- Advertisement -
Μια συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που θα μπορούσε να γίνει πηγή έμπνευσης για πολλούς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ, αποκαλύπτει τις ακραίες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι στρατιώτες στο μέτωπο. Ο 49χρονος Κοστιαντίν Βλασένκο παρέμεινε 491 ημέρες σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές των συγκρούσεων, τραυματισμένος, απομονωμένος και περικυκλωμένος από ρωσικές δυνάμεις. Για να παραμείνει ζωντανός, έφτασε στο σημείο να ακρωτηριάσει μόνος του το ένα του πόδι, προτού διασωθεί με τη βοήθεια ενός ειδικά διαμορφωμένου drone.
Ο Βλασένκο υπηρετούσε στην 30ή Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του ουκρανικού στρατού. Η διάσωσή του πραγματοποιήθηκε με τη χρήση μη επανδρωμένου αεροσκάφους, σε μια επιχείρηση που οι ουκρανικές δυνάμεις παρουσιάζουν ως την πρώτη αεροδιακομιδή τραυματισμένου στρατιώτη απευθείας από θέση μάχης με drone.
Όπως αναφέρει η βρετανική Daily Mail, η οποία παρουσιάζει τη μαρτυρία του στον Ουκρανό δημοσιογράφο Γιούρι Μπούτουσοφ, ο 49χρονος έζησε επί μήνες σε αυτοσχέδια καταφύγια, ενώ οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση. Επέζησε χάρη στις προμήθειες που του έστελναν οι συμπολεμιστές του από αέρος και στην επιμονή του να συνεχίσει να ενημερώνει τους ανωτέρους του για τις κινήσεις του εχθρού.
491 days alone on the frontline. He amputated his own leg with a knife to survive. And when all hope seemed lost, a drone came to bring him home.
This is the extraordinary story of Ukrainian soldier Kostiantyn Vlasenko.
Imagine a concrete drainage pipe in almost-occupied territory. Two soldiers inside. Then there is only one left. Without legs. With no hope that anyone will come for him. And so it goes, month after month.
Kostiantyn Vlasenko, from Kryvyi Rih, volunteered to fight. He had to beg for a long time just to be called up.
He was assigned to a position known as “Vertun” — a concrete drainage pipe converted into a shelter.
He and his comrade held it for months. Until one day, his comrade was killed — on his 50th birthday, February 16.
Kostiantyn was left alone.
The enemy knew he was there. They dropped a speaker playing a recording telling him to surrender. His own side would never save him, they said. A white drone would come for him and take him home.
Kostiantyn answered over the radio: “russian warship, go fuck yourself.” And stayed at his position.
Then came the explosive drops from enemy drones. His left leg was badly injured, and he twisted his right.
His legs began to die. The flesh on his left foot rotted away on its own. He amputated his right foot himself — with a knife, resting it on a brick.
“Tears were running down my face. It had to be cut off. So I cut it off,” he recalled.
Later, he joked to his commander: “Congratulate me — I no longer have flat feet or size 44 shoes.”
When the weather warmed up, he crawled to where his legs had been left behind. There, he saw orange-and-black butterflies swarming around them.
“I thought: God, butterflies have come out of my legs, too.”
It sounds like something out of a Stephen King novel. And that is no metaphor. His wife had sent him King’s The Outsider in a care package. The book helped keep him going, along with thoughts of his daughter, Khrystyna.
Then came the rescue.
A drone flew in to bring Kostiantyn home alive.
The pilot dropped instructions. The drone landed and shut down its engines. Kostiantyn clipped himself on with a carabiner, gave the camera an OK sign and a heart, and took off.
As they flew over a river, he feared only one thing: that they would be shot down and he would fall into the water. He couldn’t swim.
Other drones provided cover. The enemy shot one of them down.
But Kostiantyn made it.
491 days at his position.
Both legs lost.
A drone sent to bring him home alive.
And a man who still doesn’t consider himself a hero. He says: “I don’t like being first. I’d rather be second.”
He is alive. He is back on solid ground.
His heroism and his story will live on forever.
— UAVoyager
(@CrimeanVoyager) October 20, 2026
Ο τσιμεντένιος αγωγός που έγινε το καταφύγιό του
Πριν από τη ρωσική εισβολή, ο Βλασένκο εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού σε λατομείο στο Κρίβι Ριχ, τη γενέτειρα του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μετά την έναρξη του πολέμου, κατατάχθηκε στον στρατό και τοποθετήθηκε στο δεύτερο τάγμα της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας.
Στις 2 Ιουνίου 2025, ανέλαβε να αντικαταστήσει έναν τραυματισμένο στρατιώτη σε προωθημένη θέση στην περιοχή του Χαρκόβου. Ο προηγούμενος στρατιώτης είχε πατήσει νάρκη και είχε χάσει μέρος του ποδιού του, όταν προσπάθησε να παραλάβει προμήθειες.
Ο Βλασένκο εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με έναν συμπολεμιστή του, γνωστό με το διακριτικό «Μπάσκι». Οι δύο άνδρες βρήκαν καταφύγιο σε έναν στενό τσιμεντένιο αγωγό αποστράγγισης, στο εσωτερικό του οποίου είχαν ανοίξει μια δίοδο προς έναν υπόγειο χώρο.
Εναλλάσσονταν στη σκοπιά, με τον έναν να παρακολουθεί την περιοχή και τον άλλον να ξεκουράζεται. Αρχικά, η αποστολή τους προβλεπόταν να διαρκέσει δύο μήνες. Ωστόσο, η παρουσία πολυάριθμων ρωσικών αναγνωριστικών drones έκανε σχεδόν αδύνατη την ασφαλή μετακίνησή τους.
«Είχαν τόσα πολλά Mavic, που ο ουρανός “σκοτείνιαζε” από αυτά. Αν δεν έβλεπες εσύ το drone, σε έβλεπε εκείνο», θυμάται.
Οι προσπάθειες αντικατάστασής τους απέτυχαν, καθώς στρατιώτες που επιχείρησαν να προσεγγίσουν τη θέση σκοτώθηκαν. Απέβησαν άκαρπες ακόμη και οι αποστολές για την περισυλλογή των σορών.
Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους και άλλοι στρατιώτες, ο Βλασένκο ζήτησε από τους ανωτέρους του να μην επιχειρήσουν ξανά να τον προσεγγίσουν. «Τους είπα ότι δεν χρειαζόταν να έρθουν για μένα. Καλύτερα να πεθάνω μόνος μου, παρά να σκοτωθούν περισσότεροι άνθρωποι», ανέφερε.
Yesterday, we all saw the video of Kostiantyn Vlasenko, a Ukrainian Defender from the 30th Brigade, being evacuated by drone from a position on the left bank of the Oskil River in the Kupiansk sector, Kharkiv region.
I was deeply impacted by the video and his interview.
After being seriously wounded in February, Kostiantyn lost one leg. Several months later, when gangrene set in, he had to amputate his other leg himself. Throughout all of this, he continued to hold the position alone.
Several attempts to evacuate him by land had failed, so different units of Ukraine’s Defense Forces came together to rescue Kostiantyn.
I’m speechless.
— Anton Gerashchenko (@Gerashchenko_en) October 20, 2026
Ο θάνατος του συμπολεμιστή του και οι επιθέσεις με drones
Στις 14 Φεβρουαρίου 2026, έπειτα από περίπου οκτώ μήνες στον αγωγό, το καταφύγιό τους πλημμύρισε. Οι δύο στρατιώτες αναγκάστηκαν να βγουν στο τσουχτερό κρύο και να αναζητήσουν νέο σημείο προστασίας. Τελικά, έφτασαν σε ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο και ενημέρωσαν τους διοικητές τους μέσω ασυρμάτου.
Ουκρανικά drones τούς έριξαν στεγνά ρούχα και προμήθειες. Ωστόσο, οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από ρωσικά αναγνωριστικά αεροσκάφη και ακολούθησαν σφοδρές επιθέσεις.
Ο Βλασένκο τραυματίστηκε σοβαρά στο αριστερό πόδι. Τα άκρα του είχαν ήδη υποστεί εκτεταμένα κρυοπαγήματα, με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί αρχικά τη σοβαρότητα του τραυματισμού. Αργότερα, τραυματίστηκε και στο δεξί πόδι, ενώ προσπαθούσε να παραλάβει τρόφιμα.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ο «Μπάσκι», εξαντλημένος από την πείνα, βγήκε από το καταφύγιο για να συγκεντρώσει τις προμήθειες και δέχθηκε επίθεση από ρωσικό drone.
Ο Βλασένκο σύρθηκε προς το μέρος του, αλλά στο σκοτάδι δεν μπορούσε να διακρίνει τα τραύματά του. «Όλη τη νύχτα τον άκουγα να βογκάει. Τον ρωτούσα πού είχε χτυπηθεί, στο χέρι ή στο πόδι, αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει. Τον τράβηξα όσο πιο κοντά μου μπορούσα. Ύστερα σώπασε», περιέγραψε.
Το επόμενο πρωί, ο συμπολεμιστής του ήταν νεκρός.
Το ρωσικό πολεμικό πλοίο
Έχοντας αντιληφθεί ότι οι ρωσικές δυνάμεις γνώριζαν πλέον τη θέση του, ο τραυματισμένος στρατιώτης προσπάθησε να μετακινηθεί, στηριζόμενος στο μοναδικό πόδι που μπορούσε ακόμη να χρησιμοποιήσει.
Τότε, ένα ρωσικό drone έριξε στην περιοχή ένα μεγάφωνο, από το οποίο ακουγόταν επανειλημμένα ένα ηχογραφημένο μήνυμα που τον καλούσε να παραδοθεί.
«Αδελφέ, ξέρουμε ότι είσαι εδώ. Πίστεψέ με, οι σύντροφοί σου δεν θα σε σώσουν», ακουγόταν στο μήνυμα. Η φωνή τον προειδοποιούσε ότι η επόμενη έκρηξη θα μπορούσε να τον σκοτώσει, ενώ του υποσχόταν αιχμαλωσία, ανταλλαγή κρατουμένων και επιστροφή στο σπίτι του.
Οι Ρώσοι τού ζητούσαν να αφήσει ένα μπουκάλι ή ένα κουτί στο περβάζι ενός παραθύρου, ως ένδειξη ότι αποδεχόταν την παράδοση.
Η απάντησή του ήταν μια φράση που έχει συνδεθεί με την ουκρανική αντίσταση από τις πρώτες ημέρες της εισβολής, όταν οι υπερασπιστές του Φιδονησίου απάντησαν σε ρωσικό πολεμικό πλοίο: «Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου!»
«Κρίμα που δεν μπορούσαν να με ακούσουν», σχολίασε αργότερα γελώντας. «Το μεγάφωνο μάλλον δεν είχε μικρόφωνο».
Περίπου 20 λεπτά αργότερα, ένα μεγάλο ρωσικό βομβαρδιστικό drone εμφανίστηκε πάνω από το σχολείο. Η πρώτη έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε ο Βλασένκο πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί.
«Άνοιξα τα μάτια μου και ήταν σκοτάδι. Αναρωτήθηκα αν μπορούσα ακόμη να δω. Αλλά αισθανόμουν χώμα ανάμεσα στα δόντια μου. Αυτό σήμαινε ότι ήμουν ζωντανός», θυμάται.
Το ηχογραφημένο μήνυμα από το μεγάφωνο εξακολουθούσε να ακούγεται.
Η μαντεμένια σόμπα και η απόφαση να ακρωτηριάσει το πόδι του
Ανάμεσα στα ερείπια του σχολείου, ο στρατιώτης εντόπισε μια παλιά μαντεμένια σόμπα με ένα μικρό άνοιγμα στο εσωτερικό της. Με τις τελευταίες του δυνάμεις, σύρθηκε μέσα.
«Δεν ξέρω ποιος άγγελος με έσπρωξε εκεί», λέει χαρακτηριστικά.
Λίγο αργότερα, μια δεύτερη ισχυρή έκρηξη προκάλεσε νέες καταστροφές στο κτίριο. Τμήματά του κατέρρευσαν γύρω από τη σόμπα, η οποία, ωστόσο, άντεξε και του έσωσε τη ζωή.
Ο Βλασένκο παρέμεινε εκεί για τους επόμενους μήνες. Οι συμπολεμιστές του συνέχισαν να του στέλνουν τρόφιμα, νερό και φάρμακα με drones. Κάθε φορά που έφτανε μια αποστολή, έβγαινε έρποντας από το αυτοσχέδιο καταφύγιο, συγκέντρωνε όσα μπορούσε και επέστρεφε στη σόμπα.
Παρά τους τραυματισμούς του, συνέχισε να ενημερώνει τους ανωτέρους του για τις κινήσεις των ρωσικών δυνάμεων. Η σωματική του κατάσταση, ωστόσο, επιδεινωνόταν διαρκώς.
Τον Απρίλιο, σύμφωνα με την περιγραφή του, το αριστερό του πόδι είχε υποστεί τόσο σοβαρούς τραυματιμσούς από τα κρυοπαγήματα και την κακή κυκλοφορία του αίματος, ώστε οι ιστοί νεκρώθηκαν και τελικά αποκολλήθηκαν.
Τον επόμενο μήνα, η κατάσταση του δεξιού ποδιού του επιδεινώθηκε επίσης. Το κάτω μέρος του άκρου είχε χάσει την αισθητικότητά του και συγκρατούνταν πλέον από ελάχιστους ιστούς, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο τις μετακινήσεις του.
Τότε πήρε την απόφαση να ακρωτηριάσει μόνος του το πόδι του, φοβούμενος ότι η ζημιά θα επεκτεινόταν μέχρι το γόνατο.
Χρησιμοποιώντας ένα μαχαίρι και ένα τούβλο, έκοψε μόνος του τους ιστούς που συγκρατούσαν το τραυματισμένο άκρο.
«Τα δάκρυα έτρεχαν, αλλά έπρεπε να κόψω. Και το έκοψα», περιέγραψε. Στόχος του ήταν να διατηρήσει τουλάχιστον το ένα πόδι του, αλλά δεν κατάφερε να το κάνει.
Μια εικόνα, ωστόσο, έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη του. Όταν ο καιρός άρχισε να ζεσταίνει, είδε εκατοντάδες μεγάλες πεταλούδες με πορτοκαλί και μαύρα φτερά να πετούν γύρω από το σημείο όπου βρίσκονταν τα ακρωτηριασμένα άκρα του.
Η μοναξιά, ο Στίβεν Κινγκ και η σκέψη της κόρης του
Πέρα από τον σωματικό πόνο, ο Βλασένκο έπρεπε να αντιμετωπίσει και την απόλυτη απομόνωση. Για μήνες, η μόνη ανθρώπινη επαφή του ήταν οι σύντομες επικοινωνίες με τους υπόλοιπους στρατιώτες μέσω ασυρμάτου.
Περίμενε με ανυπομονησία το καθιερωμένο μήνυμα «450», το οποίο σήμαινε ότι επικρατούσε ηρεμία στις υπόλοιπες θέσεις.
«Όταν τους άκουγα να αναφέρουν “450, 450”, σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν εντελώς μόνος. Ήταν ευτυχία για μένα να ακούω κάποιον. Και μετά πάλι σιωπή», θυμάται.
Οι συνάδελφοί του προσπαθούσαν να του δίνουν κουράγιο, στέλνοντάς του σοκολάτες, γλυκά, τσάι και τσιγάρα μαζί με τις προμήθειες. Σε μία από τις αποστολές έφτασε και ένα δέμα από τη σύζυγό του, Τατιάνα.
Μέσα βρισκόταν το βιβλίο The Outsider του Αμερικανού συγγραφέα Στίβεν Κινγκ. Το δώρο τον συγκίνησε ιδιαίτερα, καθώς δεν γνώριζε ότι η σύζυγός του είχε αντιληφθεί πόσο αγαπούσε τα έργα του συγγραφέα.
Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που τον κρατούσε στη ζωή ήταν η σκέψη της κόρης του, Χριστίνας.
«Δεν είχα αφιερώσει αρκετή προσοχή στην κόρη μου. Ίσως ήθελα να αλλάξω κάτι. Ήταν η δίψα για ζωή», ανέφερε. Παραδέχθηκε, ωστόσο, ότι είχε αρχίσει να συμφιλιώνεται με την ιδέα του θανάτου.
«Είχα αποφασίσει ότι ήμουν ήδη νεκρός», είπε.
Η πρωτοφανής διάσωση με ειδικά διαμορφωμένο drone
Περίπου έναν μήνα πριν από τη διάσωσή του, ένας συμπολεμιστής του, ο λοχίας με το διακριτικό «Λίσι», επικοινώνησε μαζί του και τον ενημέρωσε ότι σχεδιαζόταν επιχείρηση για την απομάκρυνσή του από τη θέση μάχης.
Ο Βλασένκο πίστευε ότι θα έστελναν κάποιο όχημα ή μια τετράτροχη μοτοσικλέτα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η διαφυγή του θα γινόταν μέσω αέρος.
Οι διοικητές του έστειλαν με drone ένα κινητό τηλέφωνο με εκπαιδευτικό βίντεο, καθώς και γραπτές οδηγίες στα ουκρανικά και τα ρωσικά. Σε αυτές εξηγούνταν πώς θα έπρεπε να δεθεί στον μηχανισμό ανύψωσης του μη επανδρωμένου αεροσκάφους.
Η επιχείρηση οργανώθηκε με τη συμμετοχή διαφορετικών στρατιωτικών μονάδων και τη χρήση ενός ειδικά διαμορφωμένου βαρέος drone της ουκρανικής εταιρείας Gurzuf Defense.
Όταν το αεροσκάφος έφτασε στη θέση του, ο Βλασένκο κατάφερε να ασφαλιστεί στον μηχανισμό ανύψωσης. Λίγο πριν απογειωθεί, σχημάτισε μια καρδιά με τα χέρια του και ύψωσε τον αντίχειρα προς την κάμερα του drone.
UKRAINE CARRIES OUT FIRST EVER DRONE RESCUE MISSION
This drone rescued a wounded Ukrainian soldier and flew him back to his base. Drones are dominating warfare. A $5,000-$10,000 drone just carried out a rescue mission that would have cost tens of millions of dollars using prior equipment.
— Zach Jones – Psyops Czar (@ZachJones1994) October 20, 2026
Σύμφωνα με την Daily Mail, το αεροσκάφος τον ανύψωσε σε ύψος περίπου 120 μέτρων και τον μετέφερε σε απόσταση 18 χιλιομέτρων, με τη συνοδεία άλλων ουκρανικών drones.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ο στρατιώτης φοβόταν μήπως πέσει σε κάποιο ποτάμι, καθώς δεν γνωρίζει κολύμπι. Θυμάται, μάλιστα, ότι είδε ένα άλλο ουκρανικό drone να πετά προς την αντίθετη κατεύθυνση, μεταφέροντας προμήθειες σε στρατιώτες που εξακολουθούσαν να βρίσκονται στο μέτωπο.
Οι ουκρανικές δυνάμεις παρουσιάζουν την επιχείρηση ως ιστορική πρωτιά στη χρήση εναέριων drones για την απομάκρυνση τραυματία απευθείας από ενεργή θέση μάχης.
«Δεν έχω λόγια, είναι θαύμα»
Ο 49χρονος νοσηλεύεται πλέον σε νοσοκομείο, αναρρώνοντας από τους σοβαρούς τραυματισμούς και τις κακουχίες που υπέστη κατά τη διάρκεια των 491 ημερών της περιπέτειάς του.
Όταν μίλησε στον δημοσιογράφο Γιούρι Μπούτουσοφ, φορούσε ένα καπέλο της Gurzuf Defense, της εταιρείας που κατασκεύασε το drone που συνέβαλε στη διάσωσή του.
Παρά τη δημοσιότητα που έχει αποκτήσει η ιστορία του, ο ίδιος δεν επιθυμεί να αντιμετωπίζεται ως ήρωας. Προτιμά να σταθεί στους ανθρώπους που τον βοήθησαν να παραμείνει ζωντανός, από εκείνους που του έστελναν τρόφιμα και φάρμακα μέχρι όσους σχεδίασαν και εκτέλεσαν την επιχείρηση διάσωσης.
«Δεν έχω λόγια. Ένα θαύμα. Είναι πραγματικά θαύμα», είπε, περιγράφοντας τα συναισθήματά του όταν συνειδητοποίησε ότι είχε σωθεί.
«Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Όλους όσοι έκαναν τόσα πολλά γι’ αυτό. Δεν τους γνωρίζω καν όλους, αλλά θέλω να τους δώσω ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Τους είμαι απίστευτα ευγνώμων», πρόσθεσε.
Όσο για το γεγονός ότι η διάσωσή του καταγράφεται ως η πρώτη του είδους της, ο Βλασένκο απαντά με το χιούμορ που φαίνεται ότι τον βοήθησε να αντέξει τις ακραίες συνθήκες.
Comments are closed.