Νίμροντ Νόβικ στα «ΝΕΑ»: «Οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο στον Λίβανο»

«Aν ο πρόεδρος Τραμπ αποχωρήσει από το Ιράν χωρίς μια προσωρινή, δεκαετή τουλάχιστον λύση για το πυρηνικό ζήτημα, τότε μας περιμένει ένας ακόμη γύρος συγκρούσεων του Ισραήλ με το Ιράν», υπογραμμίζει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Νίμροντ Νόβικ, επί σχεδόν μία δεκαετία ανώτερος διπλωματικός σύμβουλος και ειδικός απεσταλμένος του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, νυν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής των Διοικητών για την Ασφάλεια του Ισραήλ (CIS) – όπου μετέχουν 550 πρώην στρατηγοί των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, της Μοσάντ και της Σιν Μπετ –, του Φόρουμ Ισραηλινής Πολιτικής (IPF) και του Ιδρύματος Οικονομικής Συνεργασίας (ECF), της ΜΚΟ που ξεκίνησε τη Διαδικασία του Οσλο και μετέχει σε όλες τις ισραηλινοπαλαιστινιακές διαπραγματεύσεις. Κατά τη βιντεοσυνομιλία μας διακρίνονται οι φωτογραφίες του με τους Ρόναλντ Ρίγκαν, Τζορτζ Μπους, Χόσνι Μουμπάρακ, Σιμόν Πέρες και Μαχμούντ Αμπάς.

Ο Λίβανος μπορεί πράγματι να τινάξει στον αέρα τις συνομιλίες με το Ιράν, κύριε Νόβικ;

Ισχύει το αντίστροφο. Οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο στον Λίβανο. Η πρόσφατη έντονη συνομιλία Τραμπ – Νετανιάχου, όπου ο αμερικανός πρόεδρος φέρεται να εξερράγη, απαιτώντας από τον ισραηλινό πρωθυπουργό να σταματήσει τις επιθέσεις βαθιά μέσα στον Λίβανο, είναι σημαίνουσα. Ο Νετανιάχου δεν έχει την πολυτέλεια να αψηφήσει τον Τραμπ. Από τη στιγμή που ο Τραμπ εγκατέλειψε στο Ιράν έναν από τους αρχικούς στόχους του πολέμου, τον τερματισμό της υποστήριξης των πληρεξουσίων από την Τεχεράνη, και από τη στιγμή που το Ιράν εσωτερίκευσε την προθυμία του Τραμπ για συμφωνία και έθεσε ως όρο για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων τουλάχιστον τη μερική κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο, ο Νετανιάχου δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον αμερικανό πρόεδρο. Η κατάσταση είναι τουλάχιστον μοναδική, στο μεταξύ, καθώς εκλογικά για πρώτη φορά ισραηλινός υποψήφιος πρωθυπουργός εξαρτάται από αμερικανό πρόεδρο. Δεδομένης της δημοτικότητας του Τραμπ στη συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών – τυγχάνει να ανήκω στη μειοψηφία –, ένα αρνητικό μήνυμα για τον Νετανιάχου θα καταδίκαζε ολοσχερώς τις προοπτικές επανεκλογής του.

Η δημιουργία ουδέτερης ζώνης 10 χιλιομέτρων εντός του Νότιου Λιβάνου, στην οποία εμμένει η κυβέρνηση Νετανιάχου, είναι ορθή ή επικίνδυνη στρατηγική;

Ανήκω στους διοικητές που θυμόμαστε την ισραηλινή ζώνη ασφαλείας στον Λίβανο, από το 1982 έως το 2000, και δεν έχουμε ξεχάσει ότι δεν συνέβαλε στο ελάχιστο στην ασφάλειά μας. Η ισραηλινή κυβέρνηση και η στρατηγική της «κουτσαίνουν» παραβλέποντας τη διπλωματία, και μάλιστα τη στιγμή που στον Λίβανο έχουμε κάτι πρωτοφανές. Μια κυβέρνηση που επιδιώκει, όπως και το Ισραήλ, να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ. Δεν μπορούμε να αφοπλίσουμε τη Χεζμπολάχ μόνοι μας. Και ουδείς εχέφρων εντός του Ισραήλ δεν θα πρότεινε να καταλάβουμε τον Λίβανο για μία δεκαετία για να «τελειώσουμε» τη δουλειά. Ακόμα και ο νυν αρχηγός του επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων δημοσιοποίησε ότι ο στρατός έχει κάνει ό,τι μπορεί να επιτευχθεί στρατιωτικά. Η Χεζμπολάχ δεν θα αφοπλιστεί οικειοθελώς. Για να συμβεί πρέπει να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Μία είναι η αποσύνδεσή της από το Ιράν. Και για τη Χαμάς χρειάζεται ένας συνδυασμός στρατιωτικής πίεσης και διπλωματίας. Η Χαμάς είναι πολύ μικρότερη οργάνωση από τη Χεζμπολάχ, σε μικρότερη περιοχή. Δυόμισι χρόνια πολέμου και δεν μπορέσαμε να την αφοπλίσουμε. Οι όμηροί μας ήταν για τη Χαμάς ό,τι είναι τα Στενά του Ορμούζ για το Ιράν. Και τους παρέδωσαν, υπό την πίεση της Αιγύπτου, της Τουρκίας και του Κατάρ. Μόλις οι χορηγοί τους είπαν «τελείωσε», δεν είχαν άλλη επιλογή. Πιστεύω, λοιπόν, ότι η Χεζμπολάχ μπορεί να αποσυνδεθεί από το Ιράν, όχι όταν το θέλει το Ιράν. Μπορεί να γίνει όταν η ισραηλινή πολιτική ενθαρρύνει όλους όσοι θέλουν σταθερότητα στον Λίβανο, από τη Σαουδική Αραβία μέχρι τη Γαλλία.

Τι προβλέπετε ότι θα γίνει τελικά στο Ιράν; Η Τεχεράνη συνιστά υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και πρέπει να «τελειώσει τη δουλειά» ακόμη και χωρίς τις ΗΠΑ;

Ηταν μέγιστο λάθος του Ισραήλ να συνδυάσει το πυρηνικό ζήτημα με το ζήτημα των βαλλιστικών πυραύλων και το ζήτημα των πληρεξουσίων. Μόνο μία απειλή θα μπορούσε να θεωρηθεί υπαρξιακή, η πυρηνική. Το Ισραήλ πρέπει να επικεντρωθεί αποκλειστικά σ’ αυτήν. Τυγχάνει δε να είναι το μόνο ζήτημα στο οποίο εμφανίζει ευελιξία και η ιρανική πλευρά, προκειμένου να επιτύχει ανακούφιση από τις κυρώσεις. Aν ο πρόεδρος Τραμπ αποχωρήσει από το Ιράν χωρίς μια προσωρινή, δεκαετή τουλάχιστον λύση για το πυρηνικό ζήτημα, χωρίς τη δυνατότητα εμπλουτισμού του ουρανίου, ή τουλάχιστον χωρίς τη δυνατότητα εμπλουτισμού πέρα ​​από το 3,65%, τότε μας περιμένει ένας ακόμη γύρος συγκρούσεων του Ισραήλ με το Ιράν, προκειμένου να αποτραπεί η Τεχεράνη να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Τις υπόλοιπες απειλές από το Ιράν μπορούμε να τις διαχειριστούμε.