαετίες: τη βιολογική της οικογένεια.
Η Δέσποινα είναι ένα από τα 4.000 Ελληνόπουλα που υιοθετήθηκαν στο εξωτερικό – κυρίως στις ΗΠΑ – τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, συχνά με διαδικασίες αδιαφανείς. Και είναι μία από εκείνους που κατάφεραν, δεκαετίες αργότερα, να επανασυνδεθούν, με τις βιολογικές τους οικογένειες στην Ελλάδα χάρη στη μεσολάβηση του «The Eftychia Project», ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού αφοσιωμένου στη δωρεάν παροχή βοήθειας σε έλληνες υιοθετημένους που αναζητούν τις ρίζες τους.
Επαναπατρισμός
Σήμερα, έχει επιστρέψει για τέταρτη φορά στην Ελλάδα, μαζί με άλλους 40 ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αφετηρία. Ηρθαν από τις ΗΠΑ για να συμμετάσχουν στην 5η Ετήσια Συνάντηση Ελλήνων Υιοθετημένων του The Eftychia Project, τη μεγαλύτερη αντίστοιχη συγκέντρωση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στη χώρα και που αποτελεί κάτι περισσότερο από επανένωση: είναι ένα ταξίδι γνωριμίας με τον τόπο καταγωγής τους, ένας συλλογικός επαναπατρισμός, μια ευκαιρία να πλησιάσουν την ιστορία που για πολλούς έμεινε μισή.
Από την περασμένη Κυριακή έως και αύριο, η ομάδα διασχίζει την Ελλάδα σε μια διαδρομή που συνδέει την προσωπική αναζήτηση με την Ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας. Θεσσαλονίκη, Βεργίνα, Μέτσοβο, Ιωάννινα, Ναύπακτος, Μεσολόγγι και Καλάβρυτα είναι οι σταθμοί ενός προγράμματος που περιλαμβάνει ιστορικά μνημεία, μουσεία, περιπάτους και κοινές στιγμές. «Το να περπατούν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, να ακούν τη γλώσσα, να μυρίζουν τα αρώματα του φαγητού και να μαθαίνουν την Ιστορία αυτού του τόπου μπορεί να τους προσφέρει τη σύνδεση που αναζητούσαν σε όλη τους τη ζωή», λέει στα «ΝΕΑ» η Linda Carol Forrest Trotter ή Ευτυχία Νούλα, η «ψυχή» του The Eftychia Project, που εντόπισε, επίσης, τη βιολογική της μητέρα στην Ελλάδα το 2017, σχεδόν έξι δεκαετίες μετά την υιοθεσία της.
«Δεν είμαστε τουρίστες»
«Αυτό δεν είναι διακοπές. Δεν είμαστε τουρίστες· είναι ένα βαθύ ταξίδι για να ξανακερδίσουμε την ταυτότητά μας», λέει ο Δημήτριος Χρήστου, γραμματέας του The Eftychia Project και ο ίδιος υιοθετημένος. Για πολλούς από τους συμμετέχοντες, η αναζήτηση παραμένει δύσκολη υπόθεση: ελλιπή ή χαμένα αρχεία, σφραγισμένοι φάκελοι και γραφειοκρατικά εμπόδια εξακολουθούν να στέκονται στον δρόμο τους. Για τον Κέβιν Τζόνσον, που συμμετέχει για δεύτερη φορά στη συνάντηση, η αναζήτηση παραμένει ανοιχτή.
Υιοθετήθηκε μαζί με ένα κορίτσι, τρεις μήνες μικρότερο από εκείνον, που έγινε αδελφή του, και μεγάλωσε στη Γιούτα. Γνώριζε από παιδί ότι ήταν υιοθετημένος, όμως η διαφορετική εμφάνισή του τον έκανε να αισθάνεται ξένος ανάμεσα στους συνομηλίκους του.
«Δεν έχω καταφέρει ακόμη να βρω τη βιολογική μου μητέρα παρότι γνωρίζω το όνομά της, είναι Μαρία Γιώτη. Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσα να τη βρω», λέει. «Το ελληνικό μου όνομα είναι Αναστάσιος – δεν ξέρω πού και από ποιους βαπτίστηκα». Η επιστροφή στην Ελλάδα τού γεννά ένα συναίσθημα που δυσκολεύεται να περιγράψει. «Είμαι περήφανος που είμαι Ελληνας. Και βρίσκω δύναμη στο γεγονός ότι είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους με κοινές εμπειρίες, αυτή η επαφή μου δίνει ελπίδα».
Η Δέσποινα, αντίθετα, έχει καταφέρει να εντοπίσει συγγενείς τόσο από τη μητρική όσο και από την πατρική πλευρά. «Νιώθω υπέροχα που τους βρήκα. Είχα μια εξαιρετική ζωή στις ΗΠΑ και μια πολύ καλή οικογένεια εκεί. Ομως η γνωριμία με την οικογένειά μου στην Ελλάδα εμπλούτισε την ζωή μου με έναν διαφορετικό τρόπο. Επίσης, είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι ανακάλυψα πόσοι πολλοί είμαστε. Για όλη μου την ζωή πίστευα ότι μόνο εγώ και ο αδελφός μου είχαμε υιοθετηθεί από την Ελλάδα. Τώρα έχει ανοίξει μπροστά μου ένας ολόκληρος νέος κόσμος. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι με παρόμοια ιστορία».
«Κατά κάποιον τρόπο, είμαστε σαν τον Οιδίποδα», λέει η Λίντα. «Οταν άκουσε κάποιον σε ένα συμπόσιο να λέει ότι δεν ήταν γιος του πατέρα του, θέλησε να μάθει την αλήθεια. Ο Οιδίποδας πήγε στο Μαντείο των Δελφών για να ανακαλύψει την καταγωγή του. Κι εμείς επιστρέφουμε στην Ελλάδα για να βρούμε την αλήθεια για τις δικές μας ρίζες. Ελπίζω όλοι οι συμμετέχοντες να βρουν κάποια γαλήνη και ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, ακόμη κι αν δεν καταφέρουν να εντοπίσουν τη βιολογική τους οικογένεια. Ολοι έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν από πού προέρχονται».
Comments are closed.