Η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στην Ελλάδα – τα λέγαμε και χθες – είχε μια δοσολογία από πολιτικό Χόλιγουντ. Η Ακρόπολη στο φόντο, φωτισμένη από τις αχτίδες του ήλιου που δύει, είναι το ιδανικό ινσταγκραμικό σκηνικό.
Ο Μάρκο Ρούμπιο το είχε δωρεάν – κι είχε μισή ώρα στη διάθεσή του για να μιλήσει στον κόσμο από εκείνη τη θέση. Στους ψηφοφόρους του, δηλαδή, της Αμερικής, στα μίντια της χώρας του. Εικόνα είναι εκείνο που σε εγκλωβίζει, έλεγε ο Ρολάν Μπαρτ – κι ο Ρούμπιο έφυγε από την Αθήνα έχοντας στο αρχείο του την εικόνα του μπροστά από το παγκόσμιο και εύκολα αναγνωρίσιμο σύμβολο της Δημοκρατίας. Θα τη χρησιμοποιήσει προετοιμαζόμενος για τη διεκδίκηση του χρίσματος των Ρεπουμπλικανών, ποζάροντας ως συντηρητικό αντίπαλο δέος στο αμοράλ μοντέλο Τραμπ.
Προφανώς, το photo bombing του αμερικανού υπουργού ήταν κυρίως για τους Αμερικανούς. Απευθύνθηκε, προφανώς, και στους Ελληνες, που στη μεγάλη πλειονότητα αδιαφορούσαν για όσα είχε να τους πει – επηρεασμένοι από μιντιακά κυρίαρχες δυνάμεις του πολιτικού μηδενισμού.
Τι σημαίνει αυτή η αδιαφορία φαίνεται στις προσεγγίσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η επίσκεψη Ρούμπιο ήταν αφορμή γενικεύσεων και τσιτάτων.
Το ΠΑΣΟΚ τα έβαλε όλα στο πιάτο: και το Μεσανατολικό, και τους Παλαιστινίους, και τον Τραμπ, και τα ελληνοτουρκικά, και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με Κύπρο και Ισραήλ. Η κριτική του, όμως, έχει έναν παραλογισμό. Επικαλείται το διεθνές δίκαιο, που θεωρεί ότι είναι 100% με την Ελλάδα και λέει ότι τα ελληνοτουρκικά δεν είναι απλώς «ευαίσθητα ζητήματα», όπως είπε ο Ρούμπιο. Το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, ψέγει την κυβέρνηση επειδή ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποδείχτηκε ο θείος από την Αμερική αλλά ένας πολιτικός που προωθεί πολιτικές, στρατηγικές δηλαδή, ιδέες, διεθνείς σχέσεις και συμφέροντα.
Για τον Τσίπρα δεν χρειάζεται να πούμε κάτι σοβαρό. Σε χθεσινή συνέντευξή του μιλούσε για καλώδιο τηλεπικοινωνιών. Η οκνηρία του δεν του επιτρέπει να μάθει, έστω για τους τύπους, με ακρίβεια τα ζητήματα της ατζέντας για την οποία μιλάει.
Οσο για την εμμονική διεκδίκηση της αντιπολίτευσης να επιμένει στη διατράνωση εκ μέρους της Ελλάδας της θέσης ότι είμαστε με το διεθνές δίκαιο, ώρες ώρες γίνεται γραφική. Προφανώς η Ελλάδα οφείλει να είναι με το διεθνές δίκαιο – αλλά σε μια συγκυρία όπου το βασικό κίνητρο του κόσμου είναι η ισχύς, η Ελλάδα μετά την ανάκαμψη από τη χρεοκοπία θα ήταν εύκολο θύμα αν παράλληλα δεν επιδίωκε να αποκτήσει ισχύ. Και η ισχύς επιτυγχάνεται με υγιή οικονομικά, πολιτική σταθερότητα, εξοπλισμούς, διεθνές κύρος και συμμαχίες.
Στο πεδίο των συμμαχιών, η ευρωπαϊκή, ας μην το ξεχνάμε, Ελλάδα έχει κάνει άλματα. Η συμμαχία με το Ισραήλ, χωρίς αυτό να σημάνει ρωγμή στην προσπάθεια καλής γειτονίας με την Τουρκία, και η επανεπιβεβαίωση από τον Ρούμπιο της στρατηγικής σχέσης με τη χώρα μας, που αναπτύσσεται ως ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης, βρίσκει την Ελλάδα σε μια ιδανική συγκυρία. Αν καταφέρουμε να περάσουμε τον κάβο των εκλογών, χωρίς να μπούμε στο κάδρο της πολιτικής αστάθειας που λειτουργεί αποδομητικά για την Ευρώπη, θα επιβεβαιωθεί η τάση να ξεφύγουμε από την πολιτική μιζέρια.
Αν αυτό το σενάριο κυριαρχήσει, θα χάσουν μεγάλο μέρος από το ψωμί τους κι οι οπαδοί της αριστερής, αλλά και της ακροδεξιάς γκρίνιας. Είναι η ευκαιρία της χώρας να αρχίσει να απαλλάσσεται από τα βαρίδια της μεταπολίτευσης.
Η αρχαιογνωσία της Αν Κάρσον
Η βράβευση με Νομπέλ Λογοτεχνίας της Αν Κάρσον είναι η σημαντικότερη των τελευταίων χρόνων. Για πολλούς λόγους – αλλά κυρίως για έναν: επειδή η προσέγγιση της ποιήτριας, μεταφράστριας και μελετήτριας στην κλασική αρχαιότητα, βαθιά και στοχαστική, στηρίζεται στη μελέτη και όχι στους συρμούς, στις μόδες. Δεν αναχαράζει ετοιματζίδικα πράγματα· είναι ταγμένη στην περιπέτεια των ιδεών, όχι στην τακτοποίησή τους.
Από μια ευτυχή σύμπτωση, έτυχε να διαβάζω αυτόν τον καιρό ένα μεγάλο δοκίμιο για την Αν Κάρσον της Elizabeth Sarah Coles («Anne Carson: The Glass Essayist», Oxford University Press, 2023). Η αρχαιογνωσία της, λέει η συγγραφέας, γίνεται τρόπος να εξετάζει την επιθυμία, την απώλεια και την ίδια την πράξη της ανάγνωσης.
Δανείζεται τις μεθόδους της επιστημονικής έρευνας, αλλά ξεφεύγει από τους περιορισμούς τους, αφήνοντας το συναίσθημα να μεταμορφώνει το επιχείρημα. Οι μορφές αλλάζουν: δοκίμιο, ποίημα, μετάφραση, παράσταση. Προσέχει πάντα τις πηγές, είναι διάφανη, αλλά όχι λόγω ευκολίας. Αντίθετα, μελετώντας δοκιμάζει, παρεμβαίνει, αμφιβάλλει, προβάλλει τις διαχρονικές ιδέες μιας στέρεης σκέψης, έχοντας την ικανοποίηση ότι είναι αφανής μεσολαβήτριά της στην εποχή μας.
Οχι. Η κλασική αρχαιότητα δεν είναι οι εξυπνάδες της μόδας που έφτιαξε η πολιτική ορθότητα – τα κλισέ και οι αποκλεισμοί. Είναι η βάση του πιο στιβαρού πολιτισμού, του δικού μας. Κι η Αν Κάρσον είναι η σύγχρονη κήρυκάς του.