Επιδειξίας αγένειας

Η Λατινοπούλου είναι ένα πρόσωπο της Ακροδεξιάς, που προκειμένου να αντιστρατευτεί τον Βελόπουλο – που είναι ο βασικός ανταγωνιστής της στην επόμενη εκλογική διαδικασία – προσπαθεί να εμφανιστεί ως ριζοσπάστρια – πριν μπει στο τερέν της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς ο Κασιδιάρης.

Εχει προσόντα. Είναι περισσότερο φωτογενής, περισσότερο επικοινωνιακή από τον παλαιομοδίτη Βελόπουλο ή τον χρυσαυγίτικης κοπής Κασιδιάρη και ξέρει καλά τα σόσιαλ μίντια. Είναι τενίστρια από παιδί και το 2009 «εισάχθηκε» (όπως έγραφε σε ένα παλιό βιογραφικό) στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Λογικά, αφού εισάχθηκε πρέπει και να εξάχθηκε. Και μάλλον εξάχθηκε, οπότε από το 2017 άρχισε να κάνει και ραδιόφωνο, ασχολήθηκε με τα ελληνικά μακεδονικά προϊόντα κι έτσι κατάφερε να εισαχθεί στη ΝΔ, να γίνει υποψήφια βουλευτίνα της, κι ύστερα να εξαχθεί ως διαμαρτυρόμενη. Κάπως έτσι, διαμαρτυρόμενη, μάζεψε το κρίσιμο ποσοστό που την έστειλε στην Ευρωβουλή, για να μπορεί πλέον να υιοθετεί τις κραυγές α λα Τραμπ και να φωτογραφίζεται πλάι στη Λε Πεν. Βελόπουλε, φάε τη σκόνη της.

Με αυτά τα προσόντα και το μάτι στον αλγόριθμο των σόσιαλ μίντια και στα λάικ, επιτέθηκε με ένα πύρινο λογύδριο κατά της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Και τι δεν της είπε. Οσες λέξεις πιστεύει ότι σκανδαλίζουν ένα αφελές και προσανατολισμένο στη φοβία και στο μίσος ακροατήριο, όσες λέξεις δηλαδή εντοπίζει κανείς στη ρητορική της διεθνούς Ακροδεξιάς, τις παρέθεσε. Τι την κατηγόρησε για woke ατζέντα, τι για «πράσινη παράνοια» (υπονοώντας ότι το περιβαλλοντικό ενδιαφέρον είναι κακό και υποβολιμαίο), τι για «ισλαμοποίηση» της Ευρώπης από «λαθρομετανάστες» που τους πληρώνουμε για να μας αλλοιώσουν τον πληθυσμό. Μέχρι και κριτική για τα πλαστικά καλαμάκια του καφέ και τα καπάκια στα μπουκαλάκια του νερού έκανε, αυτή που είναι πλασμένη για τα μεγάλα και τα σπουδαία. Στο τέλος της είπε ότι είναι «ρατσίστρια απέναντι στους Ευρωπαίους». Κι όλα αυτά για να κυκλοφορήσει στα σόσιαλ μίντια ένα φιλμάκι 90 δευτερολέπτων, στο οποίο η αγενής Ελληνίς στολίζει την ανέκφραστη Γερμανίδα – μια επαγγελματία πολιτικό δηλαδή, που έχει μάθει στωικά να ανέχεται τα παρατράγουδα της δημοκρατίας. Κι όλα αυτά, τη μέρα που ψηνόταν η πρόσδεση του Καναδά στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Υπό κανονικές συνθήκες, η Αφροδίτη Λατινοπούλου θα ήταν μια κωμική περσόνα – μια Δέσποινα Στυλιανοπούλου της πολιτικής. Βεβαίως, η Στυλιανοπούλου ήταν ταλαντούχα και έντεχνη ηθοποιός που σε μια παραγωγή φασόν τυποποιήθηκε υποδυόμενη τον ιδεότυπο του φτωχού κοριτσιού που απέκτησε κοινωνική ορατότητα εργαζόμενη, ως εσώκλειστη υπηρέτρια στα διαμερίσματα της μεσαίας τάξης του 1960. Ενώ η Λατινοπούλου υποδύεται τη σκληρή ακροδεξιά, αδιαφορεί για τη γελοιοποίηση στο κομμάτι αυτών που την περιφρονούν – και επειδή τη νοιάζει ένα κοινό ακατέργαστο απευθύνεται σ’ αυτό. Γιατί όχι; Οι φωτοτυπίες με τις επιστολές του Ιησού στον Βελόπουλο ξεθώριασαν και το ξυλόλιο εξατμίστηκε. Ενώ αυτή αλληλεπιδρά συνεχώς με ένα κοινό που περισσότερο καταναλώνει εικόνα, οργή και αγένεια· και επειδή, και η εικόνα της, και η οργή της και η αγένειά της συγκαταλέγονται στα προσόντα της, δεν έχει πρόβλημα να τα επιδείξει.

Και η ουσία; Η ουσία είναι ότι μια αυθάδης κυρία, χωρίς οικογένεια και παιδιά, βρίζει την πρόεδρο της Επιτροπής, που έχει σύζυγο και εφτά παιδιά, ως καταστροφέα της πυρηνικής οικογένειας!