- Advertisement -
Δικαστικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η καταδικασμένη σε θάνατο Κρίστα Πάικ φέρεται να πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία ενδέχεται να επηρέαζε την εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση. Σύμφωνα με τους δικηγόρους της, είχαν προειδοποιήσει για τους πιθανούς κινδύνους δύο μήνες πριν από την αποτυχημένη εκτέλεσή της, από την οποία τελικά επέζησε.
Οι δικηγόροι της Πάικ υποστήριξαν ότι η ασθένειά της θα μπορούσε να της προκαλέσει «περιττό και πρόσθετο πόνο και ταλαιπωρία, τρόμο και εξευτελισμό». Στην προσφυγή, αντίγραφο της οποίας εξασφάλισε το περιοδικό PEOPLE, αναφέρεται ότι ο αριθμός των αιμοπεταλίων της ήταν «σημαντικά αυξημένος», εύρημα που πιθανότατα συνδεόταν με μια σπάνια μορφή καρκίνου του αίματος, γνωστή ως μυελοϋπερπλαστική διαταραχή.
«Το πνευμονικό οίδημα δεν είναι απλώς επώδυνο ή δυσάρεστο. Μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση ασφυξίας ή πνιγμού, η οποία, σύμφωνα με ειδικούς, προσομοιάζει με την αίσθηση που προκαλείται σκόπιμα μέσω της πρακτικής του εικονικού πνιγμού με νερό (waterboarding), μιας μορφής βασανιστηρίου», αναφέρεται στην προσφυγή. Η νομική ομάδα της επικαλέστηκε, επίσης, προβλήματα με τις φλέβες της.
Η νέα εξέλιξη στην υπόθεση έρχεται ενώ η 50χρονη Πάικ ζητά να μην επιστρέψει στην προηγούμενη πτέρυγα των φυλακών όπου κρατούνταν. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, έγινε η πρώτη κρατούμενη σε πτέρυγα θανατοποινιτών που επέζησε από εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση.
Η Πάικ είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της 19χρονης συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλέμερ, το 1995. Τότε ήταν 18 ετών και, μαζί με τον σύντροφό της, βασάνισαν τη νεαρή γυναίκα προτού τη μαχαιρώσουν με κοπίδι.
Ενώ βρισκόταν στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, η ποινή της επιβαρύνθηκε με επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξης, καθώς καταδικάστηκε για απόπειρα δολοφονίας συγκρατούμενής της. Τον Αύγουστο του 2001 είχε επιχειρήσει να τη στραγγαλίσει χρησιμοποιώντας ένα κορδόνι παπουτσιού.
Η Πάικ παρέμεινε αναίσθητη σε κρίσιμη κατάσταση για αρκετές ημέρες, αφού επέζησε από τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης, οι οποίες φέρεται να χορηγήθηκαν με τουλάχιστον 10 βελόνες. Η ανάνηψή της προκάλεσε έκπληξη στους δικηγόρους της, καθώς συνήλθε και άρχισε να μιλά με ολοκληρωμένες προτάσεις. Η νομική της ομάδα εκτιμούσε ότι στις 5 Οκτωβρίου είχε υποστεί εγκεφαλικό θάνατο και ανέμενε ότι την επόμενη ημέρα θα διακοπτόταν η μηχανική υποστήριξη της ζωής της.
Η Πάικ εξακολουθεί να υποβάλλεται σε θεραπεία για τα τραύματά της. Ωστόσο, οι δικηγόροι της υποστηρίζουν ότι η παραμονή της στο ιατρείο των φυλακών, όπου, όπως αναφέρουν, δεν έχει «ουσιαστική ανθρώπινη επαφή», παραβιάζει τους όρους συμφωνίας που είχε συνάψει το 2024 με το υπουργείο Σωφρονιστικών Υπηρεσιών του Τενεσί.
Με την προσφυγή τους ζητούν από ομοσπονδιακό δικαστή να αποκαταστήσει τις συνθήκες κράτησης που προβλέπονται στη συμφωνία. Βάσει αυτής, η Πάικ θα μπορούσε να εργάζεται, να γευματίζει και να περνά χρόνο με άλλους κρατουμένους, χωρίς ωστόσο να επιστρέψει στην προηγούμενη πτέρυγα.
«Αυτή η νέα απομόνωση, αμέσως μετά την απόπειρα εκτέλεσης και έπειτα από 28 χρόνια σε καθεστώς απομόνωσης, μου προκαλεί σοβαρή ψυχολογική βλάβη και τραύμα», έγραψε η Πάικ στην προσφυγή.
Η ίδια εξέφρασε, επίσης, φόβους για την ασφάλειά της σε περίπτωση επιστροφής στην προηγούμενη πτέρυγα, όπου, όπως ανέφερε, κρατούνται άτομα με ιστορικό επιθέσεων και πειθαρχικών παραπτωμάτων.
«Κατά τη διάρκεια των δύο ετών που έζησα σε αυτή την πτέρυγα, έγινα μάρτυρας πολλών επιθέσεων από κρατουμένους αυξημένης επιτήρησης εναντίον άλλων κρατουμένων και σωφρονιστικών υπαλλήλων. Είδα επίσης αρκετά άτομα να περνούν οξείες ψυχολογικές κρίσεις, ενώ επικρατούσαν συνθήκες σοβαρού κινδύνου.
Με τη σημερινή κατάσταση της υγείας μου, δεν θα μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ή να απομακρυνθώ αν κάποιος άλλος κρατούμενος μου επιτίθετο. Φοβάμαι ότι θα τραυματιστώ σοβαρά αν μεταφερθώ σε αυτή την πτέρυγα όσο είμαι ακόμη τόσο αδύναμη», κατέληξε στην κατάθεσή της.
Comments are closed.