Ντυμένο σώμα με κορσέ, ελεύθερο πνεύμα α λα Μαντόνα

Κι όμως είναι αλήθεια. Η Μαντόνα σε κάνει να ξαναερωτευτείς. Τους ανθρώπους, τη δουλειά σου, τον κόσμο όλο, τον εαυτό σου.

Να ερωτευτείς το κείμενο που θέλεις να γράψεις για τη μουσική της, για την ενέργεια που μεταδίδει η κίνησή της, το συνονθύλευμα των προσώπων που μαζεύει για να κάνει το «absolutely F*ing» βίντεο ώστε να παρουσιάσει το δεύτερο μέρος των εξομολογήσεών της στην πίστα του χορού.

Ναι, τη χρειαζόμασταν για να βγει και αυτό το καλοκαίρι, να στάξει λίγο χαρά, γιατί όλη αυτή η καυτή θλίψη που προκάλεσαν τα σύμπαντα των πολιτικών και των πλουσίων ανδρών της οικουμένης, οι θρησκευτικοί ηγέτες και οι φανατικοί πιστοί, οι άτεγκτοι ιδεολόγοι των ακραίων πεποιθήσεων οι οποίοι μας φίμωσαν, μας έδεσαν μας καταπίεσαν εξωθώντας μας σε μία κατατονική υπομονή ή και υποταγή για να παραδεχτούμε ότι για όλα φταίνε το ΑΙ, η κλιματική αλλαγή, τα viral βιντεάκια των ανήλικων Τίκ Tokers και τα ακριβά ακτοπλοϊκά εισιτήρια εξαιτίας των οποίων λίγοι αυτόχθονες και κάτοικοι της ενδοχώρας θα πατήσουν φέτος σε παραλίες των νησιών.

Μέχρι που βγήκε η Μαντόνα από το σκοτάδι, ντυμένη με μαύρο σατέν κορσέ και ψηλά τακούνια, αυτή η ίδια που παραδέχεται ότι ξέκανε τα γόνατά της χορεύοντας με ψηλοτάκουνα και τρέχοντας στην άσφαλτο – για να απελευθερώσει το καλοκαίρι μας.

Ο χορός κάνει καλό στην ψυχή θα μας τραγουδήσει και θα μας το δείξει με μία κουστωδία διάσημων στο 14 λεπτών φιλμ «Confessions II the film» σε σκηνοθεσία TORSO. Μέχρι και ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς εμφανίζεται με κουστούμι πλάι στη Μαντόνα στη διάρκεια της σκηνής για το «Danceteria» και αποδεικνύει ότι μέσα στο queer χάος στις τουαλέτες του κλαμπ χειρίζεται επάξια ηθοποιία και χορό. Εκεί όπου καθένας γύρω της «είναι ένα έργο τέχνης» όπως απαγγέλλει η ίδια.

Στην κίνησή τους υπάρχει το ξέσπασμα του εαυτού που θέλει να ζήσει τα αισθήματά του, στο πλήθος που χορεύει μαζί της συμπυκνώνεται η ταλαίπωρη προσπάθεια της διαφορετικότητας να σωθεί από την αφάνεια. Το είπε, άλλωστε, και η ίδια μιλώντας για το τραγούδι «Danceteria» στη συνέντευξή της στο περιοδικό «Interview», περιγράφοντας την περιπλάνησή της στη ζωή πριν γίνει Madonna.

Όταν το 1982 με μία ντέμο κασέτα ανέβηκε στη σκηνή του ομώνυμου κλαμπ τραγουδώντας και χορεύοντας το πρώτο της σινγκλ «Everybody»:  «Μου είπαν ότι υπήρχε ένας DJ που λεγόταν Mark Kamins. Όλοι μου έλεγαν πρέπει να πας εκεί, πρέπει να τον γνωρίσεις, πρέπει να βρεις τον τρόπο. Και προσπάθησε να ντυθείς κάπως γιατί δεν θα σε αφήσουν να μπεις αν δεν φαίνεσαι ενδιαφέρουσα. Ζούσα με τα ρούχα του χορού, γιατί γι’ αυτό είχα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, για να γίνω χορεύτρια».

Έτσι η άγνωστη Μαντόνα εμφανίστηκε στο φημισμένο κλαμπ φορώντας μαύρο κοντό κολάν, μαύρο μπλέιζερ, λευκό ανδρικό πουκάμισο, παπούτσια ανδρικά με κορδόνια, μαύρες γκέτες και ένα μαύρο μπερέ στο ξανθό της κεφάλι. «Τα κορίτσια μου πέταγαν ποτά. Δεν ήμουν δημοφιλής. Ενοχλούσα τους πάντες επειδή ήμουν χορεύτρια και δεν χόρευα απλά. Τρελαινόμουν στην πίστα, για να το βγάλω από μέσα μου».

Σήμερα εξακολουθεί να βγάζει αυτό που της υπαγορεύει η μουσική. Η ανυπέρβλητη Μαντόνα το δείχνει στο ημίφως στην αρχή του φιλμ καθισμένη σε μία καρέκλα όχι ακριβώς με ύφος κυρίαρχου, αλλά σε στάση ατρόμητης ειλικρίνειας του τύπου «ρώτα με οτιδήποτε, αρκεί να μην είναι βαρετό. Φοράω ακόμα κορσέ».