Τζέιμς Μποντ: Σον Κόνερι VS Ρόμπερτ Πάτινσον

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Ρόμπερτ Πάτινσον θα είναι ο νέος Τζέιμς Μποντ, η είδηση έπαιξε σε όλον τον κόσμο, όχι ως καλλιτεχνική, αλλά ανάμεσα σε πολιτικά και κοινωνικά ρεπορτάζ.

Θα γινόταν όμως αυτό αν δεν υπήρχε ο Σον Κόνερι; Ο ηθοποιός που δεν μετέφερε ακριβώς στην οθόνη τον ήρωα του Ιαν Φλέμινγκ, αλλά δημιούργησε, χρησιμοποιώντας μάλλον και το ένστικτο εκτός από το ταλέντο του, τον πιο δημοφιλή, διαδραστικό και διαχρονικό κινηματογραφικό ήρωα όλων των εποχών.

Εξήντα τέσσερα χρόνια και έξι πρωταγωνιστές από τότε που προβλήθηκε η πρώτη «τζεϊμσμποντική» ταινία, το «Dr. No», ο Μποντ παραμένει στην ίδια ηλικία, αειθαλής, δυναμικός και εγγύηση blockbuster. Οπως όταν τον πρωτοείδε το κοινό «διά σώματος» Σον Κόνερι και τον αποθέωσε.

Φτάνει να θυμηθούμε ότι στη δεκαετία του 1960, πολύ πριν από την παγκοσμιοποίηση και την ιλιγγιώδη ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας, οι μαθητές στη βαλκανική, συντηρητική Ελλάδα, τραγουδούσαν «Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά, να δούνε πράκτορα 007 / Τα φώτα σβήνουνε και βγαίνει ο Τζέιμς Μποντ με το κορίτσι του χωρίς κομπινεζόν».

Αν ζούσε λοιπόν σήμερα ο Κόνερι, άλλωστε πριν από έξι χρόνια μάς αποχαιρέτησε, τι θα σκεφτόταν ως προς τον ντόρο που γίνεται, άλλη μια φορά, για τον ήρωα «του»;

Προφανώς θα αναπολούσε την εποχή που οι παραγωγοί Αλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σάλτζμαν και ο σκηνοθέτης Τέρενς Γιανγκ έβαζαν στο πρόσωπό του ένα μεγάλο στοίχημα που, τελικά, κέρδισαν πανηγυρικά.

Μέχρι τότε, ο γεννημένος το 1930 στο Εδιμβούργο Σον, πρώην ποδοσφαιριστής και μποντιμπιλντεράς, ήταν ένας ηθοποιός δεύτερης διαλογής, με καλύτερη κινηματογραφική στιγμή του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Κάποιος, κάπου, κάποτε» δίπλα στη Λάνα Τάρνερ. Αρχικά, ούτε οι παραγωγοί ούτε ο Φλέμινγκ πριμοδοτούσαν αυτήν την επιλογή απέναντι σε υποψήφιους όπως οι Κάρι Γκραντ, Ρεξ Χάρισον, Ντέιβιντ Νίβεν.

Ο λογοτεχνικός ήρωας είχε βρετανική φινέτσα, εκλεπτυσμένη εικόνα, αριστοκρατική κομψότητα ενώ ο Σον Κόνερι είχε θηριώδη κορμοστασιά, φαινόταν τραχύς και σκληρός. Ο Γιανγκ ήταν αυτός που τον πίστεψε διακρίνοντας το πώς θα μπορούσε να συνδυάσει τη σκληρότητα με την κομψότητα.

Επίσης η σύζυγος του Μπρόκολι και η σύντροφος του Φλέμινγκ επέμεναν να ποντάρουν στη σεξουαλική του γοητεία που θα κέρδιζε και το γυναικείο κοινό.

Ο ίδιος πήρε αμέσως τις αποστάσεις του από τον χαρακτήρα των βιβλίων. (Αλλωστε είχε παραδεχθεί ότι δεν διάβασε περισσότερα από δύο τρία στην ζωή του).

Δεν του πολυάρεσε, τον έβρισκε κάπως «άυλο» και απόμακρο. Χωρίς παρελθόν και, κυρίως, χωρίς χιούμορ. Και ήταν αυτό ακριβώς το χιούμορ και η ειρωνική διάθεση που άλλαξαν τις προδιαγραφές του ήρωα.

Ο κινηματογραφικός Μποντ ήταν η επιτομή αυτού που, σήμερα, λέμε cool. Μπορούσε να σκοτώσει με ψυχραιμία, να φλερτάρει με αυτοπεποίθηση και να κυκλοφορεί στους πιο πολυτελείς χώρους σαν να του ανήκαν. Το θρυλικό «My name is Bond. James Bond» δεν είναι απλώς μία ατάκα αλλά η συμπύκνωση ενός ρόλου.

Ο πρώτος Τζέιμς Μποντ της μεγάλης οθόνης ήρθε κι έδεσε απόλυτα με τα ζητούμενα εκείνης της εποχής. Στο περιβάλλον που είχε δημιουργήσει ο Ψυχρός Πόλεμος οι πράκτορες και η κατασκοπεία δεν ήταν σενάρια, αλλά καθημερινή ειδησεογραφία.

Στον δυτικό κόσμο είχε ενσκήψει μία «κατασκοπευτική μανία» και ο κινηματογράφος έκανε τον υπαρκτό κίνδυνο θέαμα και διασκέδαση. Και τον Ψυχρό Πόλεμο να μοιάζει ως μια διαχειρίσιμη σύγκρουση ανάμεσα στο Καλό και το Κακό. Ενώ παράλληλα, οι τολμηρές εικόνες των γυναικών δίπλα του έκλειναν το μάτι στη σεξουαλική απελευθέρωση.

Με τα δεδομένα εκείνης της εποχής βέβαια, αφού σήμερα τα πρότυπα έχουν αλλάξει, το προφανές matchness παραπέμπει στην πατριαρχία και ο Σον Κόνερι θα απέφευγε προβληματικές δηλώσεις όπως αυτή που έκανε σε συνέντευξή του, το 1965, στο «Playboy» όταν, αναφερόμενος στη βία κατά των γυναικών είπε ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, ένα χαστούκι είναι δικαιολογημένο.

Για τον Πάτινσον

Τι θα έλεγε, όμως, σήμερα ο Σον Κόνερι για τον Ρόμπερτ Πάτινσον; Το πιθανότερο είναι ότι θα αναγνώριζε την ανάγκη της εποχής για υποφώσκουσα και όχι απροκάλυπτη σεξουαλικότητα. Αλλωστε είχε, κατά καιρούς, σχολιάσει διαδόχους του. Για τον Ρότζερ Μουρ είχε πει ότι ερμήνευσε τον ρόλο περισσότερο ως παρωδία ξεπερνώντας τα ενδεδειγμένα όρια του χιούμορ. Για τον Τίμοθι Ντάλτον δεν υπάρχουν σχόλια, αν και μάλλον δεν θα του άρεσε, αφού, στις δύο ταινίες που έπαιξε, έμεινε πιο πιστός στον ήρωα του βιβλίου. Τον Πιρς Μπρόσναν τον θεωρούσε μια πολύ καλή επιλογή. Ενώ με τον Ντάνιελ Κρεγκ δήλωνε και ξαναδήλωνε ενθουσιασμένος.

Βέβαια, αν ο Σον Κόνερι έβλεπε σήμερα τον θόρυβο που γίνεται για τον καινούργιο Τζέιμς Μποντ δεν θα μπορούσε να μη σκεφτεί ότι ο ίδιος, παρά την τεράστια επιτυχία του, κατάφερε να μην τον καθορίσει, ως ηθοποιό, ο συγκεκριμένος ρόλος. Η συνεργασία του με τον Χίτσκοκ στο «Μάρνι» (1964), με τον Λουμέτ στον «Λόφο» (1971), με τον Χιούστον στον «Άνθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» (1975), με τον Ανό στο «Όνομα του ρόδου» (1986), το Όσκαρ  Β΄ ανδρικού ρόλου για τους «Αδιάφθορους» του Ντε Πάλμα (1988) είναι κάποιες μόνο αποδείξεις ότι ο ρόλος του Μποντ δύσκολα μπορεί να υπερβεί τον ηθοποιό Σον Κόνερι, αλλά ο ηθοποιός εύκολα υπερέβη τον ρόλο. Θα έστρωνε, λοιπόν, το κιλτ που φορούσε συχνά για να τιμήσει τη σκωτσέζικη καταγωγή του και θα έπινε ένα ουίσκι προς τιμήν της καριέρας του.

Ρόμπερτ Πάτινσον: Ένας βρικόλακας στην ΜΙ6

Υπάρχει κάτι το βαθιά ειρωνικό και ολίγον τι μακάβριο στην επιλογή του Ρόμπερτ Πάτινσον για τον ρόλο του διασημότερου κινηματογραφικού πράκτορα στην ιστορία του θεάματος.

Στα 40 του, τα οποία έκλεισε στις 13 του περασμένου Μαΐου, ο Πάτινσον αναλαμβάνει τον ρόλο του 007, διαδεχόμενος τον Ντάνιελ Κρεγκ ο οποίος ενσάρκωσε τον κατάσκοπο της ΜΙ6 σε πέντε ταινίες.

Η πρώτη εμφάνιση του Κρεγκ έγινε στο «Casino Royale» το 2006 και η τελευταία το 2021 στην ταινία «No Time to Die». Αυτή η ταινία όμως ολοκληρώνεται με τον Μποντ να θυσιάζει τον εαυτό του για να σώσει τον κόσμο από μια μυστική παγκόσμια τρομοκρατική οργάνωση.

Δεν είναι λοιπόν κάπως ειρωνικό που ενώ όλα δείχνουν ότι ο Μποντ στην 25η μέχρι σήμερα ταινία της σειράς πεθαίνει, ο ηθοποιός που επελέγη για να τον ενσαρκώσει στην 26η είναι ένας που έγινε διάσημος έχοντας παίξει το… βαμπίρ;

Γιατί ο Εντουαρντ Κάλεν, ο βρικόλακας ήρωας των ταινιών του franchise «Λυκόφως» (Twilight) ήταν εκείνος που δύο χρόνια μετά το «Casino Royale», το 2008, μετέτρεψε τον Πάτινσον σε παγκόσμιο φαινόμενο και είδωλο.

Από τότε και για αρκετά χρόνια, ο γεννημένος στο Μπαρνς του Λονδίνου ηθοποιός, δεν σταμάτησε να δίνει ποικιλοτρόπως τροφή στα ΜΜΕ.

Αναδείχθηκε ως πιο hot ηθοποιός του κόσμου το 2008 από το «Rolling Stone», βρέθηκε στη λίστα των Breakout Stars των «Τάιμς του Λος Αντζελες» αλλά και σε εκείνη των πιο σέξι σταρ του περιοδικού «People».

Για ένα διάστημα μάλιστα, το σκάνδαλο της σχέσης αλλά και του χωρισμού του από την Κίρστεν Στιούαρτ (συμπρωταγωνίστριά του στις ταινίες «Λυκόφως») απασχολούσε τον Τύπο περισσότερο από ότι η δουλειά του.

«Είχα κάνει αρκετές ταινίες πριν από το “Twilight” αλλά χωρίς αυτή την επιτυχία δεν είμαι καν βέβαιος για το αν θα εξακολουθούσα να ασκώ αυτό το επάγγελμα» θα έλεγε αργότερα. Στην προ «Twilight» εποχή ο Πάτινσον δεν πληρωνόταν καθόλου καλά – κάτι σαν 500 λίρες το τετράμηνο σύμφωνα με δήλωσή του.

Όταν μάλιστα έκανε την ταινία «Little ashes» (όπου υποδύεται τον Σαλβαδόρ Νταλί) ήταν ταπί με ταπί. «Δεν είχα δεκάρα τσακιστή στη τσέπη, ήμουν πραγματικά αποφασισμένος να αλλάξω δουλειά. Και τότε μου “έκατσε” το “Λυκόφως”».

Με την πάροδο των χρόνων βέβαια, ο Πάτινσον, έκανε ότι μπορούσε για να ξεφύγει από την σκιά του Εντουαρντ Κάλεν που επί σειρά ετών τον καταδίωκε. Από κάποια και στιγμή και μετά οι ρόλοι του διέφεραν τόσο πολύ από ταινία σε ταινία, που ο Κάλεν έμοιαζε πλέον με γλυκιά ανάμνηση.

Ο Πάτινσον έπαιξε στο «Cosmopolis» (2012) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, στο υποτιμημένο αλλά θαυμάσιο «Good time» (2017) των αδελφών Μπεν και Τζος Σάφντι, στο ακατάληπτο αλλά επιβλητικό «Tenet» (2020) του Κρίστοφερ Νόλαν όπως και στο αλλόκοτα ενδιαφέρον περσινό sci-fi του Μπονγκ Τζουν Χο «Mickey 17». Υποδύθηκε τον Ντ. Χ. Λόρενς υπό τις οδηγίες του γερμανού auteur Βέρνερ Χέρτζογκ στη «Βασίλισσα της ερήμου» με τη Νικόλ Κίντμαν και ήταν ο πρωταγωνιστής στον ρόλο ενός πατέρα που προσπαθεί να προστατεύσει το παιδί του ενώ βρίσκονται απομονωμένοι στο διάστημα στην ταινία «High Life» (2018) της Γαλλίδας Κλερ Ντενί. Εδειξε, με άλλα λόγια, ότι δεν είναι ένας ηθοποιός που επαναπαύεται σε αυτά που έχει κερδίσει αλλά «ψάχνεται» αναζητώντας νέες προκλήσεις.

Ειδικά η φετινή χρονιά αποδείχθηκε πολύ γουρλίδικη για αυτόν. Ο Πάτινσον εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες που όλες συζητήθηκαν για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία. Πρώτον τον είδαμε στο «The drama», μια ρομαντική κωμωδία με ένα πολύ επικίνδυνο twist, στην οποία έπαιξε με τη Ζεντάγια. Δεύτερον ήταν ο Αντίνοος στην «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν όπου πολλοί τον βρήκαν έξοχο σε αρνητικό ρόλο. Και τρίτον, πολύ πρόσφατα τον είδαμε να πρωταγωνιστεί στο «Primetime» του Λανς Οπενχαϊμ, υποδυόμενος τον Κρις Χάνσεν, μια σκοτεινή τηλεπερσόνα της αμερικανικής τηλεόρασης, εμπνευστή ενός reality show όπου προσπαθεί να παγιδεύσει μελλοντικούς παιδόφιλους.

Δεν μπορείς ωστόσο να μην αναρωτηθείς αν η σύνδεση του ονόματος Ρόμπερτ Πάτινσον με αρκετά κινηματογραφικά franchise μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά σε ό,τι αφορά την παρουσία του ως Τζέιμς Μποντ, που επίσης είναι franchise. Πριν από το «Λυκόφως» είχε συμμετάσχει στο franchise Χάρι Πότερ – στην ταινία «Ο Χάρι Πότερ και το κύπελλο της φωτιάς» (2005) – και μετά το «Λυκόφως», το 2022, μπήκε στο κλαμπ των ηθοποιών που έχουν φορέσει την στολή του Μπάτμαν. Μια επαγγελματική κίνηση ζηλευτή, η οποία μάλιστα θα έχει και συνέχεια, το «The Batman: Part Two» που αναμένεται να παιχθεί στις αίθουσες σε δύο χρόνια. Τέλος, συμμετέχει και στο franchise «Dune». Παίζει στην τρίτη ταινία της κινηματογραφικής σειράς με σκηνοθέτη μάλιστα τον Ντενί Βιλνέβ, που ανέλαβε την επόμενη ταινία Μποντ.

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον δεν είναι με άλλα λόγια ένα πρόσωπο «άφθαρτο», όπως ήταν π.χ. ο Σον Κόνερι ή ο Ντάνιελ Κρεγκ όταν κέρδισαν τον ρόλο του Μποντ. Αλλά επειδή είναι ένας ηθοποιός που φαίνεται ότι έχει να δώσει ακόμα πολλά, η παρουσία του στον ρόλο του Μποντ, αν μη τι άλλο, κινεί την περιέργεια.