- Advertisement -
Η Ρώμη δεν είναι Παλέρμο. Δεν είναι Νάπολη· δεν έχει έναν μοναδικό «νονό», μια κλειστή ιεραρχία ή μια μαφιόζικη πυραμίδα που ελέγχει κάθε παράνομη δραστηριότητα. Είναι κάτι πιο σύνθετο: μια τεράστια τούρτα κομμένη σε πολλά κομμάτια.
Στα ανατολικά κινούνται οι Καζαμόνικα, στην Οστια οι Σπάντα. Υπάρχουν τα υπολείμματα της Banda della Magliana, Σικελοί, Αλβανοί και άνθρωποι της πανίσχυρης καλαβρέζικης Ndrangheta. Ανάμεσά τους αναπτύσσονται εύθραυστες συμμαχίες, προσωρινές ανακωχές και κοινά επιχειρηματικά συμφέροντα.
Πάνω από όλους, χωρίς να διεκδικεί επισήμως τον θρόνο, δεσπόζει η σκιά του Μικέλε Σενέζε. Ο «O Pazz», όπως είναι γνωστός, έφθασε στη Ρώμη από την Αφραγκόλα, κοντά στη Νάπολη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η πρωτεύουσα ήταν τότε εγκληματικά «ανοιχτή»: πλούσια, αχανής και χωρίς κεντρική μαφιόζικη εξουσία. Ιδανικός τόπος, όχι για έναν κατακτητή αλλά για έναν διαμεσολαβητή. Ο Σενέζε κατάλαβε ότι δεν χρειαζόταν να ελέγχει τα πάντα. Αρκούσε να ελέγχει εκείνους που διαφέντευαν τα επιμέρους κομμάτια.
Η ιταλική Δικαιοσύνη επιβεβαίωσε οριστικά ότι η οργάνωσή του αποτελεί μαφία. Ο ίδιος εκτίει πολυετή ποινή έπειτα από τη δίκη «Οικογενειακές Υποθέσεις», η οποία αποκάλυψε ένα σύστημα τοκογλυφίας, ναρκωτικών, ξεπλύματος χρήματος και διείσδυσης στη νόμιμη οικονομία, όπως σημειώνει η «Ρεπούμπλικα».
Ο δικαστής Αλφόνσο Σαμπέλα μιλά για την «καμοροποίηση της Ρώμης»: ευέλικτες σχέσεις, οικονομικός έλεγχος και συμμαχίες που αλλάζουν χωρίς να διαταράσσουν το σύστημα. Η σύγχρονη μαφία δεν χρειάζεται πάντοτε να πυροβολεί. Τα όπλα προκαλούν θόρυβο και ο θόρυβος φέρνει αστυνομία, δημοσιογράφους και πολιτική πίεση. Η νέα εξουσία προτιμά τη σιωπή· η δύναμή της αρχίζει στις «πιάτσες» των ναρκωτικών. Στο Σαν Μπαζίλιο, στην Τορ Μπέλα Μόνακα και στο Κουαρτίτσολο, μικρές περιοχές λειτουργούν ως αυτόνομα εμπορικά συστήματα. Οι οργανώσεις δεν πουλούν μόνο κοκαΐνη· προσφέρουν δουλειές σε φύλακες, παρατηρητές, διακινητές και ανηλίκους. Δημιουργούν το δικό τους κράτος πρόνοιας εκεί όπου το πραγματικό κράτος έχει υποχωρήσει.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της μαφιόζικης εξουσίας στη Ρώμη: όχι ένας στρατός κατοχής, αλλά ένα παράλληλο κοινωνικό και οικονομικό δίκτυο. Η νομιμοποίηση δεν επιβάλλεται μόνο με τον φόβο. Αγοράζεται με ένα μεροκάματο, μια μικρή εξυπηρέτηση, την πληρωμή του ενοικίου μιας οικογένειας ή τη στήριξη ενός κρατουμένου. Ετσι δημιουργούνται δεσμοί εξάρτησης που αποδεικνύονται ισχυρότεροι από την απειλή. Οταν οι κάτοικοι γνωρίζουν ότι το εγκληματικό σύστημα μπορεί να τους εξασφαλίσει όσα δεν προσφέρει η πολιτεία, η σιωπή παύει να είναι απλώς προϊόν τρόμου. Μετατρέπεται σε συναλλαγή, σε υποχρέωση, και τελικά σε έναν άγραφο νόμο καθημερινής επιβίωσης μέσα στις ξεχασμένες συνοικίες της.
Comments are closed.