Γκουρού, εξομολόγος, εξορκιστής, ο Νικ Κέιβ συνεχίζει στα 68 του χρόνια να παραμένει ο θεράπων ιατρός των ψυχών μας, αλλά κυρίως της δικής του. Δεν ξέρω αν γράφει μουσική ή τραγούδια για εκείνον (μόνο) ή για το κοινό του, από την εποχή κιόλας των Birthday Party, αλλά έχει κατορθώσει το δικό του να το κάνει δικό μας· όπως συνέβη για μια ακόμη φορά, το βράδυ της περασμένης Τετάρτης 24 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Στον ίδιο χώρο είχε εμφανισθεί και πριν από τέσσερα χρόνια. Και όμως αν πολλά από όσα έκανε ήταν ίδια, εντούτοις ήταν τελείως διαφορετικός. Οι εκφράσεις και οι συσπάσεις του προσώπου του, τα μάτια του έτσι όπως κοίταζαν το κενό ήταν διαφορετικά. Επί δύο ώρες και τριάντα λεπτά πρόσφερε τη μυσταγωγική, συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη παράστασή του στο ελληνικό κοινό, που επί δεκαετίες είναι δίπλα του και τον ακολουθεί πιστά. Σε αυτόν τον κόσμο πόνου και συγκίνησης που περιέγραψε, μέσα από το σύνολο του έργου του, έστρεψε τα πρόσωπά μας στα αστέρια.
Ο Νικ Κέιβ, σκυμμένος πρόσωπο με πρόσωπο με τις πρώτες σειρές ενός κοινού που τον υποδέχθηκε ως ήρωά του, «περπάτησε» πάνω στις πλάτες του, στάθηκε όρθιος στους ώμους του, σήκωσε ένα κορίτσι και το είχε δίπλα του στη σκηνή, κρατώντας σφιχτά το χέρι του, το άγγιξε και τους άγγιξε. Τους μετέδωσε και του μετέδωσαν ενέργεια. Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, αλλά ξέρει πώς να κατευθύνει τους θεατές της συναυλίας. Τους «ανέβαζε» και τους «κατέβαζε» συναισθηματικά, χρησιμοποιώντας τους ουσιαστικά ως έμβολα για να λειτουργήσει – πρωτίστως – ψυχοθεραπευτικά, τόσο για τον ίδιο όσο και για το κοινό του.
Κλασικά αλλά λίγο πειραγμένα
Υπήρξαν πολυάριθμες αναδρομές στο παρελθόν το βράδυ της Τετάρτης, με τραγούδια γνωστά αλλά παιγμένα «λίγο αλλιώς». Το συγκλονιστικό «Tupelo» – στο τραγούδι χρησιμοποιεί βιβλικές εικόνες, για να περιγράψει τη γέννηση του Elvis Presley κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας στο Tupelo του Μισισιπή – μπορεί να μιλάει για τον King Elvis, αλλά μπορεί να αναφέρεται σε κάθε καταστροφή που συντελείται στον πλανήτη. Το «White Elephant», από το 2021, παραμένει στο ίδιο επίπεδο στα πιο σκοτεινά ακραία έργα του. Δεν ήταν μόνος του ο Νικ Κέιβ στη σκηνή. Μαζί με τους Βad Seeds ήταν φυσικά και ο στενότερος συνεργάτης του και μακροβιότερος όλων, ο Γουόρεν Ελις. Οι δυο τους ηθελημένα κι αθέλητα έπαιξαν το «παιχνίδι» τους. Ενώ όλα τα μάτια ήταν στραμμένα στον Νικ, ο Ελις ήταν ο MVP της βραδιάς. Ηταν αυτός που δημιούργησε την εκστατική ατμόσφαιρα παίζοντας κιθάρα, ηλεκτρονικά και βιολί, σχεδόν επισκιάζοντας τον «Σκοτεινό Αρχοντά» του. Σκοτεινός Αρχοντας, που όμως δεν βλέπει τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα ως κάτι «κακό». Με τα γκρίζα μαλλιά του να πετάνε και την άγρια γενειάδα του που ενώνεται με τις κλωστές από τις δοξαριές του βιολιού του, ο Ελις έμοιαζε σαν αγρίμι. Στο «The Weeping Song» με τις μαντρικές εκρήξεις του, το μεταμόρφωσε σε ένα είδος rave-folk.
Αστέρια και σκότος
Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς το «Joy», από τα βασικά κομμάτια του τελευταίου στούντιο άλμπουμ του «Wild God», που βρίσκει τον Κέιβ να μας ενθαρρύνει να σηκώσουμε το βλέμμα μας από έναν ταραγμένο κόσμο και να κοιτάξουμε ψηλά στα αστέρια. Από τις ιδιαίτερες στιγμές το «Red Hand Files», τραγούδι που αφηγείται τη σκοτεινή, ατμοσφαιρική ιστορία για μια μυστηριώδη, μυθική φιγούρα που περιπλανιέται στην άκρη της πόλης, υποσχόμενη να εκπληρώσει επιθυμίες και να θεραπεύσει ψυχές, κρατώντας παράλληλα κρυφό το «κόκκινο δεξί» του χέρι. Στο Release o Nικ Κέιβ δεν είχε κόκκινο χέρι· είχε όμως την αγκαλιά του ανοιχτή, για να μας χωρέσει όλους και κυρίως τον ίδιο. Το «Into my arms», τελευταίο κομμάτι της βραδιάς, έκανε πολλούς από το κοινό να κρατούν με το ζόρι τα δάκρυά τους. Η πιο ανατριχιαστική στιγμή της συναυλίας.
Τα τραγούδια της συναυλίας, έτσι για την ιστορία: «Get Ready for Love», «From Her to Eternity», «Train Long-Suffering», «Wild God», «O Children», «Tupelo», «Carnage» (Nick Cave & Warren Ellis cover), «Joy», «Rings of Saturn», «Bright Horses», «Henry Lee», «The Mercy Seat», «Papa Won’t Leave You, Henry», «Red Right Hand», «Jubilee Street», «Hiding All Away / White Elephant», «Hollywood», «City of Refuge», «The Weeping Song», «Wide Lovely Eyes», «Nobody’s Baby Now», «Into My Arms» (σόλο).