Σαλαμίνα: «Σε δέκα λεπτά η φωτιά έφτασε στο σπίτι μας» – Η μάχη ζευγαριού για να σώσει το σπίτι και τα ζώα του (video)

Μια συγκλονιστική μάχη με τις φλόγες έδωσε ένα ζευγάρι όταν η πυρκαγιά απείλησε το σπίτι του στα Περιστέρια Σαλαμίνας. «Σε δέκα λεπτά είχε φτάσει η φλόγα μέχρι το σπίτι μας. Εγώ βρέθηκα να είμαι στον μώλο με τα ζώα μας, το πορτοφόλι, μια τσάντα και το τηλέφωνο».

Η Χαράμσου και ο Γιώργος, ακόμη και τη στιγμή που ζούσαν τα γεγονότα, δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι οι εικόνες καταστροφής που έβλεπαν στην τηλεόραση έγιναν ξαφνικά η δική τους πραγματικότητα. Το σπίτι τους βρίσκεται από την πλευρά της θάλασσας, θεωρητικά μακριά από τον κίνδυνο μιας φωτιάς που ξεκίνησε στο βουνό. Ωστόσο, η κατάσταση παρέμεινε ανεξέλεγκτη για ώρες.

Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη μοναδική τους στέγη, το ζευγάρι βρέθηκε σε κατάσταση αγωνίας. Η μαρτυρία τους στο Orange Press Agency αποτυπώνει πόσο γρήγορα μπορούν να ανατραπούν τα δεδομένα σε τέτοιες συνθήκες.

«Εκείνη τη στιγμή εγώ προσπαθούσα να βρέξω γύρω-γύρω από το σπίτι. Και ο άνδρας μου λέει φύγε γιατί ερχότανε μεγάλη φωτιά», θυμάται η Χαράμσου. Οι φλόγες είχαν περάσει τη λεωφόρο και έφτασαν μέχρι την παραλία, ενώ το απέναντι ξύλινο κτήριο έγινε παρανάλωμα του πυρός, με δύο αυτοκίνητα να καίγονται.

Η Χαράμσου συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να εκκενώσουν το σπίτι. Εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε για τον τραγικό θάνατο δύο ηλικιωμένων σε κοντινή απόσταση. Το εγχείρημα της εκκένωσης ήταν δύσκολο, καθώς έπρεπε να πάρουν μαζί τα ζωάκια που φρόντιζαν, μεταξύ των οποίων και νεογέννητα γατάκια. Ταυτόχρονα, ήξεραν ότι αν άφηναν το σπίτι, κινδύνευαν να χάσουν τη μοναδική τους στέγη.

Τελικά, η Χαράμσου έφυγε με τα ζώα – δύο σκυλάκια και τρεις γάτες – ενώ ο Γιώργος έμεινε πίσω για να προσπαθήσει να σώσει το σπίτι. Στην προβλήτα του μώλου, η Χαράμσου προειδοποίησε τους διασώστες: «χωρίς τα ζώα μου δεν φεύγω».

Η απάντηση που έλαβε ήταν ανακουφιστική: «Πρώτα θα πάρουμε τα ζώα σας και μετά εσάς». Οι διασώστες φρόντισαν τα ζώα, τους έδωσαν νερό, φαγητό και μπισκότα, ενώ ένας πυροσβέστης τα χάιδευε για να τα ηρεμήσει. Η ψυχολογία της οικογένειας βελτιώθηκε αισθητά.

Η συνέχεια βρήκε τη Χαράμσου στο φέρι μποτ, με την αγωνία πλέον να επικεντρώνεται στον σύντροφό της που παρέμενε πίσω για να δώσει τη δική του μάχη.

Ο Γιώργος, αποφασισμένος να σώσει το σπίτι τους, περιγράφει: «Για μένα ήταν τρόμος. Φοβήθηκα πάρα πολύ». Η ένταση των ανέμων και η απουσία βοήθειας έκαναν την κατάσταση εφιαλτική. «Είχε πολύ αέρα κι ο αέρας έφερε τη φωτιά πολύ γρήγορα κοντά στο σπίτι μου», δηλώνει. Το μόνο του εφόδιο ήταν ένα λάστιχο ποτίσματος.

«Προσπάθησα με νερό να βρέξω τα πεύκα και αυτό έσωσε κι εμένα και το σπίτι μου, που πήρε λίγο μόνο φωτιά. Ένιωθα φόβο γιατί δεν υπήρχε βοήθεια από κανέναν».

Αν το σπίτι είχε καεί, ο Γιώργος σκέφτεται πως δεν θα είχε άλλη επιλογή από τη μετανάστευση. Η απώλεια κάθε σημείου αναφοράς καθιστά δύσκολη την επανεκκίνηση της ζωής. Περιγράφοντας τη νέα πραγματικότητα, η Χαράμσου επισημαίνει: «Το δάσος. Η άγρια πανίδα. Η ζημιά που έγινε στο περιβάλλον. Μια ματιά πίσω, η οσμή, θα σου φέρνουν κατάθλιψη. Δύο άνθρωποι νεκροί. Πόσα σπίτια καμένα και τόσα άτομα στο νοσοκομείο, οι τρεις σοβαρά…». Η επιστροφή στην κανονικότητα αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη και χρονοβόρα.