Η λαϊκή ετυμηγορία της κάλπης της 27ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ αποτελεί για την Ελλάδα «αυστηρά εσωτερική υπόθεση», στην οποία δεν χωρά, όπως είναι αυτονόητο, επίσημος σχολιασμός.
Το ενδιαφέρον της Αθήνας, ωστόσο, για το μελλοντικό πολιτικό τοπίο στο Τελ Αβίβ είναι δεδομένα μεγάλο και ανάλογο του βάθους της στρατηγικής σχέσης που συνδέει τις δύο πλευρές σε μια σειρά από νευραλγικούς τομείς, όπως είναι η άμυνα, η ενέργεια και η ασφάλεια.
Σε πρώτο χρόνο, το γεγονός ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου παραμένει στη θέση του ως προσωρινός υπηρεσιακός πρωθυπουργός – καθώς παρά το ότι προηγείται σε έδρες, δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για τον σχηματισμό κυβέρνησης – για την ελληνική πλευρά λειτουργεί καθησυχαστικά.
Ο ορίζοντας των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι προσώρας νεφελώδης, εν αναμονή τόσο του νομοσχεδίου για τη Γαλάζια Πατρίδα όσο και της επανεκκίνησης των ερευνών για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, οπότε σίγουρα κρίνεται ως μη αρνητική εξέλιξη το γεγονός ότι «στην άλλη άκρη της γραμμής» δεν υπάρχει αλλαγή προσώπου επί του παρόντος, με δεδομένο τον βαρύνοντα ρόλο που διαδραματίζει το Ισραήλ σε όρους ασφάλειας για τη χώρα μας.
Προοπτικά, εντούτοις, από την ελληνική πλευρά έχει ξεκαθαριστεί πολλάκις πως σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, δεν παίζουν ρόλο τα «πρόσωπα», καθώς η διμερής, στρατηγική σχέση είναι δομημένη με το ίδιο το κράτος και όχι με τον εκάστοτε κυβερνώντα.
Χαρακτηριστική ήταν η πρόσφατη αναφορά στο θέμα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος, απαντώντας για την κριτική που ασκείται στη χώρα μας για το ότι συμπλέει στρατηγικά με το Ισραήλ τη στιγμή που ο πρωθυπουργός του δέχεται σφοδρή κριτική για τη Γάζα, σημείωσε πως «η στρατηγική σχέση της Ελλάδος είναι με το Κράτος του Ισραήλ, όχι κατ’ ανάγκη με τη σημερινή κυβέρνηση».
Επισημαίνοντας, δε, πως η σχέση Ελλάδας – Ισραήλ «δεν έχει αποβεί σε βάρος των πολύ ισχυρών δεσμών που έχει η πατρίδα μας με τον αραβικό κόσμο, με την Παλαιστινιακή Αρχή», ο ίδιος, επιπλέον, υπογράμμισε πως δεν μας έχει εμποδίσει και «να εκφραστούμε ανοιχτά και να επικρίνουμε την κυβέρνηση του Ισραήλ όταν αυτή ξεπερνάει τα όρια».
Το πώς θα εξελιχθεί, βεβαίως, η πολιτική κατάσταση στο Ισραήλ και το πόσο ισχυρή ηγεσία θα έχει όταν ολοκληρωθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, για την Ελλάδα είναι ζήτημα κομβικής σημασίας.
Με φόντο την ευρύτερη γεωπολιτική αστάθεια και τις πολλαπλές κάλπες που ήδη επιφέρουν στο πολιτικό τερέν, διεθνώς, αλλαγές με άγνωστη προσώρας δυναμική, για την Αθήνα είναι δεδομένο πως όποιος και αν βρίσκεται στο τιμόνι της ισραηλινής κυβέρνησης, το ζητούμενο θα είναι να πρόκειται για ηγεσία στιβαρή που θα είναι σε θέση να κοντρολάρει τόσο τα διμερή όσο και τα περιφερειακά με κυριότερο τον απρόβλεπτο παράγοντα της Άγκυρας.
Σε μια περίοδο που τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν αγριέψει, και την ώρα που αφενός επανασχεδιάζεται ο ενεργειακός χάρτης της περιοχής και αφετέρου χαράσσονται νέες συμφωνίες θαλασσίων ζωνών, για την Ελλάδα είναι σημαντικό, στον δρόμο και προς τη δική της κάλπη προσεχώς, να υπάρχει ισχυρός ηγέτης στο συμμαχικό Ισραήλ που θα εγγυάται τη διατήρηση των ισορροπιών.
Πέραν της διμερούς σχέσης, το Ισραήλ για την Αθήνα είναι σημαντικός εταίρος και στο πλαίσιο της τριμερούς συνεργασίας στην περιοχή με την Κύπρο (για λόγους εξισορροπιστικούς και ως προς την Τουρκία) ενώ αποτελεί και το ένα από τα τέσσερα μέρη του κρίσιμου για τη χώρα μας συνεργατικού σχήματος «3+1» που εγκολπώνει και τις ΗΠΑ με τρόπο καταλυτικό, ιδίως σε ό,τι αφορά την προώθηση ενεργειακών και άλλων πρότζεκτ και τον ρόλο που κατέχει (πια) η χώρα μας στην ευρύτερη περιοχή ως πυλώνας σταθερότητας και κόμβος ενεργειακής ασφάλειας.