Η ΕΚΤ υψώνει τείχος στα crypto

Τα crypto μπορεί να γεννήθηκαν με την υπόσχεση ότι θα λειτουργούσαν έξω από τα όρια του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού συστήματος, όμως όσο μεγαλώνουν τόσο περισσότερο συνδέονται με αυτό. Και αυτή ακριβώς η διασύνδεση αρχίζει να ανησυχεί την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Η ΕΚΤ ζητά πλέον οι σημαντικοί πάροχοι υπηρεσιών κρυπτοστοιχείων που δραστηριοποιούνται στην ευρωπαϊκή αγορά να υποχρεώνονται να δημιουργούν ενδιάμεση μητρική εταιρεία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες προτάσεις της Φρανκφούρτης στο πλαίσιο της αναθεώρησης του κανονισμού MiCAR.

Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος αποκτά μεγάλη οικονομική παρουσία στην ευρωπαϊκή αγορά θα πρέπει να βρίσκεται και μέσα στην πραγματική εποπτική εμβέλεια της Ευρώπης.

Εποπτεία από την ESMA

Η ΕΚΤ αναγνωρίζει ότι το MiCAR δημιούργησε το πρώτο ολοκληρωμένο ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο για τα κρυπτοστοιχεία. Θεωρεί, ωστόσο, ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συγκέντρωση της εποπτείας.

Προτείνει έτσι να μεταφερθούν στην ESMA οι αρμοδιότητες αδειοδότησης, εποπτείας και ελέγχου των παρόχων υπηρεσιών crypto, περιορίζοντας τον κατακερματισμό μεταξύ των εθνικών αρχών.

Παράλληλα ζητά ενισχυμένο ρόλο για την AMLA, την ευρωπαϊκή Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες.

Πίσω από τις τεχνικές προτάσεις υπάρχει ένα ευρύτερο ζήτημα: οι μεγαλύτερες πλατφόρμες crypto λειτουργούν διεθνώς, ενώ η εποπτεία τους εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να ακολουθεί εθνικά σύνορα.

Ο φόβος των stablecoins

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της ΕΚΤ στρέφεται στα stablecoins. Η αξία τους συνδέεται συνήθως με παραδοσιακά νομίσματα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία και για να διατηρούν αυτή τη σταθερότητα οι εκδότες τους διαθέτουν αποθεματικά.

Με το MiCAR, οι εκδότες stablecoins υποχρεώνονται να διατηρούν τουλάχιστον το 30% των κεφαλαίων που λαμβάνουν σε τραπεζικές καταθέσεις εντός της ΕΕ.

Αυτό που θεωρητικά αποτελεί δικλίδα ασφαλείας μπορεί όμως, σύμφωνα με την ΕΚΤ, να δημιουργήσει έναν νέο κίνδυνο.

Εάν ένας μεγάλος εκδότης stablecoin συγκεντρώνει δισεκατομμύρια ευρώ σε τραπεζικές καταθέσεις και, σε μια περίοδο αναταραχής, χρειαστεί να τα αποσύρει γρήγορα για να ικανοποιήσει μαζικές εξαργυρώσεις, η πίεση μεταφέρεται αυτομάτως στις τράπεζες.

Έτσι, μια κρίση που ξεκινά στον κόσμο των crypto θα μπορούσε να περάσει στον παραδοσιακό χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ο κίνδυνος για τη χρηματοδότηση των τραπεζών

Υπάρχει και ένα δεύτερο πρόβλημα. Η εξάπλωση των stablecoins μπορεί να αλλάξει τη σύνθεση των τραπεζικών καταθέσεων. Οι καταθέσεις εκατομμυρίων νοικοκυριών θεωρούνται σχετικά σταθερή πηγή χρηματοδότησης για τις τράπεζες. Αν ένα μέρος τους μετακινηθεί προς stablecoins, μπορεί να αντικατασταθεί από πολύ μεγαλύτερες καταθέσεις λίγων εκδοτών, οι οποίες είναι περισσότερο ευαίσθητες στις συνθήκες της αγοράς και μπορούν να αποσυρθούν ταχύτατα.

Σε ακραίες συνθήκες, αυτό μπορεί να περιορίσει ακόμη και τη δυνατότητα των τραπεζών να χρηματοδοτούν επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Η ευρωπαϊκή απάντηση

Η ΕΚΤ προτείνει επομένως να εγκαταλειφθεί η άκαμπτη υποχρέωση του 30% και να αντικατασταθεί από κανόνες που θα απαιτούν ένα ελάχιστο ποσοστό περιουσιακών στοιχείων να μπορεί να ρευστοποιηθεί μέσα σε μία και πέντε εργάσιμες ημέρες.

Η αλλαγή θα επέτρεπε στους εκδότες να κατανέμουν τα αποθεματικά τους σε περισσότερα ασφαλή και άμεσα ρευστοποιήσιμα στοιχεία, αντί να συγκεντρώνουν υποχρεωτικά μεγάλα ποσά στις τράπεζες.

Η συζήτηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί προς ένα πλαίσιο που επιδιώκει να ενθαρρύνει την ανάπτυξη της αγοράς stablecoins, ιδιαίτερα εκείνων που συνδέονται με το δολάριο. Για την Ευρώπη το ζήτημα δεν αφορά επομένως μόνο τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αλλά σταδιακά και τη νομισματική κυριαρχία.

Όσο τα ψηφιακά νομίσματα μεγαλώνουν, τόσο δυσκολότερο γίνεται να παραμένουν ένας παράλληλος κόσμος. Και η ΕΚΤ δείχνει πλέον καθαρά πού θέλει να χαράξει τη γραμμή: crypto στην Ευρώπη, αλλά με ευρωπαϊκή παρουσία, ευρωπαϊκή εποπτεία και κανόνες που δεν θα επιτρέψουν σε μια κρίση των stablecoins να περάσει από την οθόνη ενός κινητού στους ισολογισμούς των τραπεζών.