Καρλ Μπούσμπι: «Αποστολή Γολιάθ» εξετελέσθη

Διένυσε περίπου 50.000 χιλιόμετρα περπατώντας και, όπου δεν έβρισκε στεριά, κολυμπώντας. Ενα οδοιπορικό άνω των 10.000 ημερών και σχεδόν 75 εκατομμυρίων βημάτων σε τέσσερις ηπείρους και 30 χώρες. Οταν ο Καρλ Μπούσμπι άρχισε την απίστευτη περιπλάνησή του, ήταν 36 ετών και το ημερολόγιο έδειχνε 1 Νοεμβρίου 1998. Επέστρεψε την περασμένη Δευτέρα στο πατρικό του στο Χαλ της βόρειας Αγγλίας, στα 57 χρόνια του, έχοντας γυρίσει πεζός έναν κόσμο που άλλαζε ριζικά. Διέσχισε ζούγκλες, ερήμους, βουνά και επικίνδυνα αρκτικά τοπία.

Συνελήφθη, δέχθηκε ένοπλες επιθέσεις, βρέθηκε αντιμέτωπος ακόμη και με πολική αρκούδα. Περιπλανώμενος βίωσε πολέμους, τα απόνερα της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ, εμπόδια από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008 και την πανδημία COVID-19. Κατέρριψε το ρεκόρ της μεγαλύτερης συνεχούς πεζοπορίας – περίπου 1,25 φορές την περίμετρο της Γης – της πρώτης σύγχρονης διέλευσης του Βερίγγειου Πορθμού και της πρώτης κολυμβητικής διάσχισης της Κασπίας.

Στην «Αποστολή Γολιάθ», όπως την ονόμασε, ο απαράβατος όρος που έθεσε στον εαυτό του ο Καρλ ήταν να μη χρησιμοποιήσει ποτέ μηχανοκίνητο μέσο για την επίτευξη του στόχου. Το μοναδικό του σχέδιο ήταν ένα βήμα τη φορά, 30 χιλιόμετρα τη μέρα. Αρχικά υπολόγιζε ότι το ταξίδι θα διαρκούσε δώδεκα χρόνια. Τελικά, διήρκεσε 28 χρόνια και μία μέρα. Μοναδική σταθερή συντροφιά του ήταν το «Τέρας»: ένα τροποποιημένο καροτσάκι γκολφ, συνολικού βάρους 45 κιλών, με φορτίο νερό και τρόφιμα, ρούχα, είδη προσωπικής υγιεινής και κάμπινγκ. «Η δική μου εκδοχή του Γουίλσον», λέει στους «New York Times», αναφερόμενος στην μπάλα του βόλεϊ και μοναδικό σύντροφο του κινηματογραφικού χαρακτήρα που υποδύθηκε ο Τομ Χανκς στην ταινία «Ο Ναυαγός».

Η γενέθλια κάρτα και ο όρκος

Για αυτή την ίσως πιο εκπληκτική περιπέτεια στην πραγματική ζωή, αφορμή ήταν μια κάρτα γενεθλίων που είχε λάβει από τον πατέρα του – πρώην μέλος των ειδικών δυνάμεων SAS – στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Σε αυτήν, του περιέγραφε μια συζήτηση συναδέλφων του: είναι εφικτό να πάει κανείς με τα πόδια από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο, περνώντας από τον Βερίγγειο Πορθμό;

Ο Καρλ, τότε αλεξιπτωτιστής στον βρετανικό Στρατό – στον οποίο κατετάγη αφού εγκατέλειψε το σχολείο στα 16 του, λόγω δυσλεξίας – αποφάσισε ότι, επιχειρώντας το, δεν είχε τίποτε να χάσει. Ο γάμος του είχε διαλυθεί και η πρώην σύζυγός του ζούσε με τον τότε οκτάχρονο γιο τους στη Βόρεια Ιρλανδία. Σχεδίασε τη διαδρομή, χρησιμοποιώντας χάρτες και ταξιδιωτικούς οδηγούς. Θα ξεκινούσε από το νοτιότερο άκρο της Χιλής προς την Αμερική, έπειτα μέσω Καναδά και Αλάσκας προς τη Ρωσία, στη συνέχεια στην Ασία και τέλος πίσω στην Ευρώπη και στο σπίτι. Ορκίστηκε ότι δεν θα ξαναπατούσε το πόδι του στη Βρετανία μέχρι να ολοκληρώσει πεζός το ταξίδι.

Εφυγε τον Οκτώβριο του 1998 από το πατρικό του με 500 δολάρια στην τσέπη, μια φθηνή φωτογραφική μηχανή και ένα αεροπορικό εισιτήριο για την Παταγονία. Την 1η Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, έκανε την Πούντα Αρένας της Χιλής αφετηρία μιας σύγχρονης Οδύσσειας. Κοιμόταν όπου έβρισκε: σε σκηνή στην άκρη του δρόμου, σε σπίτια φιλόξενων αγνώστων, που και που σε ξενοδοχείο. Στηριζόταν σε δωρεές και από ένα διάστημα και μετά σε χορηγίες και αμοιβές από ντοκιμαντέρ και ένα βιβλίο που έγραψε στο πρώτο σκέλος της περιπέτειάς του.

Διανυκτέρευση πάνω στον θαλάσσιο πάγο

Χρειάστηκε δύο χρόνια για να διασχίσει τη Νότια Αμερική. Στην επικίνδυνη ζούγκλα του Νταριέν, μεταξύ Κολομβίας και Παναμά, δέχτηκε ένοπλη επίθεση. Στον Παναμά φυλακίστηκε, επειδή δεν είχε βίζα. Στις ΗΠΑ, η αστυνομία τον σταματούσε συχνά για έλεγχο. Τον Μάρτιο του 2006, διέσχισε μαζί με τον γαλλοαμερικανό εξερευνητή Ντιμίτρι Κίφερ τον Βερίγγειο Πορθμό, μεταξύ Αλάσκας και Ρωσίας.

Περπατώντας και διανυκτερεύοντας πάνω στον κινούμενο θαλάσσιο πάγο – ενίοτε κολυμπώντας στα παγωμένα νερά – κάλυψαν μέσα σε δύο εβδομάδες μια ελικοειδή διαδρομή, τετραπλάσια από τα περίπου 80 χλμ. πλάτους του Πορθμού. Οταν έφτασαν απέναντι, στη ρωσική Σιβηρία, συνελήφθησαν για παράνομη διέλευση. «Ηθελαν να με στείλουν φυλακή για πέντε χρόνια», εξιστορεί στην «Telegraph» ο Καρλ. Αφέθηκε ελεύθερος δύο μήνες μετά, με την παρέμβαση ενός βουλευτή από τον τόπο του, το Χαλ, και του ρώσου ολιγάρχη Ρόμαν Αμπραμόβιτς, τότε κυβερνήτη της σιβηρικής Τσουκότκα. Μετέπειτα, ωστόσο, έχασε σχεδόν μία δεκαετία από τη ζωή του, παγιδευμένος στα γραφειοκρατικά γρανάζια της Μόσχας, την απώλεια χορηγών λόγω οικονομικής κρίσης, την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία που του έκλεισε το δρόμο προς τη Δύση, ενώ συνέχιζε το ταξίδι στην Ασία.

Από τις στέπες της Μογγολίας, βρέθηκε στην Κασπία Θάλασσα. Τη διέσχισε κολυμπώντας επί 31 ημέρες, ξαποσταίνοντας σε πλοίο που τον ακολουθούσε. Πέρασε στην Ευρώπη πέρυσι τον Μάιο, περνώντας τη Γέφυρα του Βοσπόρου. Το τελευταίο εμπόδιο – γραφειοκρατικό –  ήταν στις γαλλικές ακτές στη Μάγχη. Τον Οκτώβριο, πήρε τελικά το «πράσινο φως», για να κολυμπήσει μέχρι την Αγγλία. Στην ακτή, τον περίμεναν υπάλληλοι της βρετανικής υπηρεσίας μετανάστευσης για έλεγχο διαβατηρίου. «Ετσι μοιάζει μια Οδύσσεια στον 21ο αιώνα», σχολίασε στην «Telegraph». Στις 2 Νοεμβρίου, έφτασε πεζός πίσω στο πατρικό του, πλέον παππούς από τον γιο του. Δηλώνει πλήρης, αλλά και ένοχος για τη μακρά απουσία από τους δικούς του. Ετοιμάζει ένα δεύτερο βιβλίο και περιοδεία ομιλιών. Το μήνυμά του: «Ο κόσμος είναι πολύ καλύτερος από ό,τι φαντάζεστε».