Το «Λαπάτρου» που ξύπνησε μνήμες στον Ασπροπόταμο – Από τα Τρίκαλα στην Κρανιά και πίσω στον χρόνο

Το Αντάμωμα των Βλάχων στα Τρίκαλα δεν είναι ποτέ απλώς μια γιορτή. Είναι μια ζωντανή αναβίωση μνήμης, μια επιστροφή στις ρίζες και στις αυθεντικές εικόνες που κουβαλά ο τόπος από γενιά σε γενιά. Και φέτος, ανάμεσα στα τραγούδια και τους κυκλικούς χορούς, ο χιλιοτραγουδισμένος «Λαπάτρου τσιντζι » στάθηκε αφορμή για ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο.

Για πολλούς από τους παρευρισκόμενους, ο συγκεκριμένος σκοπός δεν ήταν απλώς ένα ακόμη παραδοσιακό άκουσμα. Ήταν ένα άνοιγμα μνήμης που γύρισε δεκαετίες πίσω, στην Κρανιά Ασπροποτάμου, εκεί όπου το χορευτικό του χωριού είχε παρουσιάσει τον χορό στην πλατεία, σε στιγμές που έχουν χαραχθεί βαθιά στη συλλογική τοπική ιστορία.

Το τραγούδι αυτό ανήκει στην ιδιαίτερη κατηγορία των βλάχικων χορών που συναντώνται σε μουσικό μέτρο 12/4 ή και 8/4, με αργή κυκλική κίνηση και έντονα απαιτητική χορευτική δομή. Η κινησιολογία του, με τα χαρακτηριστικά μοτίβα και τις μεταβάσεις, τον κατατάσσει  όπως σημειώνουν γνώστες της παράδοσης  ανάμεσα στους πιο δύσκολους ελληνικούς χορούς.

Παρά τη δυσκολία του, ο χορός δεν χάθηκε στον χρόνο. Αντίθετα, επιβίωσε χάρη στην αγάπη των ανθρώπων του τόπου και συνεχίζει να χορεύεται μέχρι σήμερα σε χωριά του Ασπροποτάμου όπως το Χαλίκι, η Ανθούσα και το Κατάφυτο, διατηρώντας ζωντανή μια μουσικοχορευτική ταυτότητα που περνά από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά. Σε άλλα χωριά, όπως η Κρανιά ,Καλλιρρόη και η Πολυθέα, εμφανίζεται πιο σπάνια, κυρίως μέσα από οργανωμένες δράσεις πολιτιστικών συλλόγων.

Οι μελωδίες που συνοδεύουν τον χορό  όπως το «Λα πάτρου τσίντζι μάρμαρι», το χανιώτικο οργανικό, η «Βιργινάδα», η «Μηλιά» και «Το πράσινο μαντήλι»  δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο βαθιάς παράδοσης, που ξεπερνά την απλή μουσική εκτέλεση και αγγίζει σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα.

Η εικόνα του χορευτικού της Κρανιάς Ασπροποτάμου, με τη συνοδεία της κομπανίας του Σάκη Ντόκου και μέσα από το τηλεοπτικό φακό του TV10, από το Μεσοχώρι (Λα Κ’μπου), αποτύπωσε ακριβώς αυτή τη συνέχεια: την παράδοση που δεν μένει στο παρελθόν, αλλά επιστρέφει ξανά και ξανά στο παρόν.

Και έτσι, μέσα από έναν χορό, ένα τραγούδι και έναν κύκλο ανθρώπων που κρατιούνται χέρι-χέρι, ο Ασπροπόταμος δεν έμεινε απλώς μια γεωγραφία. Έγινε ξανά μνήμη που ζει και αναπνέει.

The post Το «Λαπάτρου» που ξύπνησε μνήμες στον Ασπροπόταμο – Από τα Τρίκαλα στην Κρανιά και πίσω στον χρόνο appeared first on trikalaidees.gr | Τρίκαλα ΙΔΕΕΣ.