Περικλής Βασιλείου: Πρωταθλητής με στόχους και προβληματισμούς

Ανθρωπος του ποδοσφαίρου ο Περικλής Βασιλείου μετράει αρκετά χρόνια παρουσίας είτε ως παίκτης, είτε ως προπονητής στα Τρικαλινά γήπεδα.

Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο. Κάτοχος διπλώματος UEFA B’, Γ.Γ. του συνδέσμου Προπονητών Ποδοσφαίρου Ν. Τρικάλων.

Έχει εργαστεί στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στον Πορταϊκό, το Ροπωτό, την Αγία Κυριακή, τους Ταξιάρχες, το Παλαιομονάστηρο και το Μεγαλοχώρι

Στα τμήματα υποδομής στα οποία έχει ρίξει ιδιαίτερο βάρος  έχει  πολύχρονη εμπειρία με πολλές και ξεχωριστές στιγμές δουλεύοντας για μια 15ετία στην Δήμητρα Απόλλων ενώ τα τελευταία χρόνια  βρίσκεται και στους μικρούς της Φήκης.

Με το δικό του στυλ προσπαθεί να δημιουργεί προϋποθέσεις ώστε το πέρασμά του ν’ αφήνει το στίγμα του με ό,τι καταπιάνεται.

Φέτος ήταν η χρονιά του στον πάγκο του Μεγαλοχωρίου. Οδήγησε την «Θύελλα» στην Α’ ΄Ερασιτεχνική, κέρδισε τον άτυπο τίτλο του super cup, δούλεψε με όρεξη και δημιουργικότητα στους μικρούς της Δήμητρας και βάζει τις βάσεις στη Φήκη για τη συνέχεια.

Η συνέντευξη που έδωσε στον «Πρωϊνό Λόγο».

Ομαδική προσπάθεια η άνοδος του Μεγαλοχωρίου

Η επιστροφή του Μεγαλοχωρίου στην Α’ Ερασιτεχνική κατηγορία, μετά από αρκετά χρόνια,  μόνο τυχαία δεν ήταν. Και ο έμπειρος προπονητής το δικαιολογεί «Η επιτυχία αυτή δεν ήρθε τυχαία. Η χρονιά  ήταν απόλυτα επιτυχημένη και η άνοδος στην παραπάνω κατηγορία αποτελεί τη δικαίωση μιας ομαδικής προσπάθειας. Αυτή η επιτυχία στηρίχθηκε κυρίως σε δύο πυλώνες: στο ταλέντο και τη δίψα των νέων, φιλόδοξων παικτών μας, πολλούς γνώριζα από τα τμήματα υποδομής, αλλά και στην προσωπικότητα 3-4 έμπειρων ποδοσφαιριστών. Οι έμπειροι παίκτες μας, με  απόλυτο σεβασμό που έδειξαν στο πλάνο, λειτούργησαν ως “μέντορες” μέσα και έξω από το γήπεδο. Καθοδήγησαν τους νεότερους, τους βοήθησαν να διαχειριστούν την πίεση και έτσι καταφέραμε να γίνουμε μια γροθιά και να πετύχουμε τον μεγάλο μας στόχο. Πήραμε από την αρχή «κεφάλι» στην βαθμολογία, δεν επιτρέψαμε να αμφισβητηθεί η πρώτη θέση, και με την καλύτερη άμυνα (δεχθήκαμε μόλις 8 γκολ), πετύχαμε πανηγυρικά την κατάκτηση του πρωταθλήματος».

Επιτυχία μέσα από τις δυσκολίες, όπως αναφέρει «Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ήταν κυρίως πρακτικές, όπως συμβαίνει συχνά σε αυτό το επίπεδο. Είχαμε να διαχειριστούμε προβλήματα με τις ώρες των προπονήσεων, καθώς και τις επαγγελματικές ή σπουδαστικές υποχρεώσεις των παικτών, που μερικές φορές εμπόδιζαν την πλήρη απαρτία.

            Πήραμε ένα ρίσκο και φτιάξαμε με τον πρόεδρο ένα μεγάλο ρόστερ , το μεγαλύτερο της κατηγορίας. Ρίσκο γιατί όταν έχεις πολλούς παίκτες είναι δύσκολο να τους  ευχαριστήσεις. Ως προπονητής, η πρόκληση ήταν να κρατήσω ισορροπίες μέσα στην ομάδα. Είχε βέβαια προηγηθεί η σωστή επιλογή παικτών όχι μόνο με ποδοσφαιρικά κριτήρια , αλλά κυρίως με βάση τον χαρακτήρα, το ήθος και την προσωπικότητά τους. Ψάχναμε παιδιά με χαμηλό «εγώ» και υψηλό αίσθημα αλτρουισμού, που θα έβαζαν το “εμείς” πάνω από το “εγώ”. Αυτή η επιλογή μας δικαίωσε. Παρά το μεγάλο ρόστερ, οι παίκτες έδειξαν απίστευτο αλληλοσεβασμό. Ακόμα και εκείνοι που έμεναν στον πάγκο, αντί να δημιουργήσουν πρόβλημα, έγιναν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της ομάδας. Καταφέραμε έτσι να μετατρέψουμε το ρίσκο του μεγάλου ρόστερ στο μεγαλύτερο όπλο μας, αφού είχαμε γεμάτα αποδυτήρια με υγεία και θετική ενέργεια.

         Και μέσα σε όλα αυτά άντεξε και τον «Μουφ» χαριτολογώντας… «γέλια… Ηταν καθοριστικός ο ρόλος του προέδρου μας, του γνωστού σε όλους “Μουφ”. Η επικοινωνία μας ήταν καθημερινή, με 3-4 τηλεφωνήματα τη μέρα, καθώς έβλεπες έναν άνθρωπο που ήθελε την άνοδο πάρα πολύ και έκανε τα πάντα για να ικανοποιήσει κάθε μεταγραφική και λειτουργική μου εισήγηση. Η αμεσότητά του με τον κόσμο και η αστείρευτη ενέργειά του μας έδωσε ώθηση όλους, δημιουργώντας το ιδανικό περιβάλλον για να δουλέψουμε και να πετύχουμε».

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει πλέον θέση ο ερασιτεχνισμός στην προπόνηση

Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα και οι προπονητές, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μέρος του προβλήματος, δεν τα κρύβουν-και δεν πρέπει- κάτω από το χαλάκι…

«Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι ο αιμοδότης του αθλήματος, αλλά σήμερα αντιμετωπίζει τρία μεγάλα, χρόνια προβλήματα: το γηπεδικό, την έλλειψη οικονομικών πόρων και τη στελέχωση.

 Πρώτον, οι υποδομές είναι ελλιπείς. Πολλά γήπεδα είναι ασυντήρητα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παιχτεί ποιοτικό ποδόσφαιρο και να κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα των παικτών. Δεύτερον, το οικονομικό βάρος πέφτει σχεδόν αποκλειστικά σε λίγους παράγοντες ή στην τσέπη των ίδιων των αθλητών, και τρίτον είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή να συνδυάσει σπουδές ή δουλειά με σωστές προπονήσεις.

 Οι προτάσεις μου για να βελτιωθεί η κατάσταση είναι οι εξής:

* Αναβάθμιση Υποδομών μέσω Δήμων: Πρέπει να υπάρξει πίεση και συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση για τη συντήρηση των χλοοταπήτων και τη δημιουργία σύγχρονων προπονητικών κέντρων που θα μοιράζονται οι ομάδες.

* Κίνητρα για τις Ακαδημίες: Να δοθούν φορολογικά ή οικονομικά κίνητρα σε τοπικές επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν αποκλειστικά τμήματα υποδομής, ώστε οι ομάδες να στηρίζονται σε δικά τους παιδιά και να μειωθούν τα λειτουργικά έξοδα.

*Σεμινάρια και Επιμόρφωση: Η Ένωση (ΕΠΣΤ) σε συνεργασία με τον σύνδεσμο προπονητών να διοργανώνει τακτικά δωρεάν σεμινάρια πρώτων βοηθειών, διοίκησης και τακτικής για προπονητές και παράγοντες, ώστε να ανέβει το επίπεδο τεχνογνωσίας έξω από τις γραμμές του γηπέδου.

Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για το μέλλον του ποδοσφαίρου μας, πρέπει επιτέλους να αγγίξουμε τη ρίζα του προβλήματος. Είναι επιτακτική ανάγκη να καταλάβουν όλοι, παράγοντες, σωματεία και η ίδια η ΕΠΣΤ ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει πλέον θέση ο ερασιτεχνισμός στην προπόνηση. Στις ομάδες πρέπει να εργάζονται αποκλειστικά και μόνο διπλωματούχοι προπονητές.

Το δίπλωμα της UEFA δεν είναι απλά ένα χαρτί στον τοίχο. Είναι η απόδειξη ότι ένας άνθρωπος έχει αφιερώσει χρόνο, χρήμα και φαιά ουσία για να μάθει πώς να διαχειρίζεται το ανθρώπινο υλικό. Η παρουσία διπλωματούχων προπονητών είναι κομβικής σημασίας για τρεις λόγους:

Η πρότασή μου είναι ξεκάθαρη: Η ΕΠΣT πρέπει να γίνει πιο αυστηρή στους ελέγχους της.  Από την άλλη, οι διοικήσεις των ομάδων πρέπει να σταματήσουν να βλέπουν τον προπονητή ως ένα απλό έξοδο, αλλά ως την πιο σημαντική επένδυση του συλλόγου. Αν δεν αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία, θα συνεχίσουμε ν’ ανακυκλώνουμε τα ίδια προβλήματα» ήταν οι παρατηρήσεις του Περικλή Βασιλείου, οι οποίες επεκτάθηκαν και στον ευαίσθητο και σπουδαίο χώρο των υποδομών.

«Τα πρωταθλήματα υποδομών είναι ο καθρέφτης του μέλλοντός μας, αλλά δυστυχώς σήμερα πάσχουν από μια λάθος νοοτροπία: την εμμονή με το αποτέλεσμα και τον πρωταθλητισμό σε βάρος της εκπαίδευσης. Βλέπουμε συχνά γονείς και παράγοντες να πιέζουν παιδιά 10 και 12 ετών για τη νίκη, με αποτέλεσμα τα παιδιά να χάνουν τη χαρά του παιχνιδιού και να εγκαταλείπουν νωρίς το ποδόσφαιρο.

Πώς μπορούν να βελτιωθούν;

• Στόχος πρέπει να είναι η συμμετοχή, η ανάπτυξη των δεξιοτήτων και το Fair Play,
• Υποχρεωτικοί Διπλωματούχοι Προπονητές-Παιδαγωγοί: Όπως είπα και πριν, στις ακαδημίες το λάθος του προπονητή μπορεί να τραυματίσει την ψυχή ενός παιδιού. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που ξέρουν πώς αναπτύσσεται βιολογικά και ψυχολογικά ένα παιδί.
• Σεμινάρια για Γονείς: Οι ΕΠΣ και οι σύλλογοι πρέπει να διοργανώνουν συναντήσεις με αθλητικούς ψυχολόγους για τους γονείς, ώστε να καταλάβουν τον δικό τους ρόλο, που είναι αποκλειστικά υποστηρικτικός».

Χαοτική η διαφορά δουλειάς και φιλοσοφίας ανάμεσα σε ανδρική ομάδα και ακαδημία

Το να δουλεύει κάποιος σε μια ανδρική ομάδα με υψηλούς στόχους και σε μια ακαδημία με απαιτήσεις είναι δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες με χαοτικές διαφορές, όπως εξηγεί ο Περικλής Βασιλείου.

«Η διαφορά ανάμεσα στο να δουλεύεις με μικρά παιδιά και με μια ανδρική ομάδα είναι χαοτική, καθώς αλλάζει εντελώς ο στόχος και ο τρόπος επικοινωνίας:

• Στα μικρά παιδιά, ο προπονητής είναι Παιδαγωγός και Δάσκαλος. Στόχος σου είναι η διαμόρφωση χαρακτήρα, η εκμάθηση των βασικών τεχνικών του ποδοσφαίρου και η κοινωνικοποίηση. Εκεί δεν σε νοιάζει το τακτικό κομμάτι ή το σκορ. Πρέπει να έχεις απέραντη υπομονή, να χρησιμοποιείς την επιβράβευση και να τους μάθεις να αγαπούν τον αθλητισμό.
• Στην ανδρική ομάδα, ο προπονητής είναι Διαχειριστής (Manager) και Τακτικιστής. Εδώ ο στόχος είναι ξεκάθαρα το αποτέλεσμα και η νίκη. Έχεις να κάνεις με διαμορφωμένες προσωπικότητες, με εγωισμούς, με οικογενειακά ή επαγγελματικά προβλήματα. Η πρόκληση είναι να κρατήσεις τις ισορροπίες στα αποδυτήρια, να πείσεις τους παίκτες να ακολουθήσουν το πλάνο σου και να διαχειριστείς την πίεση των αποτελεσμάτων.

Προσωπικά, απολαμβάνω και τα δύο, αλλά πάντα έχοντας στο μυαλό μου ότι στην ακαδημία πλάθεις ανθρώπους, ενώ στους άνδρες διοικείς χαρακτήρες για να πάρεις το αποτέλεσμα.»

Το φετινό «κυνήγι» των γκολ στην Α’ Ερασιτεχνική «πλήγωσε» το ποδόσφαιρο…

«Τσουβάλι» τα γκολ κυρίως στις τελευταίες αγωνιστικές της Α’ Ερασιτεχνικής για να αναδειχτεί πρωταθλητής ο «Διγενής» Νεοχωρίου. Σε όλους αρέσουν τα γκολ αλλά όχι σε συνθήκες γενικότητας και με τέτοια πίεση. Ο Περικλής Βασιλείου δίνει την δική του διάσταση σ’ ένα «πρόβλημα» που προέκυψε.

«Η προκήρυξη του πρωταθλήματος ήταν ξεκάθαρη και όριζε τη διαφορά τερμάτων ως κριτήριο ισοβαθμίας. Όταν οι κανονισμοί είναι αυτοί, ως προπονητής οφείλεις να είσαι ρεαλιστής: ένα γκολ λιγότερο ή περισσότερο μπορεί να κρίνει τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς και την άνοδο της ομάδας σου. Επομένως, το να κυνηγάς το γκολ ήταν μια αγωνιστική αναγκαιότητα που επέβαλλε η ίδια η προκήρυξη.

Ωστόσο, αυτό το σύστημα δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα που πληγώνουν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο:

Αλλοίωση της αγωνιστικής φιλοσοφίας: Αναγκάζει τις ομάδες να μην κοιτάζουν απλά τη νίκη, αλλά τον διασυρμό του αντιπάλου. Αυτό αυξάνει την τοξικότητα, χαλάει τις σχέσεις μεταξύ των σωματείων και αφαιρεί τη χαρά του παιχνιδιού».

Η επόμενη μέρα

Η επιτυχημένη του παρουσία στον πάγκο του Μεγαλοχωρίου- και όχι μόνο- λογικό ήταν ν’ ανοίξουν… πόρτες. Και η άκρη του πάγκου μιας ομάδας Α’ Ερασιτεχνικής πάντα έχει περισσότερα κίνητρα με το Μεγαλοχώρι να έχει τον πρώτο λόγο.

«Η Α’ Ερασιτεχνική είναι μια κατηγορία ιδιαίτερα ανταγωνιστική, με ιστορικές ομάδες και υψηλό επίπεδο, οπότε προφανώς και με ενδιαφέρει προπονητικά. Κάθε προπονητής που θέλει να εξελίσσεται, επιθυμεί να εργάζεται στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και να αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις.

Όσον αφορά το Μεγαλοχώρι, η σχέση μας είναι εξαιρετική. Πετύχαμε μαζί έναν σπουδαίο στόχο, χτίσαμε κάτι πολύ όμορφο και ο σεβασμός προς τη διοίκηση, τον πρόεδρο και τους παίκτες είναι δεδομένος. Αυτή τη στιγμή, όπως είναι φυσικό μετά από μια τέτοια επιτυχία, υπάρχει μια πρώτη επαφή και συζήτηση, καθώς προτεραιότητά μου είναι πάντα να ακούσω τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα άψογα.

Από εκεί και πέρα, στο ποδόσφαιρο παίζει ρόλο ο στόχος.  Αν οι στόχοι και οι προϋποθέσεις μιας ομάδας είτε του Μεγαλοχωρίου είτε κάποιου άλλου συλλόγου στην κατηγορία ταυτίζονται με τη δική μου φιλοσοφία για σωστή δουλειά και οργάνωση, είμαι απόλυτα έτοιμος να ανταποκριθώ στην πρόκληση της Α’ κατηγορίας».

Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου προπονητών Τρικάλων. Ευθύνη και δυσκολίες

Ο Περικλής Βασιλείου δεν περιορίζει την ποδοσφαιρική του δραστηριότητα μόνο στα παραπάνω αλλά αποτελεί και μέλος του Συνδέσμου Προπονητών έχοντας το πόστο του Γενικού Γραμματέα. Ένα πόστο με ευθύνες όπως αποκαλύπτει.

«Το να είσαι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου Προπονητών είναι ένας ρόλος με ευθύνη και πολλές δυσκολίες. Απαιτεί πολύ προσωπικό χρόνο, καθημερινή ενασχόληση και, πάνω από όλα, τη διαχείριση διαφορετικών χαρακτήρων και συμφερόντων.

Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να καταφέρεις να ενώσεις τον κλάδο. Να πείσεις τους συναδέλφους σου ότι ο Σύνδεσμος δεν είναι ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, αλλά η κοινή μας ασπίδα. Παλεύουμε καθημερινά για τα εργασιακά δικαιώματα των προπονητών, για την τήρηση των κανονισμών από τα σωματεία και για την εξάλειψη των μη διπλωματούχων προπονητών στον πάγκο. Είναι μια θέση ρομαντική, καθώς δεν έχει οικονομικό όφελος, αλλά την υπηρετώ με πάθος γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι η αναβάθμιση του ποδοσφαίρου ξεκινάει από την αναβάθμιση του προπονητή».

Ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές

Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, οι στιγμές εναλλάσσονται γρήγορα. Στην πορεία του κάθε προπονητή κάποιες μένουν παραπάνω. Ο Περικλής Βασιλείου επέλεξε τις παρακάτω.

«Αν έπρεπε να ξεχωρίσω δύο-τρεις, αυτές θα ήταν:

• Η δυσάρεστη στιγμή: Η πιο δύσκολη και δυσάρεστη στιγμή για έναν προπονητή είναι πάντα ο τραυματισμός ενός ποδοσφαιριστή. Όταν βλέπεις έναν παίκτη σου, που έχει μοχθήσει μαζί σου στις προπονήσεις, να πονάει και να ξέρει ότι θα μείνει μήνες μακριά από αυτό που αγαπάει, νιώθεις απόλυτη ανημποριά. Εκείνη τη στιγμή όλα πάνε σε δεύτερη μοίρα. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να σταθείς δίπλα του ως άνθρωπος.
• Ως ευχάριστη στιγμή θα πω δυο. Η μια ήταν αναμφίβολα το τελευταίο σφύριγμα της λήξης στο παιχνίδι που σφράγισε την άνοδο του Μεγαλοχωρίου. Η στιγμή που βλέπεις τους παίκτες να ξεσπούν σε πανηγυρισμούς, τον πρόεδρο “Μουφ” να δικαιώνεται για την προσπάθειά του, είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν προπονητή.

Η δεύτερη ως προπονητής σε τμήματα υποδομής.  Όταν προπονείς μικρά παιδιά, η πιο ευχάριστη στιγμή δεν έρχεται από ένα γκολ, αλλά από μια πράξη αθλητικού πολιτισμού. Θυμάμαι σε ένα παιχνίδι ακαδημιών, ένας δικός μας παίκτης της Δήμητρας Απόλλων βγήκε τετ-α-τετ με τον τερματοφύλακα. Τη στιγμή εκείνη, ο αμυντικός της αντίπαλης ομάδας έπεσε στο έδαφος τραυματισμένος. Ο μικρός, αντί να πλασάρει και να σκοράρει, σταμάτησε τη μπάλα και την πέταξε άουτ για να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Όταν είδα όλους και κυρίως τους γονείς της αντίπαλης ομάδας να χειροκροτούν ένιωσα τη μεγαλύτερη προπονητική δικαίωση. Εκεί κατάλαβα ότι τα παιδιά αυτά δεν μαθαίνουν απλά ποδόσφαιρο, αλλά γίνονται σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία.

Πάνος Γιδόπουλος