Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του ’50, στο Λίβερπουλ – όπως και σε πολλά άλλα μέρη ανά τον κόσμο – δύο έφηβοι δεν είχαν και πολλά πράγματα να κάνουν. ‘Η τουλάχιστον τους άρεσε να κάνουν ποδήλατο. Συνήθως διάλεγαν την Dungeon Lane, δρόμο που βρίσκεται στην περιοχή Speke του Λίβερπουλ. Ηταν κάτι σαν απόδραση και στέκι για τους Πολ Μακάρτνεϊ και Τζορτζ Χάρισον, που οδηγούσαν από την κατοικημένη περιοχή μέχρι την ακτή Ογκλετ στον ποταμό Μέρσεϊ. Μέσα σε όλα παρατηρούσαν και τα πουλιά αλλά και τα αεροπλάνα, καθώς εκεί υπήρχε αεροδρόμιο.
Κάποια στιγμή τα πουλιά πήραν τον δρόμο τους, τα ποδήλατα πετάχτηκαν ή κλειδώθηκαν σε αποθήκες, ακολούθησαν οι Beatles, η δόξα, η φήμη, τα χρήματα – αν θέλετε, η διάλυσή τους, η δολοφονία του Τζον Λένον, το… φευγιό του Χάρισον, και έμειναν οι Πολ και Ρίνγκο Σταρ για να συνεχίσουν, όχι το όραμα των Σκαθαριών, αλλά το δικό τους, χωρίς φυσικά να μπορούν να ξεφύγουν από τον μύθο του γκρουπ.
Ο Πολ Μακάρτνεϊ αύριο (18 Ιουνίου) γίνεται 84 ετών και αποφάσισε να επιστρέψει με το 20ό στούντιο άλμπουμ της καριέρας του για να μιλήσει μέσω αυτού για το παρελθόν του. Δεκατέσσερα τραγούδια διάρκειας 47 λεπτών και 12 δευτερολέπτων, επικεντρωμένα στα παιδικά του χρόνια – πριν από τους Beatles – στο μεταπολεμικό Λίβερπουλ. Ο δε τίτλος του άλμπουμ «The Boys of Dungeon Lane». Οσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο θέλεις να γυρίζεις πίσω στο παρελθόν, τότε που ονειρευόσουν, τότε που ήθελες να «κατακτήσεις» τον κόσμο, που γελούσες και δεν σε ένοιαζε το αύριο. Από τον παραπάνω κανόνα δεν θα μπορούσε να γλιτώσει ούτε ο σερ Πολ, που παρουσιάζει τη νέα του εργασία, χωρίς πολλά φτιασίδια. «Απλό» συναισθηματικό ποπ-ροκ με άξονα τις παιδικές αναμνήσεις.
Τα τραγούδια
Το άλμπουμ είναι σε συμπαραγωγή του Αντριου Γουάτ. Ο Μακάρτνεϊ και ο Γουάτ συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 2021 και η πρώτη τους κοινή ηχογράφηση είχε ως αποτέλεσμα το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ «As You Lie There». Ο Μακάρτνεϊ έπαιξε τα περισσότερα όργανα, ενώ ηχογραφήθηκε μεταξύ των τμημάτων της περιοδείας του Got Back, που διήρκεσε πέντε χρόνια και εναλλάσσονταν μεταξύ του Λος Αντζελες και του στούντιο Hogg Hill Mill του Μακάρτνεϊ στο Ανατολικό Σάσεξ. Στο «Home to Us» συμμετέχει ο Ρίνγκο στα ντραμς και τα φωνητικά, με δεύτερα φωνητικά από τις Κρίσι Χάιντ και Σαρλίν Σπιτέρι.
Σε όλο το άλμπουμ ο Μακάρτνεϊ ακούγεται χαλαρός και γεμάτος αυτοπεποίθηση, σαν να ήταν το τρίτο ή τέταρτο άλμπουμ του και όχι το 20ό του σε μια μακρά σειρά από εντελώς κλασικές ηχογραφήσεις. Φωνητικά, παραμένει αιώνια νέος όπως πάντα, με μια μικρή υπόνοια των 83 ετών του να προσθέτει βαρύτητα στις πιο απαλές μπαλάντες.
Στο progressive-folk «As You Lie There» ο Μακάρτνεϊ σκέφτεται έναν έρωτα που είχε με μια γειτόνισσα μεγαλώνοντας, αναρωτώμενος: «Σου περνάω ποτέ από το μυαλό;». Ισως ποτέ δεν θα μάθει, αλλά τα υπαρξιακά ερωτήματα δεν απαντώνται. Και αυτό κάνει σε όλο το άλμπουμ. Μιλάει σε αυτό το κορίτσι, στους θαυμαστές του, στον εαυτό του.
Στο glitter-rock «Lost Horizon» ενδοσκοπεί ενώ στο «Days We Left Behind» παρουσιάζονται εικόνες από τα ροκ εν ρολ εφηβικά του χρόνια με τον Τζον Λένον, συμπεριλαμβανομένων μπαρ με καπνό και τσιγάρα και φθηνών κιθαρών ενώ τραγουδά «Τίποτα δεν φτιάχτηκε για να διαρκέσει». British humour για τη ματαιότητα.
Εμβαθύνει στο μακρινό παρελθόν του, αποτίνοντας φόρο τιμής στους γονείς του και τους μεταπολεμικούς αγώνες τους στο «Salesman Saint», ένα βαλς σε μινόρε κλιμάκωση που θυμίζει τον αισιόδοξο, σκληρό κόσμο της εργασίας, της μουσικής και της οικογένειας που τον διαμόρφωσε. Τον βρίσκει επίσης να παίζει τρομπέτα, το πρώτο του πάθος πριν από την κιθάρα σε συνέχεια από την εποχή του big band swing της παιδικής του ηλικίας.
Οι αναμνήσεις του Μακάρτνεϊ είναι γεμάτες μικρές, καθημερινές στιγμές που παρ’ όλα αυτά σε αφήνουν με την αίσθηση της ιστορίας που γράφεται, είτε πρόκειται για ωτοστόπ και κιθάρες που μιλάνε με τον Τζορτζ Χάρισον στο «Down South» είτε για το όνειρο που είχε η Λίντα Μακάρτνεϊ στο «We Two». Το τελευταίο… συνορεύει με το κλασικό «Two of Us» των Beatles. Το «Home to Us» είναι ένας ύμνος-φόρος τιμής στο Λίβερπουλ, στο οποίο τραγουδάει ντουέτο με τον Ρίνγκο Σταρ, για πρώτη φορά στην καριέρα τους.
Το χάρισμα του Μακάρτνεϊ για αξιαγάπητη ποπ τραγουδοποιία, τουλάχιστον σε αυτό το άλμπουμ, είναι αξιοθαύμαστο και αξιοπρόσεχτο. Και έτσι όπως ζωντανεύει το παρελθόν του, είναι συγκινητικός.
Ο Τζορτζ Χάρισον σίγουρα θα είναι ικανοποιημένος από τον παιδικό του φίλο. Οι ορθοπεταλιές που έκαναν μαζί, ο κόσμος που είχαν «χτίσει» βρήκαν τη θέση τους στην ιστορία της μουσικής. Πραγματεία για τις ημέρες/δεκαετίες που αφήνουμε όλοι πίσω μας.