Μπέσσυ Μάλφα: «Οταν είμαστε ελεύθεροι, τοτε φαίνεται πραγματικά ποιοι είμαστε»

Στο κάμπινγκ, όπως και στην ζωή, κανείς δεν έρχεται πραγματικά μόνο με μια βαλίτσα. Κουβαλά μαζί του ιστορίες, μυστικά, φόβους, επιθυμίες, κι εκείνες τις μικρές ή μεγάλες αλήθειες που συνήθως φροντίζει να κρύψει.

Στον «Αλλο κόσμο», ωστόσο, το παραθεριστικό θέρετρο που φέρνει στις οθόνες μας το «Κάμπινγκ», η νέα σειρά του Mega που κάνει πρεμιέρα απόψε, τα όρια ανάμεσα στο «κρύβομαι» κι «αποκαλύπτομαι», μοιάζουν να γίνονται όλο και πιο λεπτά. Στη φιλόδοξη αυτή παραγωγή με την κινηματογραφική αισθητική, η θερινή ραστώνη συναντάει την κωμωδία και τα αστυνομικά μυστήρια, έναν ύμνο για τη φιλία, τη διαφορετικότητα και την ανάγκη κάθε ανθρώπου να ανήκει κάπου. Ανάμεσα στους παράξενους ενοίκους του κάμπινγκ, είναι και η Μπέσσυ Μάλφα, η οποία μίλησε στο «Νσυν».

Ποιον ρόλο υποδύεστε στη σειρά;

Είμαι η Στέλλα. Εχω πάει με τον άντρα μου στο κάμπινγκ για ν’ ανοίξουμε μία ταβέρνα. Νομίζω ότι μαγειρεύω ωραία αλλά είναι χάλια τα φαγητά μου και το αντιλαμβάνονται όλοι. Γι’ αυτό δεν έχουμε κόσμο στην ταβέρνα. Εφόσον δεν υπάρχουν έσοδα αλλά μόνο έξοδα, αρχίζουν και δυσκολεύουν τα πράγματα. Εκεί λοιπόν μπαίνει στο μυαλό μας ότι ίσως θα πρέπει να αποκτήσουμε ένα συνέταιρο που να δώσει μία ώθηση στο μαγαζί. Μαθαίνουμε ότι ο καινούργιος ένοικος του κάμπινγκ, ο ρόλος του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, έχει λεφτά και του προτείνουμε να μπει συνεταίρος. Η Στέλλα έχει επίσης τρέλα με τη Βίσση κι είναι ένας άνθρωπος αθώος αλλά σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι δεν θα έπρεπε.

Την ηρωίδα σας πώς τη διαχειρίζεστε;

Την αγαπώ πάρα πολύ. Μου αρέσει γιατί πραγματικά είναι ένας άνθρωπος που χαίρεται να προσφέρει, έχει κάθε καλή διάθεση. Μου αρέσει που έχει άγνοια ότι μαγειρεύει χάλια και δεν έχει πελάτες, που έχει μια αθωότητα. Αισθάνομαι ότι δεν είναι πια αθώοι οι άνθρωποι με όλα αυτά που συμβαίνουν. Η γυναίκα έχει διατηρήσει την αθωότητα μ’ έναν τρόπο και σιγά-σιγά δεν ξέρει πώς να τη διαχειριστεί με όλα αυτά που συμβαίνουν. Επίσης, μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτή η σχέση με το φαγητό γιατί εγώ, εν αντιθέσει, είμαι καταπληκτική μαγείρισσα.

Είναι ανακουφιστικό κατά κάποιον τρόπο να παίζετε έναν τέτοιο ρόλο σε κωμωδία;

Δεν ξεχωρίζω τα έργα σε κωμωδίες και δράματα. Η δουλειά μου είναι να παίζω. Το μόνο ανακουφιστικό σε όλο αυτό που συζητάμε, είναι η καλή δουλειά. Χαίρομαι που είμαι σε μια τέτοια. Είναι ανακούφιση για μένα να είμαι σε μία δουλειά που έχει συγκλονιστική σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική, επιμέλεια, μακιγιάζ, φυσικό ήχο. Εχω ενθουσιαστεί με τη σειρά. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να ενθουσιάζομαι με τη δουλειά, γιατί έπειτα από τόσες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίσως αρχίζω να κουράζομαι. Το «Κάμπινγκ» είναι από τα έργα που σου δίνει την αίσθηση ότι αξίζει να κάνω τη δουλειά του ηθοποιού. Εχει πολύ σημασία αυτό για έναν καλλιτέχνη. Υπάρχει έτσι ελπίδα, σωτηρία.

Τελικά, ο «Αλλος κόσμος» είναι απλώς ένας, ένα κάμπινγκ ή μήπως κι ένας τρόπος να δούμε λίγο διαφορετικά τη δική μας ζωή;

Ο «Αλλος κόσμος» αισθάνομαι ότι είναι ένας χώρος όπου μπορούμε να καταφύγουμε και να προσπαθήσουμε να δούμε ποιοι είμαστε. Με τα καλά μας και τα κακά μας. Θα μπορούσε να είναι ένα καθαρτήριο, αλλά επειδή δεν πιστεύω σ’ αυτά, θεωρώ ότι είναι ένα μέρος που έτυχε να συναντηθούν κάποιοι άνθρωποι για να αναμετρηθούν με τους εαυτούς τους και τις έννοιες μάνα, πατέρας, φίλος, αδελφός, εραστής, σύζυγος, παιδί, με τις ευκολίες και τις δυσκολίες. Είναι ο χώρος όπου ξεδιπλώνονται οι πτυχές των ανθρώπων όλες και πιθανόν να είναι και ο χώρος όπου θα εξελιχθούν.

Στη σειρά θίγονται θέματα όπως η φιλία, η αγάπη, η αποδοχή, η αλληλεγγύη. Ποια από αυτά θεωρείτε ότι έχουμε σήμερα περισσότερο ανάγκη;

Ολα όσα θίξατε και χιλιάδες άλλα να προσθέσω. Η γενναιότητα, η γενναιοδωρία, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, η αποδοχή για τη θέση ή το άνοιγμα της κοινωνίας προς ένα καλύτερο κόσμο. Σ’ αυτόν τον άλλο κόσμο είναι πάρα πολλές οι αξίες που είναι αναγκαίες σήμερα και όχι μόνο δογματικά. Οταν είμαστε ελεύθεροι, εκεί φαίνεται πραγματικά ποιοι είμαστε, αν είμαστε ψαγμένοι άνθρωποι ή όχι.

Εσείς αν ερχόσασταν ως παραθερίστρια στο κάμπινγκ, με ποιους από όλους αυτούς τους χαρακτήρες θα αισθανόσασταν πιο κοντά;

Εγώ γενικά είμαι μοναχικός άνθρωπος. Κάνω παρέα με τον Γεράσιμο και τα τρία μου παιδιά κι έχω ένα σπίτι μπροστά στη θάλασσα που είναι σαν κάμπινγκ. Δεν ξέρω αν θα έκανα παρέα με κανέναν. Δεν αλλάζω εύκολα. Γνωρίζοντάς τους σιγά-σιγά κι αν έμενα χρόνια εκεί, θα είχα κάποιες σχέσεις αλλά μέχρι κάποιο όριο. Εχω όρια τα οποία θεωρώ ότι θα πρέπει να έχουμε όλοι. Αυτό του Ελληνα το να είμαστε όλοι μαζί αγαπημένοι, δεν είναι αλήθεια τα τελευταία χρόνια και οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται τι κάνεις. Αισθάνομαι σαν να μην έχουν ζωή οι άλλοι άνθρωποι γύρω μου και ασχολούνται με τις ζωές των άλλων.