Πού πήγαν τα καλοκαίρια του Ασπροποτάμου; Τα βλαχοχώρια που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σήμερα περιμένουν τον Δεκαπενταύγουστο

 

Πού πήγαν άραγε τα καλοκαίρια του Ασπροποτάμου; Πού πήγαν εκείνες οι εποχές που από τον Μάρτιο ακόμη τα χωριά άρχιζαν να παίρνουν ζωή και μέχρι να μπει ο χειμώνας δεν προλάβαινες να γνωρίζεις ποιος μπήκε και ποιος βγήκε από το σπίτι του γείτονα;

Στα βλαχοχώρια των Τρικάλων, στην καρδιά της Πίνδου, η ζωή κάποτε ήταν αλλιώς. Ο Ασπροπόταμος δεν ήταν απλώς ένας τόπος για διακοπές. Ήταν ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Οι κτηνοτρόφοι έφευγαν από τα χειμαδιά, έπαιρναν μαζί τους τις οικογένειες και τα κοπάδια και ανηφόριζαν στα βουνά. Τα σπίτια άνοιγαν, οι αυλές γέμιζαν παιδιά, οι πλατείες κόσμο και οι τοπικές οικονομίες έπαιρναν μπροστά.

Σήμερα πόσο από εκείνη τη ζωή έχει μείνει;

Λίγα κοπάδια, λίγοι κτηνοτρόφοι και ακόμη λιγότερη η παλιά εικόνα της μετακινούμενης κτηνοτροφίας. Τα πρόβατα σχεδόν χάθηκαν από τα βουνά και φέτος βλέπει κανείς περισσότερο γελάδια να βόσκουν στα λιβάδια. Και μαζί με την κτηνοτροφία άρχισε σιγά σιγά να μικραίνει και η ζωή των χωριών.

Η μεγάλη αλλαγή ήρθε κυρίως από τη δεκαετία του ’90 και μετά. Οι οικογένειες άλλαξαν. Η μάνα πλέον δουλεύει, τα παιδιά έχουν σχολεία, δραστηριότητες, υποχρεώσεις και οι παππούδες δεν έχουν πια δίπλα τους τα εγγόνια για ολόκληρο το καλοκαίρι.

Κάποτε το χωριό ήταν υπόθεση δύο και τριών μηνών. Τώρα έγινε υπόθεση λίγων ημερών.

Μια εβδομάδα στη θάλασσα, ίσως άλλη μία κάπου αλλού και αν περισσέψει χρόνος, καμιά δεκαριά μέρες στο χωριό. Και αυτές συνήθως γύρω από τον Δεκαπενταύγουστο. Εκεί που παλιά το χωριό γέμιζε από τον Ιούνιο, σήμερα περιμένει τον Αύγουστο για να πάρει μια μικρή ανάσα.

Και η νεολαία; Πού βρίσκεται;

Για τον πιτσιρικά και τον νέο άνθρωπο το χωριό δεν είναι πλέον το δεύτερο σπίτι του. Είναι περισσότερο μια καλοκαιρινή στάση. Λίγες μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο, λίγες μετά και πάλι πίσω στην πόλη.

Βέβαια, δεν είναι μόνο η αλλαγή της ζωής. Είναι και η τσέπη.

Μπορεί το σπίτι στο χωριό να είναι δικό σου και να μη χρειάζεται να πληρώσεις ξενοδοχείο, αλλά μια οικογένεια θέλει εύκολα 200 ευρώ και βάλε για μια μικρή εξόρμηση. Βενζίνες, ψώνια, καφέδες, ένα φαγητό, μια έξοδος και στο τέλος ο λογαριασμός ανεβαίνει χωρίς να το καταλάβεις.

Και η ταβέρνα που κάποτε ήταν καθημερινή συνήθεια, σήμερα για πολλούς έγινε πολυτέλεια. Δεν μπορείς εύκολα να βγεις κάθε βράδυ για φαγητό. Έτσι κι αυτή η μικρή καθημερινή κοινωνική ζωή που έδινε παλμό στα χωριά περιορίζεται.

Τα πανηγύρια υπάρχουν, οι εκδηλώσεις γίνονται, αλλά και εκεί κάτι έχει αλλάξει. Ο κόσμος θα πάει στο μεγάλο γλέντι, θα χορέψει, θα πιει το κρασί του και θα φύγει. Δεν υπάρχει όμως εκείνη η καθημερινή κίνηση που υπήρχε παλιά.

Κι όμως, ο Ασπροπόταμος έχει όλα εκείνα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να γεμίσει ξανά. Έχει τα έλατα, τα νερά, τα βουνά, τα πέτρινα σπίτια, τις πλατείες, τα γεφύρια και κυρίως αυτή την ανεπανάληπτη αίσθηση του βουνού που δεν βρίσκεις εύκολα αλλού.

Μήπως λοιπόν δεν λείπει η ομορφιά; Μήπως λείπει ο χρόνος;

Μήπως δεν είναι ότι ο κόσμος δεν αγαπά πια το χωριό, αλλά ότι δεν μπορεί πλέον να μείνει εκεί όσο παλιά;

Γιατί άλλο να έχεις κόσμο για δέκα μέρες τον Αύγουστο και άλλο να έχεις ένα χωριό ζωντανό για τρεις μήνες.

Και ίσως αυτή να είναι σήμερα η μεγαλύτερη αγωνία για τα βλαχοχώρια του Ασπροποτάμου. Όχι αν θα έρθει ο επισκέπτης. Θα έρθει. Το θέμα είναι αν θα μείνει, αν θα ξαναγυρίσει και αν θα μπορέσει το χωριό να γίνει και πάλι τρόπος ζωής και όχι απλώς ένας όμορφος προορισμός για λίγες ημέρες.

Γιατί τα βουνά είναι ακόμη εκεί.

Τα έλατα είναι ακόμη εκεί.

Τα νερά τρέχουν ακόμη.

Αυτό που λιγοστεύει είναι οι άνθρωποι.

cz

The post Πού πήγαν τα καλοκαίρια του Ασπροποτάμου; Τα βλαχοχώρια που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σήμερα περιμένουν τον Δεκαπενταύγουστο appeared first on trikalaidees.gr | Τρίκαλα ΙΔΕΕΣ.