Ενας αναπόφευκτος πόλεμος: Πώς εξελίσσεται η αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ – ΕΛΑΣ

Οι εμφύλιοι πολιτικοί πόλεμοι είναι, αποδεδειγμένα, οι πιο αιματηροί – και αυτός που αναμένεται να διεξαχθεί ανάμεσα στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ όσο πλησιάζουμε προς τις επόμενες εθνικές εκλογές είναι διπλά σκληρός, γιατί είναι αναπόφευκτος: για τη συλλογική ηγεσία που έχει αυτή τη στιγμή τα ηνία της Κουμουνδούρου, αυτή η διαμάχη θα κρίνει την πολιτική επιβίωση του κόμματος. Και, στην άλλη πλευρά, αυτήν της Αμαλίας, η αποτροπή είναι απαραίτητη: κάθε συσχέτιση, κάθε υπενθύμιση πως ο νέος φορέας αντλεί σημεία, στοιχεία και πρόσωπα από τον παλιό δυσκολεύει τον στόχο, δηλαδή τη μαζική απεύθυνση σε στρώματα που θυμούνται το αποτύπωμα της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αλλά και τη διαχείριση της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τον πρώην πρωθυπουργό από το 2019 έως το 2023.

Μετά τις αλλαγές στην πυραμίδα και τις μαζικές ανεξαρτητοποιήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, έχει αναπτυχθεί η εξής δυναμική: από την Κουμουνδούρου επίσημα πλέον, παρότι περιγράφουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως αναγκαίο καταλύτη για την προοδευτική διακυβέρνηση, έχουν αρχίσει να «δείχνουν» προς την πλευρά της Συμπαράταξης – είτε αυτό αφορά επίμονες ερωτήσεις για την ενσωμάτων πρώην συριζαίων βουλευτών είτε την πολιτική της ΕΛΑΣ, που θεωρούν πως απομακρύνεται από δομικές αριστερές θέσεις, όπως οι πρόσφατες εξαγγελίες πως δεν θα καταργηθούν τα ιδιωτικά πανεπιστημιακά παραρτήματα που δημιουργήθηκαν με τον «νόμο Πιερρακάκη».

Η τακτική της Κουμουνδούρου, με βάση την οποία επιλέχθηκαν και οι ρόλοι που ανέλαβαν η Ρένα Δούρου, ο Νίκος Παππάς και ο Παύλος Πολάκης είναι η συσπείρωση όσο το δυνατόν περισσότερων προοδευτικών δυνάμεων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «ακουμπούσαν» στον ενιαίο, κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτούς δεν υπάρχει θέση στην Αμαλίας. Παράλληλα, η καταγγελία για «οργανωμένο σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ» είναι αφήγημα που φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τον κομματικό πατριωτισμό που ενδεχομένως υπάρχει στην ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά, για την είσοδο στην Βουλή – στη λογική πως παραδοσιακά ο συγκεκριμένος χώρος, πριν την εκτόξευσή του, βρισκόταν πέριξ του 3%. Το «οργανωμένο σχέδιο διάλυσης», που επισήμως δεν έχει αποδοθεί στον πρώην πρωθυπουργό (αλλά το συμπέρασμα εύκολα εξάγεται), θεωρείται πως θα γίνει πιο σαφές όταν στην ΕΛΑΣ αρχίσουν τις ενσωματώσεις πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά εκείνων που ακόμα δεν έχουν παραδώσει την έδρα τους.

Το «αγκάθι»

Εκεί, στην πραγματικότητα, ξεκινάει το πρόβλημα και για την Αμαλίας. Γιατί ως τώρα και για όσο το νέο εγχείρημα μένει «καθαρό» από προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί εύκολα να κλείνει αφτιά και μάτια στις επιθέσεις που δέχεται από την πλευρά της Κουμουνδούρου – γνωρίζοντας πως ένα σήκωμα του γαντιού δημιουργεί διπλό πρόβλημα: η σημερινή βάση της ΕΛΑΣ, όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ – και ήδη τα σχόλια περί «τοξικότητας» δεν τυγχάνουν ευρείας αποδοχής σε αυτό το ακροατήριο.

Από την άλλη, ωστόσο, το όποιο βήμα μπροστά, για να υπερβεί τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ του 2023, επιβάλλει να τον απαρνηθεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ΕΛΑΣ είναι η υποδοχή γνώριμων από τον ΣΥΡΙΖΑ προσώπων – που θα σημάνει και την πιο σκληρή φάση του εμφυλίου στην Αριστερά. Από την επιλογή όσων μπουν στο εγχείρημα έως την διαχείριση της εισόδου και των νέων ισορροπιών με τα νέα πρόσωπα που απαρτίζουν αυτή τη στιγμή την ΕΛΑΣ.

Οι αποσκευές

Γιατί και οι πρώην σύντροφοι έρχονται με αποσκευές – καθόλου τυχαίο δεν είναι, για παράδειγμα, πως ο Αλέξης Χαρίτσης ήδη κατέστησε σαφή τη διαφωνία του με τη στροφή της ΕΛΑΣ για την τριτοβάθμια: «Η στάση όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και στον προοδευτικό χώρο εν γένει πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Για την κατάργηση του αντισυνταγματικού νόμου Μητσοτάκη – Πιερρακάκη και για την υπεράσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Ως προς το γράμμα του αλλά και ως προς το πνεύμα του», ανέφερε στην συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση στη Βουλή. «Ετσι μετριέται η δική μας πολιτική υπευθυνότητα».