Τριάντα χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα της Δερύνειας και τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, ο Ερχάν Αρικλί , ο οποίος καταζητείται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τη δολοφονία του πρώτου, επανέρχεται με προκλητική ανάρτηση στο ζήτημα της σημαίας, επιχειρώντας να δώσει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα του 1996. Σε μια προσπάθεια να αντιστρέψει το ιστορικό και πολιτικό βάρος των γεγονότων, παρουσιάζει την απόπειρα υποστολής της σημαίας του ψευδοκράτους ως ζήτημα «τιμής, αξιοπρέπειας και υπόληψης».
Η νέα τοποθέτηση του Αρικλί έρχεται τρεις δεκαετίες μετά τον «μαύρο Αύγουστο» του 1996, όταν η Δερύνεια συγκλονίστηκε από τη βία που οδήγησε στη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και, λίγες ημέρες αργότερα, του Σολωμού Σολωμού. Δύο ονόματα που παραμένουν βαθιά χαραγμένα στη συλλογική μνήμη του κυπριακού Ελληνισμού.
Με την ανάρτησή του, ο λεγόμενος υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών της Τουρκοκυπριακής διοίκησης, Αρικλί, όχι μόνο επαναφέρει τη δική του ανάγνωση για τη σημαία, αλλά εξαπολύει επίθεση και σε όσους αμφισβητούν τη συγκεκριμένη αφήγηση, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς και πολιτικές αιχμές.
Η παρέμβασή του έγινε ενώ έχει αναζωπυρωθεί η δημόσια συζήτηση για την ατιμωρησία των δραστών, τριάντα χρόνια μετά τις δύο δολοφονίες.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Ερχάν Αρικλί:
Η απόπειρα υποστολής της σημαίας στη Δερύνεια το 1996, δυστυχώς, παρουσιάζεται διαστρεβλωμένα από ορισμένους. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτούν: «Άξιζε τον κόπο για ένα κομμάτι ύφασμα;»
Δεν καταλαβαίνουν. Και δεν πρόκειται να καταλάβουν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν περάσει υπό τον έλεγχο της «ελληνοκυπριακής πέμπτης φάλαγγας» και κάνουν μαύρη προπαγάνδα, είτε δεν πιστεύουν στην ΤΔΒΚ και δεν εμπιστεύονται την Τουρκία, έχοντας υποστεί πνευματική αλλοίωση.
Δεν θα καταλάβουν, αλλά ας το εξηγήσουμε για ακόμη μία φορά.
Άκου, παλικάρι μου!
Η σημαία αντιπροσωπεύει την κυριαρχία ενός έθνους.
Είναι το σύμβολο της ανεξαρτησίας, αυτή η «κομμάτι ύφασμα» που αποκαλείς.
Είναι η ταυτότητα του κράτους στη διεθνή σκηνή.
Φέρει τη μνήμη των πεσόντων και των προηγούμενων γενεών.
Αντιπροσωπεύει τις κοινές αξίες και την ιστορία ενός έθνους.
Για τον στρατιώτη στον πόλεμο, συμβολίζει συγκεκριμένα την πατρίδα για την οποία αγωνίζεται.
Ιδιαίτερα στην τουρκική ιστορία, η έννοια της σημαίας κατέχει πολύ σημαντική θέση. Στους Τούρκους, το λάβαρο και η σημαία συνδέονται από πολύ παλιά με την παράδοση του κράτους και του στρατού. Η αντίληψη «η σημαία να μην κατέβει, το λάβαρο να μην πέσει» δεν θεωρούνταν μόνο στρατιωτικό ζήτημα, αλλά και ζήτημα τιμής του κράτους και του στρατού.
Όταν ένας εχθρός κατεβάζει με τη βία τη σημαία μιας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς η αφαίρεση ενός κομματιού υφάσματος από έναν ιστό. Ιστορικά, το μήνυμα που συνήθως μεταφέρει είναι:
«Δεν αναγνωρίζω την κυριαρχία σου· στη θέση σου υπάρχει η δική μου κυριαρχία.»
Η υποστολή της σημαίας από ένα κάστρο, ένα στρατηγείο ή ένα κρατικό κτίριο γίνεται σύμβολο ήττας και απώλειας της κυριαρχίας.
Η βίαιη υποστολή της σημαίας από ένα κρατικό ίδρυμα ή από ένα σημείο στα σύνορα έχει ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και ψυχολογική βαρύτητα.
Τελικά, η σημαία για εμάς είναι τιμή, περηφάνια και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και ο ποιητής λέει:
«Αυτοί χωρίς σημαία, αυτοί χωρίς σημαία.
Αν πέσει στο χώμα, η σημαία πονά.
Πώς να γνωρίζουν την αξία της,
οι άδοξοι, οι ξεριζωμένοι, οι χωρίς σημαία…»