Υπόθεση Μαζωνάκη: Για πρώτη φορά με το πρόσωπό της πρώην εργαζόμενη της Καρνεάδου – «Κατανοώ ότι έγινε δολοφονία»

Νέα στοιχεία και προσωπικές μαρτυρίες ήρθαν στο προσκήνιο γύρω από την υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, μέσα από την πρεμιέρα της εκπομπής «Νύχτα Αποκαλύψεων» με τον Πέτρο Κουσουλό, το βράδυ της Τετάρτης 14 Οκτωβρίου. Ανάμεσα στα πρόσωπα που μίλησαν δημόσια ήταν και η Κυβέλη Δραγούμη, η οποία είχε εργαστεί στον χώρο της γιατρού που συνδέεται με την υπόθεση. Η πρώην εργαζόμενη εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το πρόσωπό της και περιέγραψε τις συνθήκες που, όπως υποστηρίζει, επικρατούσαν κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της, αναφερόμενη σε περιστατικά που της είχαν προκαλέσει έντονο προβληματισμό.

Η μαρτυρία της Κυβέλης Δραγούμη και οι ανησυχίες για την ασφάλεια των ασθενών

Η Κυβέλη Δραγούμη επέλεξε να μοιραστεί όσα θυμάται από την περίοδο που εργαζόταν στον συγκεκριμένο χώρο, εξηγώντας ότι η δημοσιότητα που έχει λάβει η υπόθεση της προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα επαγγελματικό περιβάλλον στο οποίο είχε περάσει αρκετές ώρες της καθημερινότητάς της και με το οποίο είχε συνδέσει τόσο θετικές όσο και αρνητικές εμπειρίες. Αναφερόμενη στην εικόνα του πρώην εργασιακού της χώρου μέσα από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Είναι άσχημο να βλέπεις τον χώρο σου που ζούσες εκεί και καλές στιγμές, να βλέπεις το γραφείο σου στις ειδήσεις για μια δολοφονία. Εγώ κατανοώ ότι έγινε δολοφονία».

Στη συνέχεια, η πρώην εργαζόμενη επιχείρησε να περιγράψει την οργάνωση και τη λειτουργία του χώρου, κάνοντας μια ενδιαφέρουσα διάκριση ανάμεσα στην εικόνα ενός συνηθισμένου ιατρείου και σε όσα είχε διαπιστώσει η ίδια. «Ο χώρος του γιατρού… Δεν θα τον χαρακτήριζα ιατρείο, όσο γραφείο. Και της κυρίας Γάκα. Του γιατρύ ο χώρος ήταν με συλλογές, με προσωπικά του πράγματα. Συνήθως ήταν με ανοιχτή πόρτα. Δεν άκουσα ποτέ να λέει κάτι παράξενο». Με αυτή την περιγραφή, η Κυβέλη Δραγούμη θέλησε να δώσει μια εικόνα της καθημερινότητας, όπως την είχε βιώσει προσωπικά. Παράλληλα, αναφέρθηκε στον γιατρό και στη σχέση του με τον εξοπλισμό που υπήρχε στον χώρο, επισημαίνοντας: «Ο γιατρός δεν χρησιμοποιούσε τα μηχανήματα αλλά γνώριζε την ύπαρξή τους».

Η αναφορά αυτή αποτέλεσε ένα ακόμη σημείο της μαρτυρίας της, καθώς η ίδια διαχώρισε τη γνώση για την ύπαρξη των μηχανημάτων από την προσωπική χρήση τους. Δεν παρουσίασε, πάντως, κάποια συγκεκριμένη ενέργεια του γιατρού που να αποδεικνύει άμεση συμμετοχή του στις διαδικασίες που περιέγραψε. Ιδιαίτερη βαρύτητα είχαν όσα είπε για τις ανησυχίες που, σύμφωνα με την ίδια, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται όσο περνούσε ο καιρός. Παρότι η επαγγελματική της παρουσία στον χώρο δεν διήρκεσε μεγάλο χρονικό διάστημα, υποστήριξε ότι υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία ο φόβος για ενδεχόμενο σοβαρό περιστατικό είχε γίνει έντονος. «Δούλεψα εκεί λιγότερο από ένα χρόνο. Από ένα σημείο και μετά ανησυχούσαμε ότι θα συμβεί θάνατος» ανέφερε μεταξύ άλλων.

Ένα ακόμη ζήτημα που έθεσε η Κυβέλη Δραγούμη αφορούσε τις ιατρικές εξετάσεις των ασθενών και τον τρόπο με τον οποίο, σύμφωνα με όσα θυμάται, αυτές αντιμετωπίζονταν. Η ίδια αναφέρθηκε και στην κριτική που έχει δεχθεί για τη στάση της απέναντι στον γιατρό, ξεκαθαρίζοντας τη δική της θέση: «Με κατηγορούν ότι ξεπλένω τον γιατρό. Ο γιατρός έπαιρνε εξετάσεις, η γιατρός σπάνια. Δεν έφερναν εξετάσεις όλοι της οι ασθενείς. Και να μου τις έδινε να τις σκανάρω αν τους είχε ρίξει μια ματιά. Δεν γινόταν έλεγχος». Μέσα από αυτή την τοποθέτηση, η πρώην εργαζόμενη εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις για τη διαδικασία ελέγχου των εξετάσεων. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, δεν υπήρχε πάντοτε η ίδια πρακτική ως προς την προσκόμιση και την αξιολόγηση των ιατρικών στοιχείων των ασθενών.

Παράλληλα, η Κυβέλη Δραγούμη στάθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο χώρος προσέλκυε ενδιαφερόμενους, παρά την απουσία έντονης διαδικτυακής προβολής. Όπως περιέγραψε, η προσέλευση του κόσμου βασιζόταν κυρίως στις προσωπικές συστάσεις. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ινουσφαίρεση, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη διαδικασία προτεινόταν στους ασθενείς με πρωτοβουλία της γιατρού και όχι απαραίτητα έπειτα από δικό τους αίτημα. «Μου έκανε εντύπωση πώς είχαμε τόσο κόσμο χωρίς social media. Από στόμα σε στόμα. Ποτέ κανείς δεν μου ζήτησε να κάνει ινουσφαίρεση, τα κανόνιζε μόνη της. Έπειθε τον κάθε ασθενή ότι πρέπει να υποβληθεί σε ινουσφαίρεση. Από ένα σημείο και μετά γινόταν όλο και πιο επίμονη. Τα χρήματα τα πληρωνόταν για την ινουσφαίρεση στο τέλος».