Το μεγάλο στοίχημα της αμερικανικής Αριστεράς ενόψει Νοεμβρίου

Η ιδεολογική σύγκρουση στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος συνεχίστηκε το βράδυ της Τρίτης με τις προκριματικές εκλογές στο Κάνσας, το Μίσιγκαν, το Μιζούρι, τη Βιρτζίνια και την Ουάσιγκτον.

Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μια ολοένα και πιο έντονη εσωκομματική αντιπαράθεση, με υψηλή συμμετοχή των ψηφοφόρων των Δημοκρατικών και σκληρές ιδεολογικές αναμετρήσεις σε όλα τα επίπεδα.

Το εκλογικό σώμα των Δημοκρατικών μεταβάλλεται, γίνεται πιο προοδευτικό και πιο πρόθυμο να αμφισβητήσει την κομματική ηγεσία, αλλά όχι τόσο γρήγορα ή τόσο ομοιόμορφα όσο πολλοί θεωρούσαν.

Οι προοδευτικοί και οι σοσιαλιστές πέτυχαν έναν ακόμη γύρο νικών, με πιο χαρακτηριστική την εκλογή του Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ για τη Γερουσία, αλλά και σε άλλες αναμετρήσεις, με τους Ντόναβαν ΜακΚίνεϊ και Γουίλ Λόρενς για το Κογκρέσο, καθώς και σε πολιτειακά νομοθετικά σώματα όπως εκείνη του Κρις Γκίλμερ-Χιλ στο Ντιτρόιτ. Ωστόσο, η κλίμακα και το εύρος αυτών των νικών υπολείπονταν των προσδοκιών που είχαν δημιουργήσει οι δημοσκοπήσεις και η δημοσιογραφική κάλυψη.

Από τα αποτελέσματα προέκυψαν ορισμένα βασικά συμπεράσματα:

Πρώτον, η οικοδόμηση μιας μαζικής Αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια αργή και επώδυνη διαδικασία και δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο καμπής στο οποίο το κόμμα και οι ψηφοφόροι του μετατρέπονται ξαφνικά σε αφοσιωμένους αριστερούς υποστηρικτές.

Δεύτερον, η Αριστερά παρ’ όλα αυτά αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς, καθώς είναι πλέον σε θέση να κερδίζει πέρα από αστικές περιοχές με ισχυρή πλειοψηφία των Δημοκρατικών και να απευθύνεται στο σύνολο του εκλογικού σώματος των Δημοκρατικών σε πολιτείες-κλειδιά.

Τρίτον, η επόμενη και σημαντικότερη πρόκληση για την Αριστερά είναι να κερδίσει τις αμφίρροπες πολιτείες και ανταγωνιστικές έδρες απέναντι στους Ρεπουμπλικανούς.

Η Αριστερά έχει καταγράψει μια σειρά αξιοσημείωτων εκλογικών επιτυχιών κατά τη δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ, ξεκινώντας από τη νίκη του Ζοράν Μαμντάνι στις προκριματικές της Νέας Υόρκης και συνεχίζοντας έως τις προκριματικές εκλογές του 2026. Η στάση του εκλογικού σώματος των Δημοκρατικών μεταβάλλεται: η κομματική ηγεσία έχει γίνει λιγότερο δημοφιλής, ενώ ο δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει ενισχύσει την απήχησή του.

Στην πράξη, το πρόσφατο κύμα σημαίνει ότι ένα σημαντικό πρόσθετο ποσοστό των ψηφοφόρων στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, ίσως 10-15%, είναι πλέον διατεθειμένο να στηρίζει σταθερά αριστερούς υποψηφίους, πέραν της υφιστάμενης αριστερής εκλογικής βάσης.

Η πολιτική απλώς δεν κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς. Το εγχείρημα της οικοδόμησης μιας αριστερής εκλογικής βάσης και της μετατροπής της σε μια σταθερή πλειοψηφία, ακόμη και μέσα στο ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, παραμένει μακροπρόθεσμο.

Και τώρα το κίνημα πρέπει να προετοιμαστεί για το δυσκολότερο πεδίο του Νοεμβρίου. Η Αριστερά κερδίζει διαρκώς έδαφος στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά πρέπει ακόμη να αποδείξει ότι μπορεί να οικοδομήσει συμμαχίες γενικών εκλογών ικανές να νικήσουν τους Ρεπουμπλικανούς.

*Ο Μπεν Ντέιβις συμμετείχε στην ομάδα διαχείρισης δεδομένων της προεκλογικής εκστρατείας του Μπέρνι Σάντερς το 2020 και είναι ενεργό μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής.