Άντι Μπέρναμ: Ο «βασιλιάς του Βορρά» παίρνει το τιμόνι

Τον βάφτισαν Αντριου, αλλά συστήνεται παντού ως Αντι. Όταν βγει στη σύνταξη, θέλει να γίνει ποιητής. Για την ώρα, όμως, πρέπει να… συμβιβαστεί με τον πρωθυπουργικό θώκο. Σε εννέα ημέρες, ο «βασιλιάς του Βορρά» Άντι Μπέρναμ θα γίνει ο πρώτος καθολικός πρωθυπουργός στην ιστορία της Βρετανίας (ο Μπόρις Τζόνσον βαπτίστηκε κι αυτός καθολικός, αλλά γρήγορα αλλαξοπίστησε κι έγινε αγγλικανός).

«Η Εκκλησία με έκανε αυτό που είμαι», έχει δηλώσει ο τέως δήμαρχος Μάντσεστερ, ο οποίος έχει και μια άλλη λατρεία, πλην της θρησκευτικής: την εξουσία. Εξού και προσπάθησε δύο φορές, ανεπιτυχώς, να γίνει αρχηγός των Εργατικών: το 2010 και το 2015. Εκείνοι που κέρδισαν τότε – ο Εντ Μίλιμπαντ και ο Τζέρεμι Κόρμπιν, αντίστοιχα – δεν κατόρθωσαν να γίνουν πρωθυπουργοί. Αυτός, όμως, έστω με την τρίτη απόπειρα, θα τα καταφέρει.

Γεννημένος στο Λίβερπουλ και μεγαλωμένος σε μια περιοχή μεταξύ της γενέτειράς του και του Μάντσεστερ, ο – άλλοτε μπλερικός, νυν «αναβαπτισμένος» κεντροαριστερός – Μπέρναμ βρίσκεται αντιμέτωπος με μια αμείλικτη πραγματικότητα: μια αναιμική οικονομία που ταλανίζεται από την απουσία επενδύσεων, δύο δεκαετίες στασιμότητας στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών, γερασμένες και σαθρές δημόσιες υποδομές, αυξημένες μεταναστευτικές ροές και ένα σύστημα υγείας που ασφυκτιά.

Αν δεν κατορθώσει να βελτιώσει την καθημερινότητα των Βρετανών, τα προβλήματα θα τον καταπιούν – όπως συνέβη με τους προκατόχους του. Αν, αντιθέτως, τα καταφέρει, η Ιστορία θα του πιστώσει ότι ήταν αυτός που απέτρεψε την είσοδο στην Ντάουνινγκ Στριτ του Νάιτζελ Φάρατζ (ο οποίος βρίσκεται υπό διερεύνηση για ενδεχόμενες οικονομικές παρατυπίες και, προκειμένου να στρέψει αλλού την προσοχή, παραιτήθηκε αιφνιδίως από βουλευτής, θέτοντας όμως ξανά υποψηφιότητα για την έδρα του στις αναπληρωματικές εκλογές – παρωδία που θα διεξαχθούν στα μέσα Αυγούστου).

Στόχος του 56χρονου Μπέρναμ είναι να μετατρέψει τον «Μαντσεστερισμό» σε εθνική πολιτική. Πρόκειται για ένα πολιτικό δόγμα που περιλαμβάνει τη μεταβίβαση εξουσιών και πόρων στην τοπική αυτοδιοίκηση, την ανάκτηση του κρατικού ελέγχου των συγκοινωνιακών υποδομών, τις συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα, τη μεταρρύθμιση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, την επανεκβιομηχάνιση, την ενεργή συμμετοχή του κράτους στην καταπολέμηση της κρίσης στέγασης και την προώθηση της μη πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Ο – παντρεμένος με Ολλανδή – υποψήφιος αρχηγός των Εργατικών δεσμεύθηκε ότι θα κάνει τη «μεγαλύτερη ανακατανομή εξουσίας που έχει γνωρίσει η χώρα», υποσχόμενος την ίδρυση «παραρτήματος» της Ντάουνινγκ Στριτ στο Μάντσεστερ και κλείνοντας το μάτι στο αριστερό ακροατήριο, χρησιμοποιώντας φρασεολογία που παραπέμπει στην εποχή Κόρμπιν («να κυβερνήσουμε προς όφελος των πολλών»).

Ωστόσο, αρκετοί αναλυτές και παράγοντες της αγοράς αναρωτιούνται πώς θα καταφέρει να υλοποιήσει το πρόγραμμά του και πού θα βρει τα λεφτά. «Ο Αντι είναι επικοινωνιακός, αγαπητός στον λαό, αλλά όχι πολύ… σταθερός στις απόψεις του.

Φημίζεται για τον χαμαιλεοντισμό του και τις πολιτικές του πιρουέτες, ενώ η σκέψη του δεν έχει πάντα πολιτικό βάθος», είπε στα «ΝΕΑ» πολύπειρος πολιτικός των Εργατικών, που υπήρξε ομοτράπεζος του Μπέρναμ στο υπουργικό συμβούλιο όταν πρωθυπουργός ήταν ο Γκόρντον Μπράουν.

Για την ώρα, η Βρετανία κινείται σε ρυθμούς «Μπερναμανίας», με τα ποσοστά δημοφιλίας τού εν αναμονή πρωθυπουργού να βρίσκονται στο ζενίθ – εφόσον, ακόμη, δεν έχει φθαρεί από την εξουσία.

Ο ίδιος δείχνει να το απολαμβάνει και φιλοτεχνεί με επιμέλεια το προφίλ του «ανθρώπου της διπλανής πόρτας»: φορά κοντομάνικο μπλουζάκι κάτω απ’ το σακάκι, χαμογελά συνεχώς, αγκαλιάζει όσους συναντά, μιλάει παθιασμένα στοχεύοντας στο θυμικό του ακροατηρίου του, λέει αστεία στις ομιλίες του, φωτογραφίζεται (δήθεν τυχαία) να κάνει τζόγκινγκ τα πρωινά, και ανεβάζει, καθημερινά, χαριτωμένα βιντεάκια στα σόσιαλ μίντια.