Ολες οι γενιές έδωσαν ραντεβού το βράδυ της περασμένης Τετάρτης στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ. Παιδιά, έφηβοι και «νέοι» ενήλικοι στέκονταν δίπλα σε ανθρώπους που ακολουθούσαν τους Cure από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μισός αιώνας στη μουσική δεν είναι λίγος. Αλλά όλη αυτή η προχθεσινή μάζωξη απέδειξε ότι ο Ρόμπερτ Σμιθ και η παρέα του έχουν τραγούδια που μπορούν να συγκινήσουν τον καθένα. Κάποιοι – ενδεχομένως – ανακάλυπταν αυτά τα τραγούδια «ζωντανά» για πρώτη φορά, ενώ άλλοι φαινόταν να γνωρίζουν κάθε λέξη και κάθε ορχηστρική στροφή.
Το βρετανικό συγκρότημα, που ιδρύθηκε στο Κρόλεϊ (δυτικό Σάσεξ) το 1976, έπαιξε το ιδιαιτέρως χορταστικό σέτλιστ των 27 τραγουδιών με ζηλευτή ποιότητα και έκαναν πολλούς από τους θεατές να αναρωτηθούν πώς πέρασαν τόσα χρόνια από την πρώτη τους συναυλία, στο Καλλιμάρμαρο το σχεδόν ξεχασμένο 1985.
Ο εσωστρεφής και λιγομίλητος Ρόμπερτ Σμιθ, με το έντονο κόκκινο κραγιόν στα χείλη, τα βαμμένα μάτια και τα χαρακτηριστικά φουσκωτά μαλλιά του, κέρδισε το κοινό του Ejekt Festival με το που πάτησε το πόδι του στη σκηνή. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, το κοινό ήθελε να το κερδίσει. Και ακίνητος να στεκόταν επί δύο ώρες και να μην τραγουδούσε πιστεύουμε ότι θα γνώριζε πάλι την αποθέωση.
Η συναυλία ήταν έτσι όπως έπρεπε να ήταν. Από τις πρώτες στιγμές, το συγκρότημα ακουγόταν εξαιρετικά ακριβές, το μπάσο του Εντεν Γκάλαπ – γιος του μπασίστα Σάιμον Γκάλαπ ο οποίος απουσίαζε για λόγους υγείας – έδωσε στα τραγούδια τον αδιαμφισβήτητο παλμό τους, ενώ οι κιθάρες κινούνταν ανάμεσα στην εύθραυστη ομορφιά της μελωδίας και στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Τα πλήκτρα πρόσθεσαν βάθος χωρίς να γίνουν κυρίαρχα, ενώ ο ήχος τους παρέμεινε καθαρός ακόμα και στα πιο πυκνά περάσματα.
Το συγκρότημα κατόρθωσε να μεταφέρει τους θεατές πίσω στον χρόνο, χωρίς όμως η παράστασή τους να είναι νοσταλγική. Οι οικείες μελωδίες φάνηκαν να ξεκλειδώνουν προσωπικές αναμνήσεις σε όλο το κοινό. Μερικοί συγκινήθηκαν, άλλοι αγκαλιάστηκαν, χαμογέλασαν, φιλήθηκαν με πάθος τραγουδώντας παράλληλα με το γκρουπ. Ηταν στιγμές που ένιωθες ότι είχαν μπει σε χρονοκάψουλα και μεταφερόντουσαν ανάλογα με το τραγούδι, στην αντίστοιχη εποχή της ζωής τους. Τι καλύτερο από αυτό;
«Pictures of You»
Ενα από αυτά τα τραγούδια, για παράδειγμα, ήταν το «Pictures of You». Το κομμάτι ξεδιπλώθηκε με το συναισθηματικό βάρος που το έκανε τόσο διαχρονικό. Ωστόσο, η βραδιά δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση επιτυχιών. Η παράσταση είχε διαφορετικές αποχρώσεις. Από εσωστρεφή και εκτενή κομμάτια μέχρι τραγούδια που ενθάρρυναν το κοινό να τραγουδήσει και να χορέψει.
Στο δε encore που μόνο τέτοιο δεν ήταν στον βαθμό που παρουσίασαν οκτώ τραγούδια – σαν μίνι συναυλία – η χαρά και η ικανοποίηση των θεατών έφθασαν στα ύψη. Οπως στα ύψη πρέπει να έφθασε και η ικανοποίηση του Ρόμπερτ, ο οποίος στο τέλος γνώρισε την αποθέωση. Συνεσταλμένα πάντα μας ευχαρίστησε, μας είπε ότι μας αγαπά και μας αποχαιρέτησε. Εως την επόμενη συναυλία των Cure.