Λίγα χιλιόμετρα πριν από την στροφή για το Πόρτο Γερμενό, στην ταβέρνα «Κρύο Πηγάδι», έχουν συγκεντρωθεί ορισμένοι κάτοικοι της περιοχής. Σιωπηλοί, παρακολουθούν τις φλόγες και τον καπνό να τυλίγουν τις πλαγιές του Κιθαιρώνα. Κάποιοι, δεν μπορούν ακόμη να πιστέψουν όσα εκτυλίσσονται. Άλλοι, κοιτούν προς την κατεύθυνση του οικισμού τους, γνωρίζοντας πως εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε δάσος, σπίτια, αυλές, γεμάτες ζωή, σήμερα απέμεινε ένα «νεκρό» τοπίο.
Τα «ΝΕΑ» βρέθηκαν σήμερα στο Πόρτο Γερμενό, και η εικόνα, όπως μπορείτε να δείτε, είναι αποκαρδιωτική. Η φωτιά θέρισε τα πάντα στο πέρασμά της. Καμένες εκτάσεις, σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες και περιουσίες μιας ζωής που χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Το άλλοτε καταπράσινο τοπίο έχει αντικατασταθεί από στάχτες, καμένα δέντρα, αυτοκίνητα, ζώα και αποκαΐδια. Σύμφωνα με τις πρώτες αποτιμήσεις, χιλιάδες στρέμματα γης έχουν καταστραφεί, ενώ δεκάδες έως και εκατοντάδες κατοικίες υπέστησαν σοβαρές ζημιές ή καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Μερικοί κάτοικοι βρήκαν το κουράγιο να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στέκονται μπροστά στα απομεινάρια των περιουσιών τους και προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τη νέα πραγματικότητα. Ανάμεσα σε καμένα δοκάρια, λιωμένα αντικείμενα και σωρούς από στάχτη, αναρωτιούνται πώς θα καταφέρουν να ξαναχτίσουν όσα δημιούργησαν με κόπους μιας ολόκληρης ζωής. Η απόγνωση είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, καθώς βλέπουν τις αναμνήσεις τους να έχουν χαθεί μέσα στις φλόγες.
«Με παρηγορούν οι φωτογραφίες από τα λίγα δέντρα…»
«Πονάω για το σπίτι μας που κάηκε ολοσχερώς, και εξίσου το φυσικό κάλλος της περιοχής που λατρεύω από παιδί, το οποίο χάθηκε πια. Σε μία περιοχή που θαύμαζα το πράσινο, που κάλυπτε χιλιάδες στρέμματα, έφτασα στο σημείο να με παρηγορούν οι φωτογραφίες με τα λίγα δέντρα που βλέπω αραιά και που…» αναφέρει στα «ΝΕΑ» η κ. Ζέτα Τζαβάρα.
Παρά τον απερίγραπτο πόνο της, για την διπλή απώλεια που βιώνει μαζί με τους υπόλοιπους πυρόπληκτους, αυτή του σπιτιού της και του φυσικού πλούτου, όπως λέει, επιθυμεί να ενημερωθεί αμέσως πότε θα αποζημιωθεί.
«Από όσο γνωρίζω, δεν έγινε ποτέ αναδάσωση στην Αττική με πρωτοβουλία της Περιφέρειας. Έως τώρα, τα δάση αναγεννιούνται μόνα τους».
Για πολλούς, η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι μόνο οι υλικές ζημιές. Είναι η καταστροφή ενός μοναδικού φυσικού τοπίου, ενός τόπου που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την Αττική και καταφύγιο για χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Ο Κιθαιρώνας, ένας από τους σημαντικότερους πνεύμονες πρασίνου της περιοχής, υπέστη βαρύ πλήγμα, αφήνοντας πίσω του μια πληγή που θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να επουλωθεί.
«Δεν έχω λόγια»
Η κα Χαρά Κουνάδη, έχασε και εκείνη το σπίτι της κατά την διάρκεια της πυρκαγιάς. Ένα σπίτι, που όπως λέει χτίστηκε με αίμα και ιδρώτα από τον παππού της, πέρασε στον εγγονό του, και μετά σε εκείνη.
«Κάθε χρόνο σπάζαμε για να το προσέξουμε και φτιάχναμε έστω και την βρύση που έσταζε. Κάηκε το σπίτι μας. Δεν έχω λόγια. Να πληρώσουν για όλα οι υπεύθυνοι. Μέχρι και τώρα η φωτιά συνεχίζεται. Στα κομμάτια να πάνε όλοι».
Σήμερα, στο Πόρτο Γερμενό κυριαρχεί η σιωπή. Μια σιωπή που διακόπτεται μόνο από τις φωνές των κατοίκων που προσπαθούν να στηρίξουν ο ένας τον άλλον και να βρουν τη δύναμη να κάνουν την αρχή από την αρχή. Γιατί, όταν οι φλόγες σβήνουν, ξεκινά η δυσκολότερη μάχη, αυτή της επόμενης ημέρας.