Είσαι 22 ετών, μόλις έχεις αποφοιτήσει από τη σχολή Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και από τη Δραματική σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη. Γεμάτη όνειρα και προσδοκίες. Με τη λάμψη στα μάτια του νέου που αντικρίζει μόνο την ομορφιά.
Πέρασες δύσκολα στη δραματική σχολή αλλά έχεις μάθει να μην το δείχνεις. Εχεις μάθει να συνομιλείς μόνο με τον εαυτό σου. Τα κρατάς καλά μέσα σου όλα. Αργότερα όταν συμβεί κάτι σοβαρό θα καταλάβεις πως η τακτική αυτή δεν ήταν σωστή.
Δεν έχεις πολλά στηρίγματα γύρω σου, αλλά το πώς δείχνεις προς τα έξω, είναι για σένα το πιο σημαντικό. Αυτό θα είναι ευλογία και κατάρα. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρεις ποια είσαι. Θα μου πεις σε αυτή την ηλικία ποιος γνωρίζει τον εαυτό του. Πιθανόν κανείς.
Όμως κάθε νέος πρέπει να νιώθει μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη και ασφάλεια στον εαυτό του. Εσύ νιώθεις πως δεν την έχεις. Λόγω χαρακτήρα; Λόγω ανατροφής; Λόγω καταστάσεων; Μάλλον δεν έχει σημασία τη δεδομένη στιγμή. Εσύ υποφέρεις.
Παλαιότερέ μου εαυτέ, μακάρι να γνώριζες τότε, όσα έμαθες με ζόρικο τρόπο στην πορεία της ζωής. Μακάρι να ήξερες τότε ότι είσαι πολύ δυνατή και ότι θα τα καταφέρεις γιατί οι ομορφιές που υπάρχουν μπροστά σου ελκύουν πιο πολύ από τις δυσκολίες.
Η αγάπη, η χαρά, η συντροφικότητα, η δημιουργία θα σε οπλίσουν με τόση ενέργεια και εμπιστοσύνη, που θα γίνεις Ατλας, που κρατάει τον κόσμο.
Αυτό όμως που την κρίσιμη στιγμή θα σε προστατέψει από κάθε τι, θα είναι η Τέχνη, το Θέατρο. Μόλις ανακαλύψεις αυτό που θα σε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στη γη, θα το ακολουθήσεις με πάθος, με ευλάβεια, με πείσμα, με ατσάλινη υπομονή.
Θα επενδύσεις σε αυτό και θα κερδίσεις την υγεία και τη χαρά σου. Μια μικρή ρωγμή χρειάζεται να συμβεί, για να αρχίσει η βόλτα προς τα αστέρια. Και θα συμβεί.
Και όλα θα αλλάξουν. Θα κάνεις αυτό που αγαπάς, θα γνωρίσεις τον άνθρωπο που θα σε καταλάβει και θα δημιουργήσετε μαζί ένα όμορφο πλάσμα. Πρώτα όμως θα αντέξεις τη μεγάλη δυσκολία, την αρρώστια, που θα έρθει όχι για να σε συντρίψει αλλά για να σου ξαναχαρίσει μια δεύτερη ευκαιρία, πιο σημαντική.
Και θα την αδράξεις γιατί κάτι μέσα σου θα σου πει προχώρα, μπορείς. Και πάλι η τέχνη είναι αυτή που θα στέκει δίπλα σου, ακοίμητος φρουρός για να σε βγάλει από τα σκοτάδια.
Και τότε παλαιότερε εαυτέ μου η φωτογραφία που σε απεικονίζει δεν θα κρύβει καμιά σκοτεινιά, αντίθετα θα τη λούζει το φως και η ομορφιά όχι μόνο της ηλικίας αλλά και της ψυχής.
Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη είναι σκηνοθέτις και καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί την τραγωδία του Ευριπίδη «Ιων» σε προσαρμογή Μηνά Βιντιάδη. Η παράσταση παίζεται απόψε, στις 21.00, στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας με ελεύθερη είσοδο.
Πληροφορίες για την περιοδεία στο www.ticketservices.gr