- Advertisement -
Καθώς η σύγκρουση στη Λωρίδα της Γάζας πλησιάζει το τέταρτο έτος, το δράμα των αμάχων παραμένει στο προσκήνιο. Η ιστορία της Αλάα Χέσι, μιας Παλαιστίνιας που έχασε τα τρία της παιδιά από αεροπορική επιδρομή, αποτυπώνει την καθημερινότητα και τις δυσκολίες που βιώνουν οι κάτοικοι της περιοχής.
Η Αλάα ανεβαίνει προσεκτικά τα σκαλιά, κάθε βήμα της είναι μετρημένο και δύσκολο, καθώς η εγκυμοσύνη της προχωρά. Τα σκαλοπάτια, τοποθετημένα πάνω σε ερείπια, τρίζουν με κάθε της κίνηση. Η κουρασμένη της μορφή αντανακλά το βάρος της απώλειας και της προσμονής.
Στην κορυφή των σκαλιών, σταματά για να πάρει ανάσα, αντικρίζοντας την πλατφόρμα όπου κάποτε βρισκόταν ο επάνω όροφος του σπιτιού της. Εκεί, όπου πλέον έχει στηθεί μια σκηνή, βρίσκονται τα ερείπια του σπιτιού όπου μεγάλωσε τα τρία της παιδιά – τον Ουασίμ, τον Μοχάναντ και την Χάουλα. Τα παιδιά της σκοτώθηκαν όλα από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή που ισοπέδωσε το σπίτι.
Σε περίπου έναν μήνα, η Αλάα θα φέρει στον κόσμο ένα ακόμη παιδί.
Πρωινές ώρες στη σκηνή
«Ο ήχος που με ξυπνά το πρωί είναι το βουητό των μυγών μέσα στη σκηνή και οι φωνές των γειτόνων μας.»
Η ιδιωτικότητα στις σκηνές είναι ανύπαρκτη, όπως και η ασφάλεια. Όλοι ακούμε τα πάντα, ακόμα και την αναπνοή των άλλων. Από το παράθυρό μου φαίνονται οι θέσεις του ισραηλινού στρατού και μερικές φορές πυροβολούν προς το μέρος μας.»
Εγώ και ο σύζυγός μου αγαπάμε το τσάι το πρωί, αλλά πλέον είναι δύσκολο να το ετοιμάσουμε, γιατί το Ισραήλ έχει απαγορεύσει την είσοδο υγραερίου στη Γάζα. Έτσι, βασιζόμαστε σε ξύλα και φωτιά για το μαγείρεμα, κάτι που με εξαντλεί.
Αφού πιω το τσάι μου, τακτοποιώ τη σκηνή και προσπαθώ να μαγειρέψω όσο γίνεται νωρίτερα, πριν δυναμώσει ο ήλιος. Πλένω στο χέρι τα ρούχα του συζύγου μου και τα δικά μου, κάτι που είναι ιδιαίτερα κουραστικό τώρα που είμαι οκτώ μηνών έγκυος.
Η διαδρομή για την προγεννητική φροντίδα
Η Αλάα ανοίγει το παράθυρο της σκηνής – μια πλαστική τέντα που λειτουργεί ως έξοδος στον αέρα. Το βλέμμα της πέφτει πάνω σε έναν κατεστραμμένο ορίζοντα, με σπασμένο σκυρόδεμα και λυγισμένο ατσάλι.
«Σήμερα έχω ραντεβού για προγεννητικό έλεγχο, για να δω πώς προχωρά η εγκυμοσύνη.»
Το κέντρο φροντίδας είναι μακριά και συνήθως περπατάω, αφού δεν υπάρχει μεταφορικό μέσο. Η θερμοκρασία αγγίζει τους 34 βαθμούς Κελσίου και η διαδρομή μέσα από τους βομβαρδισμένους δρόμους είναι εξαντλητική. Το μέρος όπου λαμβάνω φροντίδα είναι μια σκηνή, όχι κανονική δομή υγείας.
Οι γιατροί μου έχουν δώσει συμπληρώματα διατροφής, αλλά η εξάντληση παραμένει. Τα τρόφιμα είναι ελάχιστα. Ο σύζυγός μου αγοράζει φρούτα και λαχανικά μόνο για μένα, γιατί δεν έχουμε αρκετά χρήματα.
Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, ένιωσα ανάμεικτα συναισθήματα – χαρά για το νέο παιδί, αλλά και βαθιά θλίψη για τα παιδιά που έχασα. Όλα μου τα θυμίζουν. Ακόμα και οι διατροφικές μου επιθυμίες φέρνουν στο νου τον Ουασίμ.
Δεν μιλάω στους νοσηλευτές για τις συνθήκες μου, ούτε για τα παιδιά που έχασα. Και αυτοί είναι εξαντλημένοι ψυχολογικά, δεν μπορούν να προσφέρουν παρηγοριά. Η ιστορία μου δεν είναι μοναδική στη Γάζα. Πολλές γυναίκες έχουν χάσει τα παιδιά τους.
Μετά τη διατροφολογική εξέταση, ακολουθεί ραντεβού με ψυχολόγο μητρότητας, ο οποίος μου προτείνει τεχνικές αναπνοής για να διαχειρίζομαι το άγχος.
Έπειτα επιστρέφω με τα πόδια στο σπίτι.
Απόγευμα και μνήμες
Η Αλάα ανεβαίνει και πάλι τα σκαλιά, μεταφέροντας ένα μπλε σακίδιο με ρούχα των παιδιών της που χάθηκαν, ελπίζοντας ότι θα τα φορέσει το νέο μωρό. Πολλά από αυτά έχουν φθαρεί ή καεί, αλλά παραμένουν πολύτιμα ενθύμια.
Ξεδιπλώνει ένα μπλουζάκι Snoopy, ένα σκουφάκι με δύο φουντίτσες και ένα κασκόλ της Castleview AFC, της αγαπημένης ομάδας του Ουασίμ. «Το φορούσε και το καλοκαίρι», θυμάται.
«Το απόγευμα το περνάω με τον αδερφό μου, προσπαθώντας να βρούμε πώς θα αποθηκεύσουμε τα ρούχα του μωρού.»
Εκείνος προτείνει ένα ανθεκτικό κουτί, αλλά ανησυχούμε για τους αρουραίους που εισβάλλουν κάθε βράδυ στη σκηνή. Ακόμη και αν κλείσουμε τα σημεία εισόδου, βρίσκουν νέους τρόπους να μπουν.
Σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω δηλητήριο, αλλά ο αδερφός μου φοβάται μην πεθάνουν οι αρουραίοι μέσα στη σκηνή και προκαλέσουν ασθένειες.
Για το μωρό που περιμένω, το μόνο που θέλω είναι ένα ασφαλές μέρος. Θα είναι τόσο μικρό και φοβάμαι για την ασφάλειά του. Θα ήθελα μια κούνια, αλλά είναι δυσεύρετη στη Γάζα και η σκηνή ασφυκτικά γεμάτη.
Εύχομαι ο κόσμος έξω από τη Γάζα να καταλάβαινε πόσο ταπεινωτική είναι η ζωή σε μια σκηνή. Είναι δύσκολη, εξευτελιστική και απάνθρωπη. Ο θάνατος μας περιβάλλει από παντού.
Βραδινές ώρες και ελπίδα
Καθώς πλησιάζει το βράδυ, η Αλάα ξεφυλλίζει φωτογραφίες των παιδιών της σε ένα παλιό, ραγισμένο κινητό. Οι φωνές τους ακούγονται αχνά από το ηχείο, με τη μικρή Χάουλα και τον αδερφό της να πειράζονται μεταξύ τους.
«Μιλάω για τα παιδιά μου μόνο με τον άντρα μου. Είναι ο μόνος που καταλαβαίνει πραγματικά τον πόνο μου.»
Όταν λυγίζω, με στηρίζει. Όταν δυσκολεύεται εκείνος, προσπαθώ να τον παρηγορήσω. Μιλάμε ώρες για τα παιδιά μας, τις προσωπικότητές τους και τις αγαπημένες τους συνήθειες. Επισκεπτόμαστε μαζί τους τάφους τους.
Αυτός ο τόπος κρατά ακόμα τις αναμνήσεις τους. Όλα γύρω μου θυμίζουν την οικογενειακή μας ζωή πριν από τον πόλεμο. Όλες οι όμορφες στιγμές χάθηκαν όταν έφυγαν τα παιδιά μου.
Μερικές φορές με κυριεύει ο φόβος, γιατί έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μην χάσω ξανά το μωρό μου. Ελπίζω το νέο μου παιδί να ζήσει μια καλύτερη ζωή και να είναι ασφαλές.
Λίγο μετά τη δημοσιοποίηση αυτής της ιστορίας, η Αλάα έφερε στον κόσμο ένα υγιές αγόρι, δίνοντάς του το όνομα Ουασίμ, προς τιμήν του αδελφού του.
Πηγή: Guardian
Comments are closed.