Το σκανδαλώδες στην περίπτωση του Λαζάρου Τσαβδαρίδη, βουλευτή Ημαθίας της ΝΔ και μέχρι πρότινος υφυπουργού Ανάπτυξης, δεν ήταν η απάτη (διότι περί αυτού επρόκειτο) προκειμένου να ευνοηθεί η κόρη του με κάποια επιπλέον μόρια στις Πανελλαδικές.
Αυτό είναι οπωσδήποτε μεμπτό και θα ασχοληθούμε παρακάτω, όμως το σκανδαλώδες είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν υφυπουργός Ανάπτυξης επί δεκαεννέα μήνες, δηλαδή περισσότερο από ενάμιση χρόνο, και παρ’ όλα αυτά τον μάθαμε λόγω της υπόθεσης με την κόρη του. Τόσο αθόρυβος, καταντά ύποπτο. Υποθέτω, ως εκ τούτου, ότι με την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση δεν έχασε η Βενετιά βελόνι, κατά το λεγόμενο. Φαντάζομαι ότι μάλλον η Ημαθία θα είναι εκείνη που έχασε το βελόνι, πάντως όχι η Βενετιά.
Το γελοίο της υπόθεσης, κατά τη γνώμη μου, εντοπίζεται περισσότερο στις άχαρες έως και σουρεαλιστικές απόπειρες, εκ μέρους συναδέλφων του κ. Τσαβδαρίδη, για να τον δικαιολογήσουν. Ηταν μια «οικογενειακή αδυναμία», ειπώθηκε. Οπως επίσης ειπώθηκε ότι «είναι κάτι νόμιμο, που δεν γίνεται και δεν πρέπει». Απορείς για ποιον λόγο σοβαροί άνθρωποι αυτοεξευτελίζονται με τέτοια προθυμία, προκειμένου να διαψεύσουν το προφανές. Γιατί είναι αυτονόητο ότι η «αδυναμία» του κ. Τσαβδαρίδη ήταν απάτη, εφόσον η κόρη του ήταν εικονική αθλήτρια, προκειμένου να έχει την ασφάλεια του μπόνους του 10% για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Αν δεν χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσει, επειδή κατάφερε να εισαχθεί με τη βαθμολογία των γραπτών της, δεν έχει σημασία. Στέρησε το 10% από κάποια άλλη αθλήτρια, όχι εικονική, που ίσως το άξιζε περισσότερο. Είναι σαν να λες ότι, ναι, του έκλεψα τα λεφτά, αλλά δεν τα ξόδεψα, τα φύλαξα στο συρτάρι μου. Είναι ντροπή και να το σκέφτεσαι, πόσω μάλλον να το λες.
Είναι πολιτικό λάθος να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Οταν δηλαδή όλοι βλέπουν το ίδιο, εσύ να προσπαθείς να τους πείσεις ότι βλέπουν κάτι άλλο. Η διαφθορά είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, παράγοντας κάθε παιγνίου, της δημοκρατίας περιλαμβανομένης. Δεν ζητάει κανείς κυβερνήσεις άμεμπτων και άσπιλων, με αγίους επικεφαλής των υπουργείων και οσίους στα υφυπουργεία, γιατί στη ζωή δεν βρίσκονται αυτά. Μεγαλύτερη σημασία πάντα έχει πώς αντιμετωπίζονται τέτοια περιστατικά, όχι αν συμβαίνουν.
Τέλος, ευκαιρίας δοθείσης, καλό θα είναι μαζί με τη λογική της μοριοδότησης να αναθεωρηθεί και ο κατάλογος των αθλημάτων για τα οποία μοριοδοτούνται όσοι αθλητές διακρίνονται. Οχι μόνο, δηλαδή, να γίνει δικαιότερο και λογικότερο το σύστημα, τόσο για τους αθλητές όσο και για τους υπόλοιπους υποψηφίους, αλλά να διαγραφούν και ορισμένα υποτιθέμενα αθλήματα, ασιατικής προέλευσης με γελοία ονόματα. Στο κάτω κάτω, όλα αυτά είναι κατάλοιπα σαχλών πολεμικών τεχνών για ντελικάτους πολεμιστές, τις οποίες κατέστησε εντελώς περιττές η εφεύρεση του πυροβόλου όπλου.
Προσοχή, όμως! Δεν μπορώ να αδικήσω τους μεγάλους πολιτισμούς της Ασίας, ιδίως δε της Κίνας. Μάλιστα, το πρώτο πυροβόλο όπλο της Ιστορίας εντοπίζεται σε ένα σημείο στα βόρεια σύνορα της Κίνας και χρονολογείται από το έτος 1000 μ.Χ., παρακαλώ. Το συγκεκριμένο αρχαιολογικό εύρημα είναι ένας μπρούτζινος σωλήνας, με όλα εκείνα όμως τα χαρακτηριστικά και τα χημικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ήταν ένα πρώιμο, στοιχειώδες πυροβόλο. Επομένως, το πυροβόλο είναι κινέζικη εφεύρεση. Απλώς, οι Ευρωπαίοι έδειξαν στον κόσμο πώς να το χρησιμοποιεί πιο αποτελεσματικά. Και αυτό είναι, ξέρετε, που κάνει όλη τη διαφορά…
ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ
Συνέβη την περασμένη Τετάρτη και προσφέρει όχι μόνο απόλαυση της δικαιοσύνης, αλλά και την ελπίδα ότι ορισμένα πράγματα αντιστέκονται ενεργά στη χυδαιότητα. Συγκεκριμένα, βλέπουμε τον υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, με την κουστωδία του, να αποχωρούν από το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, αφού έχουν καταθέσει στεφάνι. Αποχωρώντας αστειεύονται μεταξύ τους και γελούν ηχηρά. Τότε ο σκοπός πατάει μια στεντόρεια φωνή και τους επαναφέρει στην κοσμιότητα: «Οι επισκέπτες να διατηρούν ατμόσφαιρα σιωπής και σεβασμού καθ’ όλη τη ώρα». Από τον τελετουργικό τρόπο της εκφοράς της εντολής, είναι φανερό ότι ο σκοπός ενήργησε βάσει συγκεκριμένων κανόνων που ισχύουν για την προστασία του μνημείου. Ηταν και κάτι περισσότερο όμως. Ηταν ο δεσμός του στρατιώτη με τους νεκρούς συναδέλφους του, που εκείνη τη στιγμή υπερτερούσε της οποιασδήποτε πολιτικής ηγεσίας. Τις συγκρίσεις με τα δικά μας ήθη, σχετικά με το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, τις αφήνω σε σας.