Ένα από τα εντυπωσιακότερα θεάματα του καλοκαιρινού ουρανού πλησιάζει και φέτος οι συνθήκες αναμένεται να είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για όσους θέλουν να απολαύσουν τις Περσείδες.
Η περίφημη βροχή διαττόντων κορυφώνεται τη νύχτα της 12ης προς 13η Αυγούστου 2026, με τους αστρονόμους να περιμένουν ένα εντυπωσιακό θέαμα στον νυχτερινό ουρανό.
Το μεγάλο «δώρο» του φετινού Αυγούστου είναι η Νέα Σελήνη, η οποία πραγματοποιείται στις 12 Αυγούστου. Αυτό σημαίνει ότι το φως του φεγγαριού δεν θα ανταγωνίζεται τα αμυδρότερα μετέωρα, δημιουργώντας εξαιρετικά σκοτεινό ουρανό για την παρατήρηση.
Η International Meteor Organization υπολογίζει θεωρητικό μέγιστο περίπου 100 μετέωρα την ώρα, ενώ από μια σκοτεινή περιοχή μακριά από τα φώτα των πόλεων οι συνήθεις ρυθμοί παρατήρησης στο μέγιστο κυμαίνονται περίπου στα 30 έως 50 μετέωρα την ώρα.
Περσείδες, φωτογραφία NASA
Σε ιδανικές συνθήκες μπορεί να καταγραφούν ακόμη περισσότερα. Κάτι που σίγουρα έχει συμβεί στο παρελθόν αφού το φαινόμενο παρατηρείται αδιάλειπτα εδώ και 2.000 χρόνια σύμφωνα με τη NASA.
Περσείδες: Ποια ώρα είναι καλύτερη
Για όσους βρίσκονται στην Ελλάδα, το καλύτερο είναι να απομακρυνθούν από τις πόλεις και να επιλέξουν ένα σημείο με όσο το δυνατόν πιο ανοιχτό ορίζοντα.
Η δραστηριότητα αυξάνεται όσο περνά η νύχτα και οι καλύτερες ώρες είναι μετά τα μεσάνυχτα και ιδιαίτερα πριν από το ξημέρωμα.
Η IMO επισημαίνει ότι ο αστερισμός του Περσέα, κοντά στον οποίο βρίσκεται το ακτινοβόλο σημείο της βροχής, βρίσκεται ψηλότερα στον βορειοανατολικό ουρανό προς τις τελευταίες σκοτεινές ώρες πριν από την ανατολή.
Φωτογραφία, NASA
Στην Αθήνα, στις 12 Αυγούστου ο Ήλιος δύει περίπου στις 20:22, ενώ η αυγή αρχίζει αρκετές ώρες αργότερα, αφήνοντας ένα μεγάλο χρονικό παράθυρο για παρατήρηση.
2.000 χρόνια το ίδιο ραντεβού
Δεν χρειάζονται τηλεσκόπια ή ειδικός εξοπλισμός. Το καλύτερο «εργαλείο» είναι τα ίδια τα μάτια, μια άνετη θέση και αρκετή υπομονή. Οι ειδικοί προτείνουν να αποφεύγεται όσο γίνεται η χρήση κινητού, ώστε τα μάτια να προσαρμοστούν στο σκοτάδι.
Οι Περσείδες δημιουργούνται από μικρά σωματίδια που έχει αφήσει πίσω του ο κομήτης 109P/Swift-Tuttle.
Όταν η Γη περνά μέσα από αυτό το νέφος σκόνης και σωματιδίων, αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρα με ταχύτητα περίπου 59 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και καίγονται, δημιουργώντας τις φωτεινές γραμμές που βλέπουμε ως «πεφταστέρια».