- Advertisement -
Η αφορμή για να συναντηθώ με τον Γιώργο ήταν τρία τραγούδια που είχα ήδη γράψει και μπήκαν αργότερα στον δίσκο «Με τα μάτια να το λες» που κυκλοφόρησε το 1994. Αρχικά τα είχαμε ετοιμάσει για μια τραγουδίστρια της εταιρείας Sony. Τα είχε πάει ο Νίκος Τερζής μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου. Ομως η τραγουδίστρια τα απέρριψε ως μη εμπορικά.
Τα τραγούδια αυτά είναι το «Ανήκω σε μένα», το «Τρεις το πρωί» και «Με τα μάτια να το λες», που τελικά έδωσε και τον τίτλο του δίσκου. Υπήρχε ακόμη και το «Μη μουζητάς ν’ αλλάξω γνώμη», σε στίχους του Αντώνη Παππά και μουσική επίσης του Ν. Τερζή.
Τότε με πήρε τηλέφωνο ο τελευταίος και μου είπε: «Πάνο, έλα να ακούσεις μια νέα φωνή, έναν νεαρό». Πήγα όντως στο στούντιο κι εκεί γνώρισα τον Γιώργο Μαζωνάκη. Τον είχα ξαναδεί φευγαλέα σε κάποια μαγαζιά να λέει κάνα δυο τραγουδάκια, αλλά σαν φάτσα μόνο κάτι μου έλεγε – δεν θυμόμουν τη φωνή του. Οταν συστηθήκαμε άρχισε να με ρωτάει εντυπωσιασμένος για τα τραγούδια που είχα γράψει για άλλους καλλιτέχνες:
«Εχεις γράψει για την Αντζελα Δημητρίου το “Φταίει ο έρωτας”;» και άλλα τέτοια. Οταν όμως τον άκουσα να λέει τα ντέμο που είχε ετοιμάσει ο Νίκος Τερζής, είχε μια ιδιαίτερη βραχνάδα, ένα ηχόχρωμα με ιδιοσυγκρασία που ξεχώριζε από τις υπόλοιπες λαϊκές φωνές. Μου θύμιζε παλιούς τραγουδιστές. Είπα αμέσως στον Νίκο: ”Εδώ είμαστε, ξεκινάμε και γράφουμε”». Εκείνο το απόγευμα είχε συνέχεια. Θυμάμαι πως φεύγοντας από το στούντιο για να πάω στις εκδόσεις όπου έβγαζα τότε τα βιβλία μου για το ψάρεμα, ο Γιώργος προσφέρθηκε να με πάει μέχρι το Κέντρο με ένα παλιό Φιατάκι που οδηγούσε.
Στη διαδρομή πιάσαμε την κουβέντα. Μου έλεγε την ιστορία του, για τους γονείς του από τη Νίκαια, για τον πατέρα του που δούλευε στο Πέραμα και πως από τα 15 του, ενώ πήγαινε ακόμα στο Λύκειο, τραγουδούσε τα βράδια στην Πάτρα και το πρωί πήγαινε κατευθείαν σχολείο, άυπνος. Ταυτίστηκα πολύ μαζί του, γιατί κι εγώ από τα 7 μου δούλευα στο χασάπικο του πατέρα μου και παράλληλα το βράδυ σε ταβέρνα, κοιμόμουν δυο-τρεις ώρες και μετά πήγαινα σχολείο. Ο Γιώργος ήταν ένα αυθεντικό, λαϊκό παιδί, ένας μάγκας.
Ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας, γίναμε φιλαράκια και κάναμε καθημερινή παρέα. Ως άνθρωπος ήταν ευαίσθητος, γλυκός και δοτικός. Παράλληλα, ως καλλιτέχνης είχε το δικό του στυλ και, παρότι πολλοί μου έλεγαν για τον τρόπο που τραγουδούσε «δεν καταλαβαίνουμε τι λέει ο τύπος», εκείνος ήξερε τι έκανε και
τελικά κέρδισε.
Κάποια στιγμή στη σχέση μας άρχισαν και οι ρωγμές εξαιτίας τρίτων. Εκείνος ήταν πάντα καλόπιστος και εκείνη την εποχή ίσως έδινε λίγο παραπάνω σημασία σε λόγια που άκουγε. Στον επόμενο δίσκο, «Το παιδί της νύχτας», κάναμε τεράστια επιτυχία με τραγούδια όπως τα «Ζηλεύω», «Εδώ» και «Φταίνε οι νύχτες». Οταν όμως σχεδιάζαμε τα επόμενα βήματα, ήθελε να αλλάξει ύφος, να πάει προς τη «Σφεντόνα» και να κάνει συνεργασίες όπως με τους Goin’ Through.
Εγώ του έλεγα: «Ρε χαζέ, τώρα που έκανες επιτυχία με τα λαϊκά πρέπει να συνεχίσεις έτσι για ακόμα έναν-δύο δίσκους». Εκείνος με φώναζε αστειευόμενος «κωλόγρια» και επέμεινε. Τότε ήταν που μου έφερε ο Τάκης Μπουγάς τη μουσική για το «Είσαι το λάθος μου το τελευταίο». Ο Μαζωνάκης αρχικά δεν ήθελε καθόλου να το πει, γιατί το θεωρούσε πολύ λαϊκό.
Τελικά πείστηκε και στην ουσία από τον δίσκο αυτό έμεινε το εν λόγω τραγούδι, το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και το «Ενα κενό». Ετσι μπήκε στο στούντιο και έγραψε τελικά τον δίσκο. Ηταν ο μοντέρνος λαϊκός τραγουδιστής που μπορούσε να κινηθεί με άνεση και ξεχωριστό τρόπο πέρα από την πεπατημένη που ακολουθούσαν ή ακολουθούν άλλοι καλλιτέχνες του χώρου.
Ένα παιδί που δεν φοβόταν να εκτεθεί και δεν έχασε από αυτή τη στάση του. Πολλοί ήταν εκείνοι που έλεγαν «τι είναι αυτά που κάνει; Εχει σαλτάρει; κ.λπ.». Η πορεία του όμως τελικά απέδειξε ότι εκείνος κέρδισε. Γνώριζε πάρα πολύ καλά τι έκανε και ήταν από τους ελάχιστους στο κύκλωμα που σεβόταν πραγματικά τους δημιουργούς, συνθέτες, στιχουργούς και παλιότερους του είδους.
Όποτε πήγαινα στο μαγαζί όπου εμφανιζόταν, ερχόταν στο τραπέζι μου, τραγουδούσε για εμάς και μας περιποιόταν με τον καλύτερο τρόπο. Είναι κοινό μυστικό πως ο Γιώργος βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη χωρίς ποτέ να το διαφημίζει.
NDP – Πάνος Φαλάρας
Θέλω, όμως, να κλείσω αυτό το κομμάτι στα «ΝΕΑ» με μια πρόσφατη ιστορία που αφορά μια φίλη μου, τη Μαριλένα, που ασχολούνταν με το fan club του Γιώργου. Κάποια στιγμή της είπα ότι είχα ένα τραγούδι που ήθελα να του το δώσω – με τίτλο «Πλήρωσα». Της ζήτησα, λοιπόν, να του πει ότι θέλω να επικοινωνήσει μαζί μου, να του στείλω το κομμάτι με email.
Ηταν μια δουλειά και πάλι του Μπουγά, που είχε γράψει τη μουσική, ενώ οι στίχοι μιλούσαν για κάποιον που πλήρωσε με την ζωή του, για όλες τις νύχτες, για την αγάπη και τον έρωτα, μένοντας τελικά μόνος με την ψυχή του. Δυστυχώς, η κοπέλα δεν πρόλαβε να του παραδώσει το τραγούδι από κοντά.
Ο Γιώργος βρισκόταν εκείνες τις μέρες στη Θεσσαλονίκη για συναυλίες, και μέχρι να επιστρέψει στην Αθήνα… ακολούθησαν όσα ξέρετε. Αφήνω εδώ τους στίχους στη μνήμη του:
«Τι παραμύθι να σου πω/ εγώ δεν ξέρω ν’
αγαπώ για ένα βράδυ
ξεκαθαρίζω από την αρχή/ δεν θέλω μέσα
στην ψυχή άλλο σκοτάδι
Πλήρωσα όλα τα λάθη μου που μου χρέωσαν/
πλήρωσα για τις χαρές που μου ματαίωσαν
πλήρωσα με την ζωή μου
Πλήρωσα για όλα τα βράδια τ’ αξημέρωτα/
πλήρωσα για την αγάπη και τον έρωτα
και έμεινα με την ψυχή μου
Πλήρωσα με την ζωή μου»
Comments are closed.