Ντ. Τραμπ: Από τα «μυστικά» του Πεκίνου στα… ναρκοπέδια

Το διάλειμμα του Πεκίνου τελείωσε για τον Ντόναλντ Τραμπ με μια βόλτα στον «Μυστικό Κήπο» της Απαγορευμένης Πόλης. Μάλιστα, ο ξεναγός του, ο ίδιος ο Σι Τζινπίνγκ, του υποσχέθηκε πως θα του στείλει στον Λευκό Οίκο ένα μπουκέτο από τα λουλούδια που τόσο θαύμασε εκεί.

Προφανώς, δεν κύλισαν όλα ευχάριστα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ κατά τη διήμερη επίσκεψή του στην πρωτεύουσα της Κίνας. Και πώς να κυλήσουν, άλλωστε, όταν άκουσε τον ομόλογό του να τον απειλεί κατάμουτρα – και για πρώτη φορά τόσο ωμά – με casus belli για την υπόθεση της Ταϊβάν.

Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, η «χορογραφία» που στήθηκε έκανε τον Τραμπ να αισθάνεται περισσότερο σημαντικός από ό,τι είναι. Κι αυτό, όπως γνωρίζουν πλέον οι πάντες, είναι κάτι που επιζητεί και απολαμβάνει σε κάθε του δραστηριότητα και επαφή με ξένους ηγέτες. Αποκτά δε ακόμη μεγαλύτερη σημασία από τη στιγμή που υπεύθυνος ήταν ο βασικός του ανταγωνιστής.

Όλα αυτά, όμως, έλαβαν τέλος από τη στιγμή που ο Τραμπ ανέβηκε τα σκαλιά του Air Force One, χαιρέτησε με… υψωμένη γροθιά και η πόρτα σφράγισε πίσω του, για να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής στην Ουάσιγκτον. Εκεί όπου, αναγκαστικά, θα προσγειωθεί σε μια πραγματικότητα η οποία μοιάζει με ναρκοπέδιο.

Πριν καν προλάβει να ξεκουραστεί, οι σύμβουλοί του θα τον θέσουν ενώπιον δύσκολων επιλογών. Κι αυτός θα αναγκαστεί να τις κάνει, γνωρίζοντας μάλιστα ότι δεν κρατά πια όλα τα καλά χαρτιά στα χέρια του και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετωπίζονται ως «ανίκητες».

Ο Σι και ο Θουκυδίδης

Αρχικά, θα του εκθέσουν τις εκτιμήσεις τους για την επίσκεψη στο Πεκίνο και τις συνομιλίες με τον Σι. Ξεκαθαρίζοντάς του, πιθανότατα, ότι αυτό που επιβεβαιώθηκε είναι πως η νυν και η ανερχόμενη υπερδύναμη πλέουν σε ένα ωκεανό αντιθέσεων και κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης.

Θα ισχυριστεί, βεβαίως, κανείς ότι αυτό δεν είναι δεδομένο, ειδικά μετά την αναφορά που έκανε ο πρόεδρος της Κίνας στην «παγίδα του Θουκυδίδη». Ειδικά καθώς κάλεσε και τις δύο χώρες να κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να την αποφύγουν.

Δυστυχώς και για τους δύο, όμως – και πολύ δυστυχέστερα για όλους τους υπόλοιπους – η ιστορία διδάσκει ότι δεν πρόκειται για παγίδα, αλλά για νόμο: Όταν έρχεται η στιγμή να αλλάξει ο παγκόσμιος χάρτης, αυτό συμβαίνει όχι με διάλογο και φιλοφρονήσεις, αλλά με βάση τον νόμο του ισχυρού και δια της βίας.

Το Ιράν που δεν υποχωρεί

Στη συνέχεια, θα του υπενθυμίσουν ότι το πρόβλημα με το Ιράν και με τα κλειστά Στενά του Ορμούζ παραμένει και οι συνέπειες εντείνονται. Υπογραμμίζοντας, παράλληλα, ότι η Τεχεράνη δεν δείχνει να… τρέμει από τον φόβο της και αποδεικνύεται σκληρός διαπραγματευτής και ικανός αντίπαλος, ακόμη και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Ο Τραμπ, κατά συνέπεια, καλείται να αποφασίσει: Θα συνεχίσει τις επ’ αόριστο παρατάσεις της εκεχειρίας, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και ελπίζοντας (μάλλον μάταια) ότι η άλλη πλευρά θα υποκύψει; Ή θα δώσει την εντολή «γαία πυρί μειχθήτω», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει;

Στην πρώτη περίπτωση, δεν έχει να περιμένει πάρα πολλά και το μάξιμουμ που δύναται να επιδιώξει είναι μια συμφωνία που θα του επιτρέπει να εμφανιστεί νικητής (ανεξαρτήτως πόσοι θα τον πιστέψουν). Στη δεύτερη, έχει κάθε λόγο να φοβάται μια επώδυνη αποτυχία, η οποία θα επιταχύνει τις εξελίξεις σε βάρος του ίδιου και των ΗΠΑ.

Η ακρίβεια που «δαγκώνει»

Τέλος, το προεδρικό επιτελείο θα του επισημάνει ότι οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου απέχουν πλέον λιγότερο από έξι μήνες. Υπογραμμίζοντας πως όταν θα έρθει η στιγμή που οι Αμερικανοί θα πάνε στις κάλπες, θα προσθέσουν, δεν θα θυμούνται ούτε το σόου για τα 250 χρόνια από την ανεξαρτησία, ούτε το πανηγύρι που θα στηθεί στο Μουντιάλ, ούτε το «Νόμπελ Ειρήνης» που έχει απονείμει η FIFA στον πρόεδρό τους.

Αυτό που θα σκέφτονται θα είναι, κυρίως, η τσέπη τους. Σε αντίθεση με τον ίδιο, ο οποίος ισχυρίστηκε πρόσφατα πως δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την πλευρά. «Δεν σκέφτομαι την οικονομική κατάσταση των Αμερικανών», είπε χαρακτηριστικά.

Κι όμως, η πραγματικότητα θα τον αναγκάσει να αλλάξει ρότα. Κι αυτό διότι η εκτίναξη του πληθωρισμού και του δείκτη τιμών καταναλωτή και για τον Απρίλιο αποτυπώνει μια εικόνα ακρίβειας η οποία «δαγκώνει» εκατομμύρια συμπολίτες του, οι οποίοι «είναι εξαρτημένοι από τον μισθό τους».

Κάπως έτσι, ο Τραμπ θα προσγειωθεί απότομα. Οι καλές στιγμές στο Πεκίνο θα μοιάζουν πολύ μακρινές και ο ίδιος θα αναγκαστεί να βαδίσει μέσα σε ναρκοπέδια, προσέχοντας μήπως… ανατιναχθεί.