Ένας ξαφνικός θάνατος, ο θάνατος του πατέρα, γίνεται ο πυρήνας γύρω από τον οποίο ξεδιπλώνονται οι ζωές των γυναικών που έζησαν μαζί του.
Η Ματίνα Αποστόλου, στο δεύτερο βιβλίο της «Ρίζες», από τις εκδόσεις Ίκαρος, γράφει για την απώλεια, το πένθος, το υπαρξιακό σοκ που σε διαπερνά, όταν η ρίζα της οικογένειας χάνεται στο επέκεινα.
Ο θάνατος του πατέρα αποδίδεται από την συγγραφέα με μία εξαιρετικά ρεαλιστική περιγραφή της καθημερινότητας: το μεσημεριανό γεύμα. Η σύζυγος ετοιμάζει γεμιστά στην κουζίνα. Μέσα από μια γνώριμη καθημερινή εικόνα ανοίγει η ιστορία της απώλειας και γίνεται η αφορμή για μια βαθιά προσωπική διαδρομή των γυναικών.
Απλές καθημερινές στιγμές, οικείες κουβέντες ανθρώπων που μοιράζονται τη ζωή και τον εαυτό τους. Είμαστε, όμως, πάντα απόλυτα ειλικρινείς με τους ανθρώπους που (λέμε ότι) αγαπάμε;
Θολές λεπτομέρειες της μνήμης, ανείπωτα συναισθήματα, κρυμμένες αλήθειες, αναδύονται μέσα από τον βαθύ πόνο και την ταυτότητα που χάνεται, όταν πεθαίνει εκείνος. Τι είναι η κόρη δίχως πατέρα; Πώς κοιμάται η σύζυγος μόνη στο κοινό τους κρεβάτι;
Μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των ηρωίδων αναδύεται η υπόκωφη βία της πατριαρχίας. Μητέρες, σύζυγοι που σιωπούν, που αφήνουν όσα τις πληγώνουν να μπουν κάτω απ’ το χαλάκι, κλείνουν σιωπηλά την πόρτα στο οικογενειακό σπίτι, για να κρατηθεί ζωντανό, ενωμένο.
Δεν πρόκειται, όμως, για γυναίκες σύμβολα που λειτουργούν ως υπογράμμιση μιας φεμινιστικής γυναικείας γραφής. H συγγραφέας δεν σηκώνει τη σημαία του φεμινισμού, αλλά καταφέρνει μέσα από την ειλικρινή παρατήρηση και την ψυχραιμία στο συναίσθημα, να αποδώσει αριστοτεχνικά το βάρος και τον πόνο που φέρει το να είσαι γυναίκα – σπουδαίο και σπάνιο επίτευγμα στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.
Με μια αφήγηση γεμάτη τρυφερότητα, χωρίς ποτέ να γίνεται μελό, η Ματίνα Αποστόλου σκάβει στις ρίζες των οικογενειακών δεσμών και αναδεικνύει την αγάπη ως βίωμα, αλλά και ως πυρήνα ύπαρξης. Αφήνει τις ηρωίδες της να διασχίσουν τον δρόμο της προσωπικής τους διαδρομής, να βρεθούν αντιμέτωπες με τα βαθιά θαμμένα συναισθήματα. Δεν κρίνει, ούτε επικροτεί. Τις καλεί να υπάρξουν μέσα στις αντιφάσεις τους.
Πόσο καθορίζει τελικά τη ζωή μας το παρελθόν, αναρωτιέται η συγγραφέας. Πόσα από όσα κληρονομήσαμε μπορούμε, εάν θελήσουμε, να αφήσουμε πίσω; Δεν θα βρούμε ξεκάθαρες απαντήσεις. Διανύουμε τη ζωή μέσα από απώλειες. Είναι οδυνηρό να αποχαιρετάς το αγαπημένο πρόσωπο, αλλά οι ρίζες πάντοτε θα διατηρούν την αίσθηση της εγγύτητας. Ίσως εκεί βρίσκεται η παρηγοριά της ανθρώπινης μοναξιάς.