Γιατί ο τουρίστας πάει στο σούπερ μάρκετ αντί για την ταβέρνα; Ποιος φταίει πραγματικά;

 

Μήπως ο τουρίστας δεν πήγε στο σούπερ μάρκετ επειδή δεν έχει χρήματα, αλλά επειδή αρνείται να τα πληρώσει εκεί όπου θεωρεί ότι δεν αξίζουν; Μήπως πίσω από το +5,3% στον όγκο πωλήσεων των σούπερ μάρκετ κρύβεται ένα σιωπηλό μήνυμα προς ολόκληρο το ελληνικό τουριστικό μοντέλο;

Γιατί ο επισκέπτης να επιλέξει ταβέρνα, όταν βλέπει τις τιμές να ανεβαίνουν δυσανάλογα; Και πόσο μπορεί να αντέξει μια αγορά όταν η σχέση ποιότητας και τιμής αρχίζει να καταρρέει;

Το πρόβλημα ξεκινά από το κρεβάτι. Μήπως ξενοδοχεία και Airbnb αντιμετώπισαν κάθε δωμάτιο σαν luxury resort, ανεξάρτητα από το τι πραγματικά προσφέρει; Όταν η στέγαση απορροφά, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η σχετική συζήτηση, το 70%-80% του ταξιδιωτικού προϋπολογισμού, τι μένει τελικά για την τοπική οικονομία; Και είναι πράγματι επιτυχία το +6,1% στον τζίρο των καταλυμάτων ή μήπως πρόκειται για μια ανάπτυξη που στραγγίζει τους υπόλοιπους κρίκους της αλυσίδας;

Και μετά έρχεται η εστίαση. Γιατί ο τζίρος μειώνεται κατά 2,5%; Φταίει μόνο το κόστος και ο πληθωρισμός; Ή μήπως χρησιμοποιήθηκαν οι αυξήσεις τιμών ως άλλοθι για υπερβολικές χρεώσεις; Πόσο μπορεί να ζητά κανείς για μια μέτρια ή βιομηχανοποιημένη εμπειρία, πριν ο πελάτης γυρίσει την πλάτη και αναζητήσει φθηνότερη λύση;

Μήπως, τελικά, ο καταναλωτής δεν είναι το «αιχμάλωτο ΑΤΜ» που κάποιοι θεώρησαν ότι θα παραμείνει για πάντα; Μήπως είναι απλώς ορθολογικός; Και όταν η σχέση τιμής-ποιότητας χαλάσει, μήπως δεν φωνάζει, δεν διαμαρτύρεται, αλλά απλώς φεύγει;

Πού βρίσκεται όμως το κράτος μέσα σε όλα αυτά; Γιατί εξακολουθούμε να πανηγυρίζουμε τις αφίξεις ρεκόρ; Δεν θα έπρεπε να μετράμε και το οικονομικό αποτύπωμα κάθε επισκέπτη; Τι αξία έχει ο τουρισμός αν οι επισκέπτες αυξάνονται, αλλά η κατανάλωση ανά επισκέπτη περιορίζεται;

Και τι λέει η περίπτωση της Σαντορίνης; Μήπως είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός μοντέλου που κυνηγά τον όγκο και ξεχνά την αξία; Πώς γίνεται ένας προορισμός να βουλιάζει από κόσμο, να πιέζει τις υποδομές του και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει μια τόσο δύσκολη οικονομική συγκυρία;

Μήπως τελικά εισάγουμε εκατομμύρια επισκέπτες για να δημιουργούν μποτιλιάρισμα, να καταναλώνουν ένα έτοιμο σάντουιτς και να φεύγουν; Είναι αυτό το τουριστικό μοντέλο που θέλουμε;

Το +5,3% στα σούπερ μάρκετ, λοιπόν, είναι απλώς μια «νέα καταναλωτική συνήθεια»; Ή μήπως είναι ένας ήσυχος τρόπος να ψηφίζει ο καταναλωτής με το πορτοφόλι του; Μήπως ο επισκέπτης κοίταξε τις τιμές, έκανε τον λογαριασμό του και αποφάσισε ότι ψωμί και τυρί από το ράφι είναι προτιμότερα από ένα ακριβό γεύμα αμφίβολης αξίας;

Ποιος φταίει πραγματικά; Τα καταλύματα που ανέβασαν υπερβολικά τις τιμές; Η εστίαση που μπέρδεψε την υψηλή τιμή με την υψηλή αξία; Ή το κράτος που περιορίστηκε να χειροκροτεί τις αφίξεις χωρίς να σχεδιάζει το επόμενο βήμα;

Μήπως τελικά κανείς δεν «έκλεψε» τον τουρισμό μας απ’ έξω; Μήπως τον ακριβαίνουμε εμείς οι ίδιοι, από απόφαση σε απόφαση και από τιμή σε τιμή;

Και αν ο πελάτης έχει ήδη αρχίσει να απαντά πηγαίνοντας στο ράφι, μήπως ήρθε η ώρα ο ελληνικός τουρισμός να κοιταχτεί στον καθρέφτη;

The post Γιατί ο τουρίστας πάει στο σούπερ μάρκετ αντί για την ταβέρνα; Ποιος φταίει πραγματικά; appeared first on trikalaidees.gr | Τρίκαλα ΙΔΕΕΣ.