Κορίτσια για πέταμα

Είναι εδώ και είκοσι, περίπου, μέρες που, σκρολάροντας στο Διαδίκτυο ή ζαπάροντας στην τηλεόραση, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσει μπροστά από τα μάτια μου, τουλάχιστον μια φορά το 24ωρο η φωτογραφία της Μυρτώς από το Αργοστόλι. Συνήθως αυτή με το καλλιτεχνικό μακιγιάζ και τα δύο σταυρωτά τσιμπιδάκια στα μαλλιά, αλλά και κάποιες πιο φυσικές όπου τα δεκαοχτώ της χρόνια ακτινοβολούν περισσότερο από το πιο γυαλιστερό γκλίτερ.

Επί είκοσι μέρες, αυτό το κορίτσι που αργόσβηνε πεταμένο σε μια πλατεία της πόλης της, «κόβεται» κομματάκια, όλο και πιο μικρά, όλο και πιο πολλά που μοιράζονται σε ένα κοινό το οποίο – αποδεικνύεται για άλλη μια φορά – διψάει για αίμα και σπέρμα. Και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου διότι, για να γράφω αυτά που γράφω, σημαίνει ότι σταματάω και διαβάζω το κείμενο πίσω από τη φωτογραφία, παρακολουθώ τι λέγεται στα κανάλια. Και όσο κι αν βαυκαλίζομαι ότι το κάνω από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, δεν είμαι απολύτως σίγουρη.

Πού είναι οι κατακτήσεις για αυτοδιάθεση, ειδικά των γυναικών; Πού είναι τα νεοφεμινιστικά κινήματα; Πού είναι η προάσπιση της ιδιωτικότητας; Που είναι τα «Εγώ αδέλφη μου σε πιστεύω»; Πού είναι οι υποστηρίκτριες της Τούνη; Πού είναι οι διαπρύσιες ανακοινώσεις των κομμάτων περί γυναικοκτονιών; Τι έγινε ρε παιδιά; Πού είναι το αφήγημα ότι το τι φορούσε το θύμα δεν προϋποθέτει απολύτως τίποτα και ουδένα δικαίωμα δίνει; Πού είναι η προστασία της ελεύθερης επιλογής; Αφού κατοχυρώθηκε ο όρος «σεξεργάτρια», πάλι πουτ@νες τις λέμε; Και τις θεωρούμε κοινωνικά απόβλητα;

Αυτό το κορίτσι, με τον θάνατό του, μας πέταξε στα μούτρα την υποκρισία μας και τις επιλεκτικές ευαισθησίες μας. Ακούω κυρίες της τηλεόρασης που την εικόνα τους έχουν επιμεληθεί 40 ενωμένοι πλαστικοί χειρουργοί, να σχολιάζουν με υπονοούμενα την εμφάνισή της και τις πόζες της στα σόσιαλ. Ενα «πήγαινε γυρεύοντας» σέρνεται σαν βρωμερό ερπετό και μολύνει τη συλλογική μας συνείδηση.

Καμιά συμπόνια για ένα κορίτσι που είτε παρασύρθηκε, είτε αφέθηκε να παρασυρθεί, είτε ό,τι έκανε, το έκανε γιατί έτσι γούσταρε χωρίς να προκαλέσει κακό σε κανένα, τώρα είναι νεκρό. Πριν καν κλείσει τα 19 της χρόνια. Το τι περιέχει ένα στικάκι με τη δραστηριότητα της Μυρτώς, εδώ και χρόνια, στο Διαδίκτυο είναι κοινό μυστικό. Τι σημαίνει αυτό σε μια εποχή που τα κορίτσια του Only Fans δίνουν εξομολογητικές συνεντεύξεις σε διακεκριμένα έντυπα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Επειδή η Μυρτώ δεν μπορεί να υπερασπισθεί τις επιλογές της; Και όταν κυκλοφόρησαν τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων που έδειξαν μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης, μόνο το «Καλά να πάθει» δεν ακούστηκε αν και υπονοήθηκε εμμέσως πλην σαφώς.

«Στο δικό μου παιδί δεν θα συνέβαινε ποτέ αυτό» ακούω γονείς να λένε. Και εύχομαι να μην τρακάρουν ποτέ μετωπικά με την πραγματικότητα. Ούτε καν να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι τα παιδιά τους, τα παιδιά μας, κατά τύχη ζουν. Οπως κατά τύχη επιβιώσαμε και πολλοί από εμάς στη νεανική μας ηλικία. Και, τέλος πάντων, ποιος θα σκεφτεί τους γονείς της Μυρτώς. Αυτούς τους ανθρώπους που, από δω και πέρα, ένα «Τι λάθος έκανα;» θα τους ροκανίζει τη ζωή. Για όσο αντέξουν.