Μήπως η «νωθρότητα» των καταναλωτών και ο «μπατιροτουρισμός» είναι η μόνη σκληρή αλήθεια της φετινής αγοράς;

Ήταν όντως τόσο απογοητευτική η κίνηση στα Μανάβικα των Τρικάλων αυτό το σαββατοκύριακο, ή μήπως η γενικότερη υποτονικότητα είναι πλέον ο καθρέφτης της καθημερινότητάς μας; Όταν η μόνιμη απάντηση σε κάθε απορία εμπόρου και εστιάτορα συνοψίζεται στη φράση «δεν υπάρχουν λεφτά», μήπως πρέπει να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε για τα άδεια τραπέζια;

Και τι να πει κανείς για τα λαρισαϊκά παράλια; Μπορεί η χθεσινή Κυριακή να έδειξε μια πρόσκαιρη «έκρηξη» κινητικότητας, αλλά τι γίνεται τις καθημερινές που η κατάσταση είναι εντελώς «ψόφια»; Μήπως τελικά ζούμε το ίδιο ακριβώς έργο με πέρυσι και πρόπερσι, όπου ο «μπατιροτουρισμός» αναδεικνύεται σε απόλυτο κυρίαρχο της σεζόν;

Σε αυτούς τους καιρούς της παρατεταμένης αφραγκίας, μήπως το ταπεινό πιτόγυρο έγινε ο σύγχρονος διάδοχος για τα παραδοσιακά τάπερ με τα κεφτεδάκια που παίρναμε παλιά στην παραλία για να βγει η μέρα; Ακόμα και οι ξένοι τουρίστες που κατακλύζουν τις ακτές μας ,Βαλκάνιοι, Πολωνοί και Τσέχοι, μήπως αποδεικνύουν ότι δεν μιλάμε για τα «βαριά πορτοφόλια» της Ευρώπης, αλλά για ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια ακριβώς οικονομική μοίρα με εμάς;