Ντόλι Πάρτον, μία ενόχληση στο μάτι, ένα βάλσαμο στην ψυχή

Οι παλιοί μας νεανικοί εαυτοί υπό την επήρεια της κατατονικής μινιμαλιστικής κομψότητας των 90s όταν βλέπαμε τη φιγούρα της Ντόλι Πάρτον να ξεχειλίζει από στερεοτυπική θηλυκή φαντασμαγορία, χάρη στους ενισχυμένους στηθόδεσμους, τις περούκες και τα κόκκινα μακριά νύχια αποστρέφαμε το βλέμμα από την εικόνα της. Ακούγαμε, όμως, πάντα να τραγουδά απαλά σα σειρήνα, αυτή η Σιδερένια Πεταλούδα, όπως την αποκαλούσαν, καθώς κάτι ανθρώπινα πονεμένο υπήρχε στους στίχους της που σε κράταγε κοντά της.

Θα έπρεπε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να γίνει επανεκτίμηση στη στρασάτη ακτινοβολία των κοστουμιών της. Σε αυτήν την περίσσεια της κάντρι γκλάμουρ αισθητική της καουμπόισσας που η αυθεντικότητα του ύφους πιστώνεται σε εκείνη. Οταν αρχές του 2000 τα moodboards στα στούντιο σχεδιαστών με έδρα το Παρίσι γεμίζουν με εικόνες δικές της. Η Ντόλι εκείνη την εποχή έγινε μούσα μιας μόδας που έπαιζε με τα όρια της θεατρικότητας μιας περσόνας και τη χρήση των ρούχων σε παιχνίδια ρόλων και κατασκευής ταυτότητας.

Η φράση «It costs a lot of Money to look this Cheap» (Κοστίζει πολλά λεφτά το να δείχνεις τόσο φτηνή) είναι ίσως η πιο διάσημη ατάκα της Ντόλι Πάρτον για την εμφάνισή της. Σε αυτό τον αμυδρό αυτοσαρκασμό εντοπίζει κανείς τα βήματά της να κατασκευάσει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στυλ της σύγχρονης ποπ κουλτούρας προσθέτοντας αυθάδεια και ζωντάνια. Και η ολόσωμη φόρμα καμπάνα από τη δεκαετία του 1970 έγινε η πανοπλία της, το σήμα κατατεθέν της καλλιτεχνικής της περσόνα, αλλά και το υπόκωφο σχόλιό της πάνω στα γυναικεία στερεότυπα.

Η εμφάνιση της Πάρτον απέκτησε και μια πολιτική διάσταση. Άνδρες της μουσικής βιομηχανίας προσπάθησαν από νωρίς να τη «διορθώσουν». Η δισκογραφική της ήθελε πιο επίπεδα μαλλιά, πιο κομψές γραμμές, μια καθωσπρέπει ποπ εικόνα. Εκείνη αισθανόταν, όπως έγραψε αργότερα, «γυμνή». Φυσικά αρνήθηκε να προσαρμοστεί και μετέτρεψε αυτό που θεωρούνταν κακό γούστο σε επιχειρηματικό πλεονέκτημα.

Η αισθητική της είχε ταξική καταγωγή. Κανένα εκθαμβωτικό ίχνος δεν υπήρχε στην ορεινή περιοχή του Τενεσί όπου μεγάλωσε η Πάρτον. Μόνο απλές, καταπονημένες γυναίκες όπως η μητέρα της, που είχε παντρευτεί στα 15 και είχε αποκτήσει δώδεκα παιδιά μέχρι την ηλικία των 35. Τα πρώτα φορέματα της Πάρτον ήταν φτιαγμένα από σάκους αλευριού και ζωοτροφών και έγιναν οι στίχοι στο «Coat of Many Colors». Πόσο θάρρος και πόση ευστροφία διέθετε για να αντιστρέψει ακόμη και μια θλιβερή ανάμνηση σχολικού εκφοβισμού σε συγκινητικό τραγούδι. Αυτή είναι η δική μας Ντόλι Πάρτον. Εκείνη που φόρεσε το πανωφόρι από τα ραμμένα κουρελάκια που με επιτηδειότητα και αγάπη έραψε βελονιά τη βελονιά η μητέρα της και την έστειλε με την ευχή της να βγει στον κόσμο.

Η μεγάλη επιτυχία της Ντόλι Πάρτον ήταν ότι έπαιξε με τα κλισέ. Τα φόρεσε, τα μεγέθυνε μέχρι την καρικατούρα και έκανε τη δική της εικόνα. Κάτω από την τεχνητή στολή της βρισκόταν μια γυναίκα που καταλάβαινε την αγορά, το φύλο και τη δύναμη των οπτικών μηνυμάτων. Ο δικός της τρόπος να εκφράζει τον φεμινισμό, ήταν κρυμμένος πίσω από τα ρούχα. Η εμφάνισή της δεν είχε να κάνει με τον κόσμο του θεάματος. Είχε να κάνει με την κυριαρχία.

Όταν η δημοσιογράφος Μπάρμπαρα Γουόλτερς τη ρώτησε το 1977, στο απόγειο της καριέρας της γιατί συνέχιζε να προκαλεί χλευασμό με τις φανταχτερές ενδυμασίες της, η Πάρτον απάντησε: «Ποτέ δεν θα έπεφτα τόσο χαμηλά ώστε να ακολουθήσω τη μόδα. Αυτό είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο».