Μαμά και μπαμπά, γιατί δεν χωρίζετε;

«Όταν χώρισαν η μαμά κι ο μπαμπάς, ήμουν 15 χρονών. Όσο ειρωνικό και αν ακούγεται το πρώτο πράγμα που είπα μέσα μου ήταν – επιτέλους! Ναι, χάρηκα. Πολλές φορές είχα πει, στη μαμά μου, ”μα γιατί δεν χωρίζετε;”.

Μπορώ να πω με μεγάλη αυτοπεποίθηση ότι αν δεν είχαν πάρει αυτήν την απόφαση θα συνέχιζα να είμαι μέχρι σήμερα θυμωμένη μαζί τους. Γιατί δεν θα στερούσαν μόνο από εμένα και τα αδέρφια μου δυο παρόντες και πλέον αγαπημένους γονείς, αλλά θα στερούσαν και από τους ίδιους τον δικό τους εαυτό.»

Η Μάρα, 20 χρονών σήμερα, μιλάει στα nea.gr για τον τρόπο που βίωσε το διαζύγιο των γονιών της, δίνοντας μια διαφορετική οπτική στο κοινωνικό στερεότυπο που θέτει πάντα μοναδική επιλογή την παραμονή στο γάμο για το «καλό των παιδιών».

Η απόφαση δύο ανθρώπων να μένουν μαζί φέρνει πάντα την ευτυχία; Είναι η έντονη σύγκρουση ο μόνος λόγος διαζυγίου; Ή μήπως τα παιδιά αντιλαμβάνονται την απουσία τρυφερότητας και συναισθηματικής εγγύτητας κάτω από την ήρεμη σιωπή;

Δυο άνθρωποι ερωτεύονται, αγαπιούνται, παίρνουν την απόφαση να ζήσουν μαζί. Δημιουργούν οικογένεια, κάνουν παιδιά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, αλλά αυτό που ονειρεύονται συνήθως είναι το «για πάντα» της αγάπης. Όταν αυτή η βεβαιότητα σπάσει, εκτός από την συναισθηματική απώλεια, έρχονται αντιμέτωποι με μια πολύ σημαντική απόφαση: Θα χωρίσουν ή θα μείνουνε μαζί για τα παιδιά;

Όπως λέει η παιδοψυχίατρος Μαρία Γιαννοπούλου ένα διαζύγιο μπορεί να υπάρξει πολύ ψυχοφθόρο και να προκαλέσει θλίψη και φόβο στο παιδί. Να αισθανθεί ενοχές ή ακόμα και να αναπτύξει αλλαγές στην συμπεριφορά του. «Είναι σημαντικό οι γονείς να επικοινωνήσουν στο παιδί την αγάπη τους και την αίσθηση ότι θα έιναι πάντα δίπλα τους. Η ύπαρξη ενός υποστηρικτικού πλαισίου με έναν ειδικό ψυχικής υγείας είναι απαραίτητη στην ομαλή μετάβαση της νέας οικογενειακής συνύπαρξης και στην δημιουργία ενός περιβάλλοντος. Οι γονείς πρέπει να θυμούνται, ότι πάντα πάνω από κάθε προσωπική διαμάχη και εγωισμό, πρέπει πάντα μέσα τους προτεραιότητα να δίνεται στην ομαλή εξέλιξη και ψυχική υγεία των παιδιών τους.»

Η ζωή μετά το διαζύγιο – Ο μελλοντικός ψυχισμός των παιδιών

Η Άννα, 18 χρονών, βίωσε πολύ ομαλά τον χωρισμό και ένιωσε απόλυτη συναισθηματική ασφάλεια. «Οι γονείς μου ευτυχώς ποτέ δεν ήταν ανταγωνιστικοί ο ένας με τον άλλον και πάντα διατηρούσαν μία πολύ σταθερή σχέση με μένα και τον αδερφό μου. Δεν υπήρχε κάποια συμπεριφορά που με πλήγωσε αλλά οι γονείς μου με επιβεβαίωναν πάντα ότι και οι δύο θα είναι εκεί για μένα. Αυτό το έκανε πολύ πιο εύκολο.»

Από πλευράς μου το πως βλέπω τις σημερινές σχέσεις και την δημιουργία της οικογένειας είναι ανεξάρτητο με τον χωρισμό των γονιών μου. Γνωρίζω πάρα πολλά ζευγάρια τα οποία είναι πάρα πολλά χρόνια μαζί και αντίστοιχα και πάρα πολλά τα οποία χωρίζουν, είτε έχουν χωρισμένους γονείς είτε όχι. Είναι κάτι φυσιολογικό.»

«Δεν ήμουν ποτέ πολύ φανατική με την ιδέα των παιδιών και της οικογένειας αλλά μετά το διαζύγιο, θεωρώ, ότι έχει παγιωθεί η άποψη μου σε ένα μεγάλο ”όχι”. Βέβαια και στις σχέσεις  στην ηλικία μου παρατηρώ κάποια στοιχεία αγχώδους δεσμού ή φόβου εγκατάλειψης. Δεν είναι απαραίτητο ότι το διαζύγιο ευθύνεται ως μοναδική αιτία, αλλά πιστεύω ότι έχει επηρεάσει  τον τρόπο που αντιμετωπίζω τις σχέσεις και την οπτική μου απέναντι στην οικογένεια και τον γάμο», δηλώνει η Μάρα.

 Είναι η παραμονή στο γάμο πάντα η σωστή επιλογή; Η οπτική των παιδιών 

«Το επιχείρημα πολλών γονέων ότι “μένουμε μαζί για τα παιδιά”, στηρίζεται στην ορθή αντίληψη ότι τα πρώτα παιδικά χρόνια και τα πρώιμα βιώματα, διαμορφώνουν πράγματι καθοριστικά τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις και τα μοτίβα προσωπικότητας που θα έχουμε ως ενήλικες. Οπότε, σε αρχική ανάγνωση, πράγματι η αποφυγή ενός διαζυγίου μοιάζει η ασφαλέστερη οδός για τους γονείς, αφού ο χωρισμός συνήθως συνοδεύεται από συγκρούσεις, εντάσεις, διαφωνίες, » λέει στo tanea.gr ο ψυχολόγος- ψυχοθεραπευτής Αντώνης Οικονομόπουλος.

«Ωστόσο, παρ’ όλη τη σημασία που έχουν τα πρώιμα παιδικά βιώματα για τη διαμόρφωση του ενήλικου χαρακτήρα μας (και συγκεκριμένα, ισχύει ότι όσο πιο πρώιμα, τόσο πιο καθοριστικά), δεν έχουμε αρκετές έρευνες που να υποστηρίζουν ότι είναι 100% απαραίτητη για μια υγιή ανατροφή η αποφυγή ενός διαζυγίου, όπως δεν έχουμε επιστημονικές ενδείξεις ότι ένα παιδί χρειάζεται δυο γονείς, αντίθετου φύλου, από τη στιγμή που θα γεννηθεί, ως την επίσημη ενηλικίωση του στα 18 έτη.»

«Σίγουρα τον πρώτο καιρό υπήρχαν αρκετοί διαπληκτισμοί για αρκετά ζητήματα, όπως η επιμέλεια μας, αλλά βέβαια ήταν καλύτερο από τους καθημερινούς “πολέμους” για το παραμικρό. Συνολικά σαν κατάσταση ήταν αρκετά έντονη. Αποδείχθηκε βέβαια ότι ήταν για το καλύτερο, αφού επιτέλους σταμάτησαν οι τσακωμοί και οι εντάσεις στο σπίτι», δηλώνει η Μάρα.  «Σίγουρα προτιμούσα και προτιμώ να είμαι παιδί χωρισμένων γονέων από το να ζω μέχρι και τώρα σε ναρκοπέδιο

Η Μάρα βιώνει τον χωρισμό των γονιών της ως την καλύτερη απόφαση. «Πιστεύω απόλυτα ότι είναι πολύ καλύτερα που χώρισαν. Η κατάσταση είχε γίνει ανυπόφορη. Δεν τους ένιωθα πλέον σαν γονείς, αλλά σαν δύο πολύ θυμωμένους εφήβους που έπρεπε να τους αποτρέψω από το να καταστρέψουν το σπίτι σε κάποιον τσακωμό. Δεν συμφωνώ να μένουν οι γονείς μαζί μόνο για τα παιδιά. Το θεωρώ απόλυτα εγωιστικό και πιο πολύ σαν δικαιολογία ακούγεται, παρά βάσιμο επιχείρημα για τη διατήρηση ενός γάμου, λέει η 20χρονη πλέον Μάρα.

Πιστεύω ότι οι γονείς που μένουν μαζί μόνο για τα παιδιά κάνουν μεγάλο κακό. Η εμπειρία του διαζυγίου με τον καιρό μικραίνει οσο την επεξεργάζεσαι και σιγά σιγά φαίνεται ότι έγινε για ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια. Έχω βρεθεί με άτομα των οποίων οι γονείς μένουν μαζί απλώς για τα παιδιά και με έκανε να νιώθω ευγνώμων που οι γονείς μου είχαν το θάρρος να πάρουν αυτή την απόφαση. Είμαι πολύ πιο χαρούμενη για την οικογένεια που δημιουργήθηκε μετά το διαζύγιο και τις σχέσεις τόσο των γονιων μου όσο και την δική μου με εκείνους παρά με την οικογένεια που θα είχα εάν δεν είχαν χωρίσει.»

«Πιστεύω πως είναι πάρα πολύ κακό οι άνθρωποι να μένουν μαζί με τη δικαιολογία των παιδιών Καθώς δημιουργούν ένα πολύ δυσάρεστο κλίμα τα οποία τα παιδιά νιώθουν και καταλαβαίνουν σε οποιαδήποτε ηλικία και να είναι» δηλώνει στο tanea.gr η Άννα 18 χρονών.

Χάνεται η αγάπη όταν οι γονείς χωρίζουν;

«Η αγάπη σε μία οικογένεια δεν αλλάζει ποτέ μετά το διαζύγιο και ας τελειώνει ο έρωτας ανάμεσα στο ζευγάρι. Η αγάπη είναι κάτι ανεξάρτητο από τον έρωτα ειδικά όταν υπάρχει οικογένεια η οποία ουσιαστικά τρέφεται και ενώνεται από την αγάπη», συμπληρώνει η Άννα.

«Θεωρώ πως η αγάπη γίνεται περισσότερη εάν είναι και οι δύο άνθρωποι διατεθειμένοι να προσπαθήσουν για μια υγιή σχέση μεταξύ τους. Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουν τα λάθη που οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Πιστεύω ότι εάν κάποιος δουλέψει αρκετά με τον εαυτό του για να αναγνωρίσει τις ευθύνες του μπορεί να δημιουργήσει μια εκ νέου σχέση με τον πρώην σύντροφό του και την οικογένειά του.

Η εμπειρία του διαζυγίου δίνει μια ευκαιρία στα άτομα να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Ως αποτέλεσμα έχουν μια τελείως καινούρια οπτική στον ρόλο τους ως γονείς και στον τρόπο που εκφράζουν την αγάπης τους.

Όταν κάποιος αγαπάει τον εαυτό του και είναι ευτυχισμένος, τόσο με τις επιλογές του όσο και με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, γίνεται πιο εύκολη η έκφραση αγάπης και μεγαλώνουν οι χαρούμενες  στιγμές.