Τέμπη: Καθηλώνουν οι μαρτυρίες επιζώντων της τραγωδίας – «Ούτε στους εφιάλτες δεν βλέπεις τέτοια πράγματα»

Με τις συγκλονιστικές μαρτυρίες δύο επιζώντων της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη συνεχίστηκε την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026 η δίκη στη Λάρισα. Ο Ιωάννης Νικολαΐδης και ο Γεώργιος Λαζαρίδης, οι οποίοι επέβαιναν μαζί στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, περιέγραψαν τις εφιαλτικές στιγμές της σύγκρουσης, τον αγώνα τους να βγουν ζωντανοί από τα συντρίμμια, τις φωτιές και τον καπνό, αλλά και τις εικόνες φρίκης που αντίκρισαν λίγα λεπτά μετά τη σύγκρουση.

Οι δύο μάρτυρες μίλησαν για το απόλυτο σκοτάδι, τις κραυγές των εγκλωβισμένων, τους βαριά τραυματισμένους επιβάτες και τις απεγνωσμένες προσπάθειες διαφυγής. Παράλληλα, αναφέρθηκαν στις έντονες οσμές και στα άγνωστα υγρά με τα οποία ήρθαν σε επαφή, ενώ περιέγραψαν και τις σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την τραγωδία.

«Πίστευα πως δεν θα ζήσει κανένας»

Ο Ιωάννης Νικολαΐδης, ο οποίος καθόταν στη θέση 46 του τρίτου βαγονιού (Β3), περιέγραψε αρχικά την πορεία του τρένου μέχρι τη στιγμή της σύγκρουσης, αναφέροντας ότι είχε προηγηθεί καθυστέρηση στην αναχώρηση από την Αθήνα, ενώ στο Παλαιοφάρσαλο πραγματοποιήθηκε στάση περίπου μισής ώρας.

Όπως κατέθεσε, μετά τη μεγάλη επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών στον σταθμό της Λάρισας, η αμαξοστοιχία συνέχισε την πορεία της και περίπου δέκα λεπτά αργότερα σημειώθηκε η μοιραία σύγκρουση.

«Είχα το κινητό στα χέρια μου. Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα. Κάλυψα το κεφάλι μου. Υπήρχαν τραντάγματα. Ήταν πολύ δυνατό το χτύπημα. Κράτησε δέκα δευτερόλεπτα», ανέφερε, περιγράφοντας ότι το βαγόνι πήρε κλίση και οι αποσκευές έπεσαν πάνω στους επιβάτες.

«Το συναίσθημα ότι δεν θα ζήσω, ότι έχω δέκα δευτερόλεπτα να σκεφτώ τους δικούς μου ανθρώπους», είπε, αποτυπώνοντας τον τρόμο που ένιωσε εκείνες τις στιγμές.

Αμέσως μετά τη σύγκρουση, πυκνός καπνός άρχισε να εισχωρεί στο βαγόνι. «Ήταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό καπνό. Ήταν σαν αυτά που βλέπαμε σε ταινίες. Φοβήθηκα πως δεν θα ζήσω», κατέθεσε.

Αφού διαπίστωσε ότι ο φίλος του, Γεώργιος Λαζαρίδης, ήταν ζωντανός, άναψε τον φακό του κινητού του και κινήθηκε προς το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Εκεί αντίκρισε διαλυμένα τμήματα της αμαξοστοιχίας, φωτιά και βαριά τραυματισμένους ανθρώπους.

«Είδα τα χαλάσματα, τα παράτησα όλα. Είδα φωτιά, πήδηξα μέσα. Πήδηξα στα χαλάσματα. Πίστευα πως δεν θα ζήσει κανένας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Κατά την προσπάθειά του να διαφύγει υπέστη ράγισμα στο γόνατο και τραυματισμό στο χέρι, ενώ άγνωστα υγρά έπεσαν πάνω του, προκαλώντας του χημικά εγκαύματα. Όπως είπε, δεν μπορούσε να προσδιορίσει την προέλευσή τους, αναφέροντας ως ενδεχόμενα υγρά από συστήματα ψύξης, μπαταρίες ή κάποια άλλη πηγή.

«Μύριζε πολύ καύσιμο ακόμη και στα ρούχα μου»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο μάρτυρας στις οσμές που αντιλήφθηκε μετά τη σύγκρουση, περιγράφοντας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα στον τόπο της τραγωδίας.

«Η μυρωδιά ήταν καμένα σίδερα και πλαστικά. Μύριζε πολύ καύσιμο ακόμη και στα ρούχα μου», κατέθεσε.

Ο Νικολαΐδης κατάφερε τελικά να βγει από τα συντρίμμια, σκαρφαλώνοντας στην περιοχή της ένωσης των βαγονιών και πηδώντας στο χωράφι. Εκεί, όπως περιέγραψε, αντίκρισε εικόνες που έμοιαζαν με εμπόλεμη ζώνη.

«Είχαν μέλη κομμένα. Είχαν αιμορραγίες. Κάποιοι ζητούσαν βοήθεια. Ήταν μια κατάσταση που βλέπεις σε πόλεμο», είπε.

Εφιαλτικές ήταν και οι στιγμές που ακολούθησαν για τον ίδιο, καθώς αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα στην όρασή του. Τα μάτια του έκαιγαν έντονα και φοβόταν ότι είχε υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη.

Μέσα στον πανικό, ζήτησε από τον φίλο του να ουρήσει στα χέρια του, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα ούρα για να ανακουφίσει τα μάτια του, ενώ στο νοσοκομείο υποβλήθηκε σε εκτεταμένες πλύσεις με φυσιολογικό ορό.

Όπως κατέθεσε, η οφθαλμίατρος τον ενημέρωσε ότι θα χρειάζονταν δύο ημέρες για να διαπιστωθεί η έκταση της βλάβης. «Με σκότωσε ψυχολογικά», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Για δύο ημέρες δεν μπορούσε να δει, ενώ χρειάστηκε περίπου ένας μήνας για να επανέλθει η όρασή του σε ποσοστό 90%.

Κατά την εξέταση του μάρτυρα, η πρόεδρος του δικαστηρίου χρησιμοποίησε φωτογραφικό υλικό, ζητώντας του να υποδείξει το σημείο από το οποίο κατάφερε να βγει από το βαγόνι.

Γεώργιος Λαζαρίδης: «Ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκα σε τρένο»

Στη συνέχεια, το δικαστήριο άκουσε τη μαρτυρία του Γεωργίου Λαζαρίδη, ο οποίος ταξίδευε μαζί με τον Νικολαΐδη. Όπως αποκάλυψε, εκείνο ήταν το πρώτο ταξίδι της ζωής του με τρένο.

Οι δύο φίλοι είχαν μεταβεί στην Αθήνα για να επισκεφθούν μία φίλη τους που πραγματοποιούσε μεταπτυχιακές σπουδές. «Είμαι και εγώ κομμάτι αυτής της τραγωδίας», είπε ξεκινώντας την κατάθεσή του.

Περιγράφοντας τη στιγμή της σύγκρουσης, ανέφερε ότι παρακολουθούσε βίντεο στο κινητό του, έχοντας σκυμμένο το κεφάλι, όταν αισθάνθηκε το δυνατό φρενάρισμα και ακολούθησε η σφοδρή πρόσκρουση.

«Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα ένιωσα τρομερό χτύπημα. Έτριζαν τα παράθυρα. Κράτησε κάποια δευτερόλεπτα», κατέθεσε.

Από τη δύναμη της σύγκρουσης χτύπησε το κεφάλι του μπροστά και πίσω, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί. Το βαγόνι βυθίστηκε στο σκοτάδι, ενώ καπνός και έντονη οσμή άρχισαν να γεμίζουν τον χώρο.

«Δεν ξέραμε αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες. Έγερνε το βαγόνι και είδα μια άμορφη μάζα. Ένιωσα πολύ τυχερός που δεν μας έκοψαν οι λαμαρίνες», περιέγραψε.

Οι δύο φίλοι άναψαν τους φακούς των κινητών τους για να μπορέσουν να προσανατολιστούν. Ο Νικολαΐδης κινήθηκε προς το μπροστινό τμήμα, ενώ ο Λαζαρίδης αναζητούσε τρόπο να βγει από το βαγόνι.

«Μια γυναίκα ήταν αγκαλιασμένη με τα σίδερα και μου ζητούσε βοήθεια»

Μία από τις πιο σκληρές στιγμές της κατάθεσής του αφορούσε μια γυναίκα που αντίκρισε εγκλωβισμένη στα συντρίμμια.

«Προχωράω λίγο μπροστά και βλέπω μια κυρία η οποία ήταν αγκαλιασμένη με σίδερα. Μου ζήτησε βοήθεια και της είπα πως δεν μπορώ. Φοβόμουν πως δεν θα βγούμε ζωντανοί», ανέφερε.

Ο ίδιος κατάφερε τελικά να διαφύγει από παράθυρο, σπάζοντας το τζάμι με ένα κάθισμα. Πήδηξε στο έδαφος και απομακρύνθηκε προς τα χωράφια, ενώ πίσω του έβλεπε τις φλόγες.

«Φώναζα δυνατά “Γιάννη, Γιάννη”. Πίσω μου έβλεπα φωτιά», είπε, περιγράφοντας την αγωνία του για την τύχη του φίλου του.

Όταν απομακρύνθηκε από το βαγόνι, άκουσε τον Νικολαΐδη να φωνάζει ότι καίγονταν τα μάτια του. Οι δύο τους προσπάθησαν να βρουν νερό, χωρίς όμως να τα καταφέρουν.

Ο Λαζαρίδης αναφέρθηκε επίσης στην προσπάθειά του να βοηθήσει δύο κοπέλες που βρίσκονταν πάνω στην οροφή του δεύτερου βαγονιού και ζητούσαν βοήθεια. Όπως κατέθεσε, οι δύο γυναίκες κατάφεραν τελικά να κατέβουν και να σωθούν.

Στο σημείο συγκεντρώνονταν σταδιακά περισσότεροι επιζώντες, αρκετοί από τους οποίους ήταν τραυματισμένοι. Ο μάρτυρας τηλεφώνησε στο 100 και στο 112, ενώ θυμάται έναν άνδρα που αιμορραγούσε έντονα και έτρεμε.

Επιβεβαίωσε, μάλιστα, το περιστατικό που είχε περιγράψει προηγουμένως ο φίλος του, όταν εκείνος τού ζήτησε να ουρήσει προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα ούρα για να ανακουφίσει τα μάτια του από το έντονο κάψιμο.

«Ούτε στους εφιάλτες δεν βλέπεις τέτοια πράγματα»

Ο Γεώργιος Λαζαρίδης περιέγραψε και την άφιξη των πρώτων πυροσβεστικών δυνάμεων, οι οποίες, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, χρησιμοποίησαν σχοινιά για να βοηθήσουν τους επιζώντες να ανέβουν από το σημείο της σύγκρουσης.

Όταν έφτασε κοντά στους πυροσβέστες και στα ασθενοφόρα, διαπίστωσε ότι ο άνδρας που είχε προηγουμένως δει να αιμορραγεί είχε χάσει τις αισθήσεις του. «Το μυαλό μου ήταν να βοηθηθούν αυτοί που ήταν πιο τραυματισμένοι», ανέφερε.

Στη συνέχεια, αστυνομικός τούς υπέδειξε να επιβιβαστούν σε λεωφορείο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», όπου ο ίδιος υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο στον αυχένα.

Ωστόσο, οι συνέπειες της τραγωδίας δεν περιορίστηκαν στους σωματικούς τραυματισμούς. Ο μάρτυρας περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθειά του να επιστρέψει στην καθημερινότητά του, αποκαλύπτοντας ότι συμμετείχε σε ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης επιζώντων στο ΑΧΕΠΑ και συνέχισε την ψυχική και σωματική αποκατάστασή του.

«Είναι πάρα πολύ βαρύ αυτό που νιώσαμε. Ούτε στους εφιάλτες δεν βλέπεις τέτοια πράγματα. Νιώθω μια ταραχή μέσα μου όταν συζητάω αυτό», κατέθεσε.

Όπως πρόσθεσε, μετά το δυστύχημα παρουσίασε αυξημένο άγχος και ορισμένες αρρυθμίες. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη φωτιά που αντίκρισε αμέσως μετά τη σύγκρουση, διευκρινίζοντας ότι την είδε τόσο όταν σηκώθηκε μέσα από το βαγόνι όσο και περίπου 10 με 15 λεπτά αργότερα, αφού είχε καταφέρει να βγει έξω.

Ασλανίδης: «Προσβολή στους νεκρούς οι καθυστερήσεις στη δίκη»

Μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης, ο πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, Παύλος Ασλανίδης, άσκησε έντονη κριτική για τις καθυστερήσεις στην ακροαματική διαδικασία, αλλά και για τους χειρισμούς γύρω από το ζήτημα των εκταφών.

Ο κ. Ασλανίδης εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι, ενώ είχαν προγραμματιστεί επτά μάρτυρες, τελικά κατέθεσαν μόνο δύο, ενώ η συνεδρίαση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες.

«Σήμερα το δικαστήριο, δυστυχώς, ήταν μια παρωδία. Ήταν επτά μάρτυρες να καταθέσουν, που ήταν και επιβαίνοντες στο τρένο, και ήρθαν μόνο οι δύο. Κάνουμε χιλιόμετρα για να ερχόμαστε, από Θεσσαλονίκη, από Αθήνα, και δεν είναι δυνατόν το δικαστήριο να κρατάει μόνο τρεις ώρες», δήλωσε.

Ζήτησε καλύτερο συντονισμό από την πρόεδρο και τους δικηγόρους, ώστε να αξιοποιούνται οι διαθέσιμες δικάσιμοι και να αποφεύγονται νέες καθυστερήσεις.

«Το βλέπω και ως προσβολή στους νεκρούς αυτό που γίνεται, που υπάρχουν αυτές οι καθυστερήσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι βρίσκονται σε εξέλιξη και άλλες δικαστικές διαδικασίες που σχετίζονται με την υπόθεση των Τεμπών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο αίτημα που έχει καταθέσει η οικογένειά του, μαζί με περίπου 12 ακόμη οικογένειες, σχετικά με 250 οστά που, σύμφωνα με τον ίδιο, παραμένουν αταυτοποίητα. Όπως γνωστοποίησε, η εισαγγελική πρόταση για το συγκεκριμένο αίτημα αναμένεται την 1η Δεκεμβρίου.

Παράλληλα, εξαπέλυσε νέα πυρά για την υπόθεση των εκταφών, υποστηρίζοντας ότι εξακολουθούν να υπάρχουν εμπόδια, παρά το γεγονός ότι, όπως ανέφερε, έχει εντοπιστεί κατάλληλο εργαστήριο και έχει εξεταστεί το οικονομικό σκέλος.

Στρέφοντας τα βέλη του κατά της κ. Παπαϊωάννου, έκανε λόγο για επαναλαμβανόμενα ερωτήματα και χαρακτήρισε «κατάπτυστη» πρόσφατη παραγγελία της, εκφράζοντας την αγανάκτησή του για τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση.

Κριτική άσκησε και στα κόμματα της αντιπολίτευσης, υποστηρίζοντας ότι δεν δείχνουν το απαιτούμενο ενδιαφέρον για το ζήτημα.

«Συναντήθηκα και με ανθρώπους της αντιπολίτευσης, δεν ασχολούνται καν με το θέμα. Είναι απαράδεκτοι όλοι τους», δήλωσε.

Απευθύνοντας έκκληση στην κοινωνία να στηρίξει τον αγώνα των οικογενειών, υπογράμμισε την ανάγκη να προχωρήσουν οι εκταφές, προκειμένου να δοθούν απαντήσεις για τις συνθήκες θανάτου των θυμάτων.

«Για να μάθουμε από τι πεθάνανε και αν μας δώσαν αυτά που μας λένε ότι μας δώσανε. Να ησυχάσουμε κι εμείς και να ησυχάσουν και οι ψυχές των ανθρώπων μας», ανέφερε.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος του Συλλόγου είχε ευχαριστήσει πολίτες που ταξίδεψαν από τη Χαλκιδική για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, κάνοντας αναφορά και στον αγώνα τους για το περιβάλλον στην περιοχή της Ιερισσού.

Ευχαρίστησε, επίσης, τους δημοσιογράφους που καλύπτουν τη δίκη, επισημαίνοντας την ανάγκη να κατασκευαστεί στέγαστρο έξω από τον χώρο διεξαγωγής της, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας και οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης παραμένουν εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες.