Πέντε σκληρές αλήθειες για τον Πούτιν σε έναν πόλεμο Ρωσίας–ΝΑΤΟ

Για μήνες, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προειδοποιούν ότι η Ρωσία αποτελεί τη σοβαρότερη στρατιωτική απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια εδώ και δεκαετίες.

Η συζήτηση για έναν άμεσο πόλεμο Ρωσίας–ΝΑΤΟ παραμένει υποθετική και εξαιρετικά επικίνδυνη, όμως η Μόσχα δοκιμάζει ήδη τα όρια της Συμμαχίας με παραβιάσεις εναέριου χώρου, drones, σαμποτάζ και άλλες μορφές υβριδικού πολέμου.

Διαβάστε ακόμα: CNN: Η Ευρώπη προετοιμάζεται για ευρύτερη σύγκρουση με τη Ρωσία – Στο επίκεντρο το στρατηγικό πέρασμα μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας

Αν ο Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσιζε να μετατρέψει αυτή την πίεση σε ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση, θα αντιμετώπιζε πέντε σοβαρούς περιορισμούς.

1.Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κοστίσει ακριβά στον ρωσικό στρατό

Η Ρωσία έχει υποστεί τεράστιες απώλειες. Το CSIS εκτιμά ότι από την εισβολή του 2022 έως τον Ιούνιο του 2026 οι ρωσικές απώλειες έφτασαν περίπου τα 1,4 εκατομμύρια, εκ των οποίων έως και 450.000 νεκροί.

Παρά το τεράστιο ανθρώπινο κόστος, τα εδαφικά κέρδη παραμένουν περιορισμένα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία έχει εξαντληθεί στρατιωτικά. Σημαίνει, όμως, ότι ένας πόλεμος εναντίον ολόκληρης της Συμμαχίας θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα δυνάμεων, εφοδιασμού και αναπλήρωσης από εκείνη που απαιτεί το ουκρανικό μέτωπο.

2. Η Κίνα είναι εταίρος, αλλά όχι λευκή επιταγή

Η σχέση Μόσχας–Πεκίνου έχει αποκτήσει στρατηγική σημασία για τη Ρωσία. Η Κίνα αποτελεί κρίσιμο οικονομικό και τεχνολογικό δίαυλο, ενώ το Πεκίνο έχει συμφέρον να αποφύγει μια γενικευμένη σύγκρουση Ρωσίας–ΝΑΤΟ που θα μπορούσε να προκαλέσει παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική αναστάτωση.

Διαβάστε ακόμα: Πώς η Ρωσία στρατολογεί ανηλίκους μέσω Telegram για σαμποτάζ – Η συγκλονιστική αποκάλυψη της Washington Post

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Κίνα θα εγκαταλείψει τη Ρωσία. Σημαίνει ότι τα κινεζικά συμφέροντα δεν ταυτίζονται αυτομάτως με τις ρωσικές στρατηγικές επιλογές.

3. Η ρωσική οικονομία δεν είναι απεριόριστη

Η πολεμική οικονομία επέτρεψε στη Μόσχα να διατηρήσει υψηλές αμυντικές δαπάνες, αλλά με σημαντικό κόστος.

Η Ρωσία χρειάζεται ολοένα περισσότερους πόρους για να διατηρήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και να αναπληρώνει ανθρώπινο δυναμικό, πυρομαχικά και εξοπλισμό.

Ένας πόλεμος με το ΝΑΤΟ θα απαιτούσε ακόμη μεγαλύτερη κινητοποίηση. Και απέναντι στη συνολική οικονομική και βιομηχανική ισχύ της Συμμαχίας, η Ρωσία θα αντιμετώπιζε μια πολύ διαφορετική κλίμακα αντιπαράθεσης.

3. Τα πυρηνικά δεν είναι μονόδρομος

Το πυρηνικό οπλοστάσιο αποτελεί το ισχυρότερο εργαλείο αποτροπής της Ρωσίας, αλλά η χρήση πυρηνικών όπλων δεν προσφέρει ασφαλή «έξοδο» από μια συμβατική σύγκρουση. Το ΝΑΤΟ διαθέτει επίσης τρεις πυρηνικές δυνάμεις —Ηνωμένες Πολιτείες, Βρετανία και Γαλλία— και οποιαδήποτε πυρηνική κλιμάκωση θα είχε συνέπειες που κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως.

Η πυρηνική απειλή λειτουργεί επομένως κυρίως ως αποτροπή. Δεν αποτελεί εγγύηση ότι μια συμβατική σύγκρουση μπορεί να κλιμακωθεί χωρίς όρια.

4. Ο επόμενος πόλεμος θα κριθεί και από την τεχνολογία

Η Ουκρανία έχει μετατρέψει τα drones, την τεχνητή νοημοσύνη, την ηλεκτρονική επιτήρηση και τα συστήματα ακριβείας σε βασικά εργαλεία του σύγχρονου πολέμου. Το ίδιο συμβαίνει και στη Ρωσία.

Όμως εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο μειονέκτημα: η Μόσχα εξακολουθεί να εξαρτάται από εισαγόμενη τεχνολογία και εξαρτήματα που δυσκολεύεται να αποκτήσει λόγω κυρώσεων. Η μάχη του μέλλοντος δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των στρατιωτών και των αρμάτων, αλλά από την ικανότητα παραγωγής chips, drones, αισθητήρων, λογισμικού και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης σε τεράστια κλίμακα.

5. Η πραγματική αδυναμία ίσως βρίσκεται αλλού

Τίποτα από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι η Ρωσία δεν μπορεί να απειλήσει το ΝΑΤΟ. Το αντίθετο: η IISS προειδοποιεί ότι οι ευρωπαϊκές χερσαίες δυνάμεις εξακολουθούν να έχουν σημαντικά κενά σε προσωπικό, πυρομαχικά, αεράμυνα και ετοιμότητα, ενώ η ευρωπαϊκή άμυνα παραμένει σε σημαντικό βαθμό εξαρτημένη από αμερικανικές δυνατότητες.

Η μεγαλύτερη αβεβαιότητα, επομένως, δεν είναι αν η Ρωσία μπορεί να προκαλέσει κρίση. Μπορεί. Είναι αν μια κρίση θα παραμείνει περιορισμένη ή θα εξελιχθεί σε σύγκρουση που κανείς δεν σχεδίαζε.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα του πολέμου στην Ουκρανία: η στρατιωτική ισχύς δεν μετριέται μόνο σε άρματα, πυραύλους και στρατιώτες. Μετριέται στην αντοχή μιας οικονομίας, στην τεχνολογία, στη βιομηχανική παραγωγή και —πάνω απ’ όλα— στην πολιτική συνοχή.

Και σε έναν πόλεμο Ρωσίας–ΝΑΤΟ, αυτή η τελευταία μεταβλητή θα μπορούσε να αποδειχθεί η πιο κρίσιμη από όλες.