Οι Κόρες της Κέας ξαναμιλούν, τέσσερις χιλιάδες χρόνια μετά

Ένα αινιγματικό χαμόγελο, χαραγμένο στον πηλό πριν από τρεισήμισι χιλιετίες, εξακολουθεί να θέτει το ίδιο ερώτημα σε όποιον στέκεται μπροστά του: ποιες ήταν, τελικά, αυτές οι γυναίκες;

Οι Κόρες της Κέας δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο που έχει βγει από το χώμα του Αιγαίου. Ανακαλύφθηκαν στον προϊστορικό οικισμό της Αγίας Ειρήνης, χρονολογούνται στον 15ο αιώνα π.Χ. και παραμένουν μοναδικές -σε μέγεθος, σε τύπο, σε ύφος- ανάμεσα σε όσα έχει δώσει η μινωική και η μυκηναϊκή τέχνη. Περισσότερες από πενήντα γυναικείες μορφές, όρθιες ή σε στάση χορού, με το ίδιο ανεξιχνίαστο χαμόγελο στα χείλη. Θεές; Ιέρειες; Λατρεύτριες που αφιέρωσαν την εικόνα τους στο ιερό; Η αρχαιολογία έχει προτάσεις, όχι απαντήσεις και ίσως αυτό το άλυτο μυστήριο γύρω από την ταυτότητα τους να είναι που τις κρατά ζωντανές.

Το μεγαλύτερο σωζόμενο ειδώλιο, ύψους 1,05 μ., στέκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κέας, μαζί με εννέα ακόμη γλυπτά και πλήθος θραυσμάτων- απόηχοι ενός συνόλου που κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερο.

Αυτόν τον θησαυρό επέλεξαν ως αφετηρία οι εικαστικοί που συμμετέχουν στην έκθεση «Οι Κόρες της Κέας», η οποία εγκαινιάζεται στις 8 Αυγούστου στο Νηπιαγωγείο Βουρκαρίου. Και επέλεξαν να ανοίξουν έναν διάλογο μαζί του με αφορμή την ιδέα της επιμελήτριας της έκθεσης, Κατερίνας Μαρούλη. Πρόκειται για τις εικαστικούς Αγγελική Κοκονάκη, διδάσκουσα Ψηφιδωτού στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και Δημήτρη Μήτρουλα, συντηρητή έργων τέχνης. Οι δύο τους φιλοτεχνούν γλυπτά εμπνευσμένα από τις αρχαίες κόρες, ενώ η ζωγράφος Ελπίδα Βουτσά προσεγγίζει προσεγγίζει τα πήλινα γλυπτά μέσα από τις ακουαρέλες της.

Εγκαίνια: 8 Αυγούστου 2026

Διάρκεια: 8–18 Αυγούστου 2026

Χώρος: Νηπιαγωγείο Βουρκαρίου, Κέα