Φανταστείτε ένα νησί της άγονης γραμμής που κάποτε ήταν κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Αλλά ξέπεσε. Το πλοίο δεν κατεβάζει επισκέπτες. Ξεφορτώνει μιζέρια. Οι κάτοικοι το εγκαταλείπουν. Πρέπει κάπως να ζήσουν. Εχουν μείνει κάτι βοσκοί και οι λίγοι τρελοί του χωριού. Στην άκρη του νησιού υπάρχει ένας φάρος. Βρίσκεται, ακόμα, σε λειτουργία. Και ένας φαροφύλακας. O Σωκράτης Φάμελλος. Από εκεί που βρίσκεται βλέπει το νησί να αδειάζει. Αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να το εγκαταλείψει. Ακόμα. Ελπίζει ότι θα φύγει τελευταίος. Και διατηρεί μία αξιοπρέπεια που πληγώνεται κάθε μέρα. Τι να συμβαίνει, άραγε, στο μυαλό του;
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ βιώνει μία πρωτοφανή συνθήκη. Παρακολουθεί ένα πτώμα σε αποσύνθεση, αλλά δεν επιτρέπεται να ανοίξει την πόρτα και να βγει από το δωμάτιο. Να, ως και ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και η αντιπρόεδρος της Βουλής, ήταν στην εκδήλωση για το νέο κόμμα του πρώην προέδρου, του ιστορικού ηγέτη, όπως λένε στην Αριστερά. Την ίδια μέρα, ο Φάμελλος, επισκέφθηκε ένα νοσοκομείο. Και αν ρωτηθεί για την εκδήλωση του Τσίπρα στο Χαλάνδρι, θα απαντήσει με μισόλογα αμηχανίας. Δεν γίνεται αλλιώς. Αν κοιτάξει στο βάθος του πολιτικού ορίζοντα θα δει μία εικόνα που κανένας άλλος δεν έχει αντικρίσει.
Θα αποποιηθεί τον ρόλο του πολιτικού αρχηγού, θα αφήσει το κλειδί του κόμματος κάτω από το χαλάκι της εισόδου και θα γίνει ένα στέλεχος δεύτερης γραμμής στο καινούργιο μαγαζί του Τσίπρα. Διότι αν ο Τσίπρας τον ήθελε στην πρώτη γραμμή, δεν θα τον εξόριζε στον εξώστη του «Παλλάς» όταν παρουσίαζε την «Ιθάκη» του. Και εκτός των άλλων, όσο καλός, όσο χρυσός και αν είναι ο Φάμελλος, ο Τσίπρας δεν θα κάνει εγκαίνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στη μαρκίζα του. Βέβαια πολλά ρεπορτάζ παρουσιάζουν, τον Φάμελλο, ως εγγυητή συντεταγμένης μετάβασης στο νέο σχήμα, χωρίς σύγκρουση με Τσίπρα.
Γράφονται σενάρια για κεντρικό ρόλο του στο νέο κόμμα ή ρόλο «εγγυητή». Δύσκολο. Ο Τσίπρας διώχνει από πάνω του τον ΣΥΡΙΖΑ σαν την πιτυρίδα από τον γιακά. Και ο Φάμελλος τον ακούει να καλεί τους ενδιαφερόμενους βουλευτές σε παραίτηση χωρίς να κάνει ούτε μορφασμό. Την ίδια στιγμή ο Πολάκης και οι συν αυτώ ετοιμάζονται να τον δαγκώσουν στον λαιμό.
Ποιος θα μείνει;
Και κάπως έτσι ο πρόεδρος Φάμελλος μοιάζει με άνθρωπο που κρατάει ανοιχτό ένα μαγαζί το οποίο όλοι γνωρίζουν ότι θα κλείσει. Ανάβει τα φώτα το πρωί, ισιώνει τις καρέκλες, απαντά σε δημοσιογράφους, κάνει δηλώσεις για την ακρίβεια και το ΕΣΥ, λες και γύρω του δεν ακούγεται ο θόρυβος από τις βαλίτσες όσων έχουν ήδη αποφασίσει να φύγουν. Διότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πια πολιτική αγωνία. Υπάρχει αναμονή μεταγραφικής περιόδου. Ποιος θα πάει με τον Αλέξη; Ποιος θα μείνει; Ποιος θα βγει πρώτος να δηλώσει πίστη στο νέο εγχείρημα;
Και το πιο σκληρό για τον Φάμελλο είναι ότι δεν μπορεί ούτε να συγκρουστεί ούτε να αποδράσει. Αν σηκώσει τους τόνους απέναντι στον Τσίπρα, θα μοιάζει με προσωρινό διαχειριστή που τα βάζει με τον ιδιοκτήτη του ακινήτου. Αν πάλι παραιτηθεί, θα κατηγορηθεί ότι εγκαταλείπει το κόμμα την ώρα της τελικής κατάρρευσης. Είναι εγκλωβισμένος σε μία πολιτική αίθουσα αναμονής όπου όλοι κοιτούν την πόρτα περιμένοντας να εμφανιστεί ο προηγούμενος αρχηγός. Και εδώ υπάρχει κάτι σχεδόν υπαρξιακό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε κόμμα εξουσίας. Κυβέρνησε τη χώρα. Εφτασε κοντά στο 32%. Και τώρα ο πρόεδρός του φυλάει τα τελευταία έπιπλα σε σπίτι υπό εκκαθάριση. Μία μελαγχολική φιγούρα που παγιδεύτηκε στο Hotel California: μπορεί να κάνει check out όποτε θέλει, αλλά δεν μπορεί να φύγει. Και ίσως αυτή να είναι η πιο αλλόκοτη πολιτική εικόνα της εποχής μας. Ο αρχηγός ενός κόμματος να συμπεριφέρεται σαν μεταβατικός υπάλληλος σε επιχείρηση που αλλάζει ιδιοκτήτη.
Οχι επειδή ηττήθηκε σε εκλογές ή επειδή αμφισβητήθηκε ανοιχτά, αλλά επειδή όλοι γύρω του θεωρούν ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού. Στον άνθρωπο που έφυγε, αλλά δεν αποχώρησε ποτέ πραγματικά. Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο, σχεδόν σπαρακτικό. Ο Φάμελλος μοιάζει με άνθρωπο που ξυπνά κάθε πρωί γνωρίζοντας ότι βρίσκεται σε έναν χώρο από τον οποίο η ζωή έχει ήδη αποσυρθεί. Και όμως συνεχίζει να ντύνεται, να μιλά, να κάνει δηλώσεις, να υποδύεται τον ρόλο του αρχηγού λες και κάπου υπάρχει ακόμα κοινό που πιστεύει στην παράσταση. Θα πρέπει να είναι εξαντλητικό αυτό το συναίσθημα. Να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να κοιτούν προς άλλη κατεύθυνση ενώ εσύ προσπαθείς να διατηρήσεις στοιχειώδη συνοχή και αξιοπρέπεια. Ισως τελικά να μη φοβάται τόσο την πολιτική ήττα. Αλλά εκείνη τη σιωπηλή στιγμή όπου θα καταλάβει ότι έμεινε μόνος στον φάρο και πως το τελευταίο πλοίο έχει ήδη χαθεί στον ορίζοντα.