Τίποτα πιο περιττό και αναχρονιστικό από τον καβγά που άνοιξε για το Πολυτεχνείο, με αφορμή την οποία προσέφερε ευγενώς και απ’ την καλή του την καρδιά, όπως πάντα, ο Αδωνις Γεωργιάδης. Ηταν μάλλον ένα δωράκι έκπληξη, από πλευράς του υπουργού Υγείας, στην Αριστερά, η οποία κατά παράδοση έχει τη γιορτή της στις 17 Νοεμβρίου. Το λέω γιατί εκείνος άνοιξε τη συζήτηση περί νεκρών και κατάφερε να αναστήσει (μεταφορικώς) τον Κώστα Λαλιώτη! Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με γκάφα. Μπορεί όμως και να μην είναι, ενδέχεται δηλαδή να υπήρχε μια απώτερη σκοπιμότητα πίσω από την ξεκούδουνη πρωτοβουλία του κ. Γεωργιάδη.
Ομως η γενικότερη ζημιά από καλλιέργεια διχαστικού κλίματος βαραίνει περισσότερο, κατά την εκτίμησή μου, από το όποιο κομματικό όφελος. Είναι αλήθεια ότι έχει διογκωθεί εξωφρενικά η ιστορική σημασία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, σε βαθμό γελοιότητας μάλιστα. Βλέπουμε, λ.χ., εκείνους, που νομίζουν (εσφαλμένα) ότι η εξέγερση έριξε τη δικτατορία, να φωνάζουν είτε ως Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα είτε ως συμμετέχοντες στην επετειακή πορεία, το σύνθημα «Η χούντα δεν έπεσε το ’73». Αν τους πεις ότι έχουν δίκιο, γιατί η εξέγερση δεν έριξε τη χούντα, ότι έφερε μια ακόμη χειρότερη χούντα, που έπεσε μόνη της, εξαιτίας της εγκληματικής επιπολαιότητάς της στη διεθνή πολιτική, εκείνοι θα σε χαρακτηρίσουν ανιστόρητο. Ο λόγος, για τον οποίο η επέτειος έχει αποκτήσει χαρακτήρα σχεδόν εθνικής εορτής, είναι για τη συμβολική αξία του γεγονότος, επειδή ήταν η μόνη μαζική κινητοποίηση κατά της χούντας που προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Είναι το άλλοθι, ώστε να μπορούμε να γενικεύουμε λέγοντας ότι «οι Ελληνες αντιστάθηκαν στη χούντα».
Οι μύθοι γύρω από την εξέγερση του 1973 (και δεν εννοώ τους νεκρούς, αυτοί υπήρξαν) δεν αντιμετωπίζονται όμως με καβγάδες ούτε καν με ήρεμες συζητήσεις ― που ούτως ή άλλως δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε. Μόνον όταν θα ξεθυμάνουν με την πάροδο του χρόνου θα μπορέσει η μνήμη του Πολυτεχνείου να έρθει στα σωστά ιστορικά μέτρα της. Μέχρι τότε, θα είναι μια κλειστή γιορτή της Αριστεράς, με την καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, που συντηρεί το άλλοθι (οι Αμερικανοί έφταιγαν, εμείς αντισταθήκαμε) και στην οποία συμμετέχουν πλέον μόνο οι σταθεροί ψηφοφόροι της Αριστεράς. Δεν έχει πια σημασία αν είναι μεγαλειώδης η πορεία (δηλαδή των 25.000…) ή απλώς μεγάλη (των 15.000…), είναι μια κλειστή, δική τους υπόθεση.
Η έξαψη των παθών, λοιπόν, δεν βοηθάει. Αντιθέτως, τα συντηρεί και με τον τρόπο αυτόν απομακρύνει περισσότερο τη δυνατότητα της ψύχραιμης ιστορικής αποτίμησης. Ο υπουργός Υγείας, όμως, άνοιξε σκοπίμως το θέμα των νεκρών. Προσωπικά, δεν πιστεύω τη θεωρία του λεγόμενου κατασκευαστικού λάθους. Αναγνωρίζω ότι υπάρχει τέτοιο λάθος στο μοντέλο του κ. Γεωργιάδη ― προφανώς κάτι πάει στραβά ή με το σύστημα τροφοδοσίας καυσίμου ή με την ανάφλεξη, με αποτέλεσμα να παίρνει φωτιά μόνος του και να εκρήγνυται. (Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν πηγαίνει σε τηλεοπτικό στούντιο, οι παραγωγοί φροντίζουν πάντα να υπάρχουν εύκαιροι οι πυροσβεστήρες…).
(EUROKINISSI)
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν ήταν το κατασκευαστικό λάθος. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εξηγείται μάλλον ως μία από τις ψηφίδες της ευρύτερης στρατηγικής του Μαξίμου, για τη συσπείρωση του παραδοσιακού δεξιού ακροατηρίου, καθώς σε έξι μήνες μας περιμένουν εκλογές. Εννοώ, βέβαια, τους ψηφοφόρους εκείνους, που όταν στηρίζουν τη ΝΔ τους λέμε κομψά «παραδοσιακά δεξιούς», αλλά όταν πηγαίνουν στη Λατινοπούλου ή τον Βελόπουλο τους λέμε «ακροδεξιούς». Το Μαξίμου καταλαβαίνει πόσο κρίσιμο είναι το ποσοστό που θα προσθέσουν αυτές οι ψήφοι για την επιτυχία της στρατηγικής του ενός εκλογικού γύρου. Για τον λόγο αυτόν, αξιοποιούνται και άλλα πρόσωπα που μπορούν να μιλήσουν, το καθένα με τον δικό του τρόπο, στα παραδοσιακά ακροατήρια.
Φυσικά, δεν είναι αφελείς στο Μαξίμου, για να πιστεύουν ότι η αυτοδυναμία θα επιτευχθεί στις πρώτες εκλογές. Προεξοφλούν, όμως, ότι θα υπάρξουν και δεύτερες, τις οποίες όμως για να κερδίσουν θα πρέπει να έχουν πετύχει στις πρώτες ένα πράγματι σοβαρό ποσοστό, ώστε να μπορούν να αξιώσουν αυτοδυναμία. Οσον αφορά τους κεντρώους, μην ανησυχείτε γι’ αυτούς. Στο Μαξίμου, αυτούς τους έχουν δεδομένους. Ας είναι καλά το ΠΑΣΟΚ, που κάνει ό,τι μπορεί για να μην τους μένει άλλη επιλογή…