- Advertisement -
Ο κύκλος των πολιτικών αρχηγών στην τελευταία πριν από τις εθνικές εκλογές Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης κλείνει το Σαββατοκύριακο, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να ενώνει και εκείνος, όπως έκαναν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλέξης Τσίπρας, τα πρώτα κομμάτια της εκλογικής στρατηγικής του. Κάθε πλευρά έχει πλέον αναθεωρήσει την τακτική έναντι των αντιπάλων της στην εκκίνηση του παρατεταμένου προεκλογικού αγώνα, γνωρίζοντας πια ότι οι συνθήκες της άνοιξης του 2027 δεν μπορούν για κανέναν από τους τρεις βασικούς παίκτες να είναι ίδιες με εκείνες του 2023.
Οταν γινόταν η πρώτη αναμέτρηση εκείνης της χρονιάς με απλή αναλογική, προεξοφλείτο και μια δεύτερη εκλογική μάχη με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Αυτή τη φορά, εφόσον το αποτέλεσμα της κάλπης δεν βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αναμένονται πιεστικές συζητήσεις για το αν, ποιοι και υπό ποιους όρους θα μπορούσαν να σχηματίσουν συμμαχίες προς αποφυγή της ακυβερνησίας.
Εν αναμονή πλέον μόνο ενός ακόμα παίκτη, δηλαδή του κυοφορούμενου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, που μοιραία θα επηρεάσει τις ισορροπίες στα δεξιά, ενόσω έχει ολοκληρωθεί το κομματικό σκηνικό στον προοδευτικό χώρο, όλοι λογίζουν την πρώτη Κυριακή ως καθοριστική για τη συνέχειά τους: οι μεγάλοι θέλουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, γιατί μόνο έτσι θα έχουν ευχέρεια κινήσεων στο μετεκλογικό τοπίο, οι μικροί θέλουν ακριβώς το ίδιο, υπό τον φόβο ότι μια ενδεχόμενη δεύτερη κάλπη δεν θα τους προσφέρει αυτή τη φορά δεύτερη ευκαιρία αλλά την πλήρη συμπίεση. Κι αν μέχρι τότε για τους τρεις μεγάλους παίκτες του πολιτικού πεδίου ο στόχος είναι ο ίδιος, και συγκεκριμένα η μέγιστη συσπείρωση των ψηφοφόρων που τους εμπιστεύτηκαν στις εκλογές του 2023, διαφέρει η προσέγγισή τους απέναντι στο ενδεχόμενο μιας δεύτερης κάλπης.
Το πλάνο της «μόνης κάλπης»
Ο Μητσοτάκης οριστικοποίησε τη στρατηγική της «μόνης κάλπης»: ποντάρει τα πάντα στην πρώτη Κυριακή με αφήγημα «ελπίδα ή περιπέτειες» και χαρακτηρίζει την αυτοδυναμία – κατά τη χθεσινή αποστροφή του Παύλου Μαρινάκη – ως τον «μόνο εφικτό στόχο που οδηγεί σε ρεαλιστική διακυβέρνηση».
Το ξεκαθάρισμα ότι με τον Σαμαρά δεν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης και οι οξείες επιθέσεις στον Τσίπρα με την ταυτόχρονη πίεση στον Ανδρουλάκη ότι μόνο με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε η κυβέρνηση να καθίσει στο ίδιο τραπέζι, «αλλά εκείνο πήρε απόφαση συνεδρίου και είπε μακριά από εμάς η ΝΔ», έχει σαφή στόχευση: να μην απελευθερωθούν προς άλλες κατευθύνσεις ψηφοφόροι (κυρίως του ενδιάμεσου χώρου μεταξύ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ). Υπάρχουν φωνές στο εσωτερικό της ΝΔ που θεωρούν ότι θα ήταν ευνοϊκότερη για τους ίδιους – για τις συζητήσεις περί σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας – η παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση, υπό την αγωνία ότι μια δεύτερη κάλπη μπορεί να επιφυλάσσει ισχυρότερες πιέσεις από την πρώτη.
Το ζητούμενο της συσπείρωσης
Ο Ανδρουλάκης αντιλαμβάνεται την τακτική πλαγιοκόπησης των γαλάζιων – π.χ., το πρωθυπουργικό, «σήμερα δεν διαφαίνεται κάποια δυνατότητα κυβέρνησης συνεργασίας στον ορίζοντα, αλλά αυτό δεν οφείλεται στη ΝΔ» – κοιτάζοντας στους ίδιους ενδιάμεσους ψηφοφόρους. Μπορεί ο εκλογικός στόχος του ΠΑΣΟΚ – εκείνος της πρωτιάς ακόμα και με μία ψήφο διαφορά – να μπορούσε να εξυπηρετηθεί καλύτερα σε μια δεύτερη κάλπη που φέρνει μεγαλύτερη πόλωση, ωστόσο η δημοσκοπική τρίτη θέση έχει φέρει το μείζον ζητούμενο της συσπείρωσης στην πρώτη Κυριακή.
Φλερτ με τη δεύτερη αναμέτρηση
Ο Τσίπρας σαφώς οριοθέτησε τον εκλογικό στόχο του από τη ΔΕΘ – την εκλογική ανατροπή της κυβέρνησης – και έδειξε να φλερτάρει με τη δεύτερη κάλπη. Αν γίνουν δεύτερες εκλογές, όπως είπε, «δεν θα είναι καταστροφή (…) Αν η ΝΔ ξορκίζει τη δυνατότητα της δεύτερης κάλπης, το κάνει γιατί το 70% θέλει να αλλάξει η κυβέρνηση». Αυτό σημαίνει ότι υπό την αγωνία να διατηρήσει έως τότε δημοσκοπικά τη δεύτερη θέση κινείται με στρατηγική ανατροπής στη δεύτερη αναμέτρηση, η οποία παραδοσιακά ευνοεί τον πρώτο και τον δεύτερο, «μαζεύοντας» τους ψηφοφόρους που δηλώνουν σήμερα ότι επιθυμούν «πολιτική αλλαγή».
Comments are closed.